ਸੌਭਰੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੀ ਬੇਚੈਨੀ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹੋ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ। ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਈ ਧੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮੰਗ ਕਿਉਂ ਨਾ ਰੱਖਾਂ?" ਇਸ ਉੱਤੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਜਾ ਸੌਭਰੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਦੀ ਰੀਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਧੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਵਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮੰਗ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹੈ; ਇਹ ਹਾਲਤ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਗਈ, ਮੈਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਕੀ ਕਰਾਂ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੌਭਰੀ ਰਿਸ਼ੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਵੀ ਇਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਇਨਕਾਰ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦਾ: ਮੈਂ ਬੁੱਢਾ ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਕੁੜੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਣਗੀਆਂ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਨ ਗਏ ਤੇ ਮਾਂਧਾਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਜਨਾਨਾ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਮੈਨੂੰ ਚੁਣਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਇਥੇ ਹੀ ਮੁਕ ਜਾਵੇ।" ਮਾਂਧਾਤਾ ਨੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਜਨਾਨਾ ਮਹਲ ਦੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਸੌਭਰੀ ਰਿਸ਼ੀ ਜਨਾਨਾ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਇੰਨਾ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਲਗਣ ਲੱਗੇ। ਸੇਵਕ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਾਡੇ ਪਿਤਾ ਮਹਾਰਾਜ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੈ: ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਆਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੀ ਧੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣੇਗੀ, ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਪਾਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥਣਾਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਆਪਣੇ ਨੇਤਾ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਚੁਣਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਬਸ ਭੈਣ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ! ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਬਣੇ ਹਨ।" ਹੋਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚੁਣ ਲਿਆ! ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਇਹ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੈ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਧੀਆਂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਾਣੂ ਕਰਵਾਇਆ। ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਮਜਬੂਰੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਰਜਾਮੰਦੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।" ਸੌਭਰੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਲੈ ਆਏ। ਉੱਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਹਰ ਧੀ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲ ਬਣਾਓ, ਨਰਮ ਬਿਸਤਰ, ਖਿੜਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤਲਾਬ, ਗਾਉਂਦੇ ਹੰਸ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਹਾਵਣੇ ਬਾਗ, ਤੇ ਹਰ ਸੁਵਿਧਾ ਹੋਵੇ।" ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬੜੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸੌਭਰੀ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੰਤ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਵੱਸ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ, ਮਿਠਾਈਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਮਿਲਦੇ ਰਹੇ। ਇਕ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੇਖਣ ਆਇਆ ਕਿ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਮਹਲ, ਰੰਗ-ਬਰੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਹਾਵਣੇ ਬਾਗ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤਲਾਬ ਵੇਖੇ। ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਬੈਠਿਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਧੀਏ, ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਤਾਂ ਹੈਂ? ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ ਤਾਂ ਨਹੀਂ? ਰਿਸ਼ੀ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਘਰ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ?" ਧੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਮਹਲ ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਬਾਗ ਬੜੇ ਰਮਣੀਕ, ਪੰਛੀ ਮਿੱਠਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਮਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਭੋਜਨ, ਲਿਬਾਸ, ਗਹਣੇ, ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਹਨ, ਬਿਸਤਰ ਤੇ ਸੀਟੀਆਂ ਨਰਮ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਖੀ ਹੈ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਜਨਮਭੂਮੀ ਦੀ ਯਾਦ ਕਿਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ? ਇਹ ਸਾਰੀ ਚਮਕਦਾਰੀ ਤੁਹਾਡੇ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ ਹੈ। ਪਰ ਇਕ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦੀ ਹੈ: ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਕੇਵਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ, ਮੇਰੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।" ਜਦੋਂ ਧੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ "ਮੇਰੀ ਸਹੇਲੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ," ਰਾਜਾ ਦੂਜੇ ਮਹਲ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਵੀ ਧੀ ਨੇ ਵਧੀਆ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਇੱਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।" ਹਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਹਰ ਧੀ ਨੇ ਇਹੀ ਗੱਲ ਆਖੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਦਭੁਤ ਸੰਤੋਖ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਆਈ। ਉਹ ਸੌਭਰੀ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਧਾਰਣ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਹੈ।" ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਹ ਰਾਜ-ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਹਰ ਦਿਨ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਕੀ ਮੇਰੇ ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਹੁਣ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣਗੇ? ਜਵਾਨੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਗੇ? ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਵੇਖਾਂਗਾ? ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ? ਕੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਾਂਗਾ?" ਇਹ ਸੋਚਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹਾਏ, ਮੇਰਾ ਮੋਹ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੈ! ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਲੱਖਾਂ ਵਿੱਚ; ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਨਵੀਆਂ ਫਿਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਜਵਾਨ ਹੋ ਜਾਣ, ਵਿਆਹ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਵੇਖਾਂ। ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਸੋਚਾਂ, 'ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੇਖ ਲਵਾਂ,' ਤਾਂ ਹੋਰ ਇੱਛਾ ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਉਤਪੰਨ ਨੂੰ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਿਆ ਹਾਂ ਕਿ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮੌਤ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦੀਆਂ; ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸਲਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਮੇਰੀ ਜੋ ਧਿਆਨ-ਸਾਧਨਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸੀ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਮੋਹ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਇਸ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਅਤਿ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ।