ਇਕ ਵਾਰ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਏ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਾਧਾਤ੍ਰਿ ਪਿਆ। ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਇਕ ਉਂਗਲ ਰੱਖੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਮਾਧਾਤ੍ਰਿ ਨੇ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਉਂਗਲ ਚਾਟੀ, ਉਹ ਓਸੇ ਦਿਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਂਧਾਤ੍ਰਿ ਇੱਕ ਸਮਰਾਟ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੱਤਾਂ ਦਵੀਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ: "ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਖੇਤਰ ਜੋ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂਧਾਤ੍ਰਿ ਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" ਮਾਂਧਾਤ੍ਰਿ ਨੇ ਸ਼ਤਬਿੰਦੁ ਦੀ ਧੀ ਬਿੰਦੁਮਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਮਾਂਧਾਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ: ਪੁਰੁਕੁਤਸ, ਅੰਬਰੀਸ਼ ਅਤੇ ਮੁਚੁਕੁੰਦ। ਉਸ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਪੰਜਾਹ ਧੀਆਂ ਵੀ ਹੋਈਆਂ। ਇਕ ਸਮੇਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ ਸੌਭਰੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੱਮਦਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇਕ ਮੱਛੀ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਉਤਪਾਦਕ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤਰੇ, ਅਤੇ ਪਰਪੋਤਰੇ – ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਪੱਖਾਂ, ਪੁੱਛ ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ – ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਸੌਭਰੀ ਰਿਸ਼ਿ ਨੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧ ਰਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵੇਖੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਰਿਸ਼ਿ ਸੌਭਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਮਾਧੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਸਤ੍ਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੋਤ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਪਰਪੋਤ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਹੋ ਰਹੀ ਪਰਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਸੋਚਦਾ, "ਵਾਹ! ਕਿੰਨਾ ਭਾਗਾਂਵਾਲਾ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਅਜਿਹੀ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੋਤ੍ਰਿਆਂ, ਤੇ ਪਰਪੋਤ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਇੱਛਾ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਅਸੀਂ ਵੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂਗੇ," ਇਹ ਚਾਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਮਾਂਧਾਤ੍ਰਿ ਕੋਲ ਵਿਆਹ ਲਈ ਗਿਆ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਸੰਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਅਰਘਯ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਸੌਭਰੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ: "ਮੈਂ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਿਓ। ਕਕੁਤ੍ਸਥ ਵੰਸ਼ ਕਦੇ ਵੀ ਮੰਗਣ ਆਏ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਵਾਪਸ ਭੇਜਦਾ।" "ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਵੀ ਹਨ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਦੀ ਇਹ ਪਰੰਪਰਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ ਕਿ ਮੰਗਣ ਆਏ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਪੰਜਾਹ ਧੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਦੇ ਦਿਓ। ਮੈਂ ਇਨਕਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ਿ ਦੀ ਬੁੱਢੀ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਦੇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਇਨਕਾਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਲੰਮਾ ਸੋਚਿਆ। ਸੌਭਰੀ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੀ ਚਿੰਤਾ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਧੀ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਰਿਸ਼ਿ, ਸਾਡੀ ਪਰੰਪਰਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੀ ਧੀ ਜਿਸ ਵਰ ਨੂੰ ਚੁਣਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮੰਗਿਆ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਇਹ ਸਥਿਤੀ ਕਿਵੇਂ ਆਈ, ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।" ਸੌਭਰੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਤਾਂ ਬੁੱਢਾ ਤੇ ਅਕਰਸ਼ਕ ਹਾਂ, ਕੁੜੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚੁਣਣਗੀਆਂ?" ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਜਨਾਨਾ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ। ਜੇ ਕੋਈ ਧੀ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਗੱਲ ਇਥੇ ਖਤਮ।" ਰਾਜਾ ਨੇ, ਰਿਸ਼ਿ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਜਨਾਨਾ ਮਹਲ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਸੌਭਰੀ ਰਿਸ਼ਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਜਦ ਸੌਭਰੀ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਨੇ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਹੁਕਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ਿ ਵਿਆਹ ਲਈ ਆਏ ਹਨ। ਜਿਸ ਵੀ ਧੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚੁਣ ਸਕਦੀ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਵਧ-ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸੌਭਰੀ ਨੂੰ ਚੁਣਨ ਦੀ ਲਲਕਾਰ ਕੀਤੀ। "ਬਸ, ਭੈਣ, ਮੈਂ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਮੈਂ ਚੁਣ ਲਿਆ! ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਰੱਬ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਣਾਇਆ।" ਹੋਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚੁਣਿਆ! ਤੂੰ ਰੋਕਦੀ ਕਿਉਂ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧੀਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਰਿਸ਼ਿ ਨੂੰ ਧੀਆਂ ਨੇ ਬੜੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ। ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਪਰ ਮਨ ਮਰਜੀ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਨ ਮੋਹ ਕੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੌਭਰੀ ਰਿਸ਼ਿ ਨੇ ਸਭ ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਲੈ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਹਰ ਧੀ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਜਿੱਥੇ ਨਰਮ ਵਿਛੋਨੇ, ਖਿੜਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ, ਹੰਸ, ਬਗਲੇ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀ ਹੋਣ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਵਾਤਾਵਰਨ ਤੇ ਹਰ ਸੁਵਿਧਾ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਟਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਸੌਭਰੀ ਰਿਸ਼ਿ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਖੁੱਟ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਭੋਜਨ, ਵਿਅੰਜਨ, ਮਿੱਠਿਆਈਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਆਨੰਦ-ਵਿਲਾਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਰਹੀ। ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ, ਦਿਨ ਰਾਤ, ਉਹਨਾਂ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।