ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।” ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਬਲਦ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਪੁਰੰਜਯਾ ਉਸ ਦੇ ਕੁੱਬੜ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਪੁਰੰਜਯਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਲਦ ਦੇ ਕੁੱਬੜ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕਕੁਤਸਥਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਕੁਤਸਥਾ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਨੇਨਾਃ ਸੀ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਿਥੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਨੇਨਾਸਾ ਹੋਇਆ। ਅਨੇਨਾਸਾ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਟਰਾਸ਼ਵਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਚਾਂਦ੍ਰ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵਾ ਹੋਇਆ। ਚਾਂਦ੍ਰ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਾਵਸਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਾਵਸਤੀ ਨਗਰੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਸ਼ਾਵਸਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਿਹਦਾਸ਼ਵਾ ਹੋਇਆ। ਬ੍ਰਿਹਦਾਸ਼ਵਾ ਤੋਂ ਕੁਵਲਯਾਸ਼ਵਾ ਹੋਇਆ। ਕੁਵਲਯਾਸ਼ਵਾ ਨੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਇਕਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉਡਕਾ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਦੈਤਿਆਸੁਰ ਦੁੰਧੂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੰਦੁਮਾਰਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਦੁੰਧੂ ਦੀ ਸਾਂਸ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਸੜ ਕੇ ਮਰ ਗਏ। ਸਿਰਫ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਬਚੇ—ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਾਸ਼ਵਾ, ਚੰਦਰ ਅਤੇ ਕਪਿਲਾਸ਼ਵਾ। ਫਿਰ ਵ੍ਰਿੜ੍ਹਾਸ਼ਵਾ ਤੋਂ ਹਰਿਆਸ਼ਵਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਨਿਕੁੰਭਾ, ਨਿਕੁੰਭਾ ਤੋਂ ਅਮਿਤਾਸ਼ਵਾ, ਅਮਿਤਾਸ਼ਵਾ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਾਸ਼ਵਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਾਸ਼ਵਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤ ਤੋਂ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਯੁਵਨਾਸ਼ਵਾ ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਦਇਆਲੂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਲਈ ਇੱਕ ਯਜ੍ਞ ਕੀਤਾ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਯਜ੍ਞ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ ਇੱਕ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਭਰ ਕੇ ਯਜ੍ਞ-ਵੇਦੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਸੌਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਸੌ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਸ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਪਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਘੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਪਾਰ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਮੰਤਰ-ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਕਿਸ ਨੇ ਪੀ ਲਿਆ?” ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ ਰਾਜਾ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਵੇਗੀ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ ਸੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁਵਨਾਸ਼ਵਾ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਗਰਭ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਧਣ ਲੱਗਾ। ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਰਭ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਚੀਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਹੁਣ ਇਸ ਬੱਚੇ ਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਰੱਖੀਏ?” ਤਦ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਬਣੇਗਾ।” ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਾਧਾਤ੍ਰਿ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੰਗੁਲੀ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਅੰਗੁਲੀ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸੇ ਦਿਨ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਂਧਾਤਾ ਚੱਕਰਵਰਤੀ ਸਮਰਾਟ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸੱਤੋਂ ਮਹਾਦੀਪਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਸਾਰਾ ਖੇਤਰ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂਧਾਤਾ ਦਾ ਰਾਜ ਹੈ। ਮਾਂਧਾਤਾ ਨੇ ਬਿੰਦੁਮਤੀ, ਜੋ ਸ਼ਤਬਿੰਦੁ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ—ਪੁਰੁਕੁਤ्सा, ਅੰਬਰੀਸ਼ ਅਤੇ ਮੁਚੁਕੁੰਦ—ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਪੰਜਾਹ ਧੀਆਂ ਵੀ ਹੋਈਆਂ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੌਭਰੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੂਕਤਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ। ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਸਮਾਦਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮੱਛੀ-ਪਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਬੇਹੱਦ ਉਤਪਾਦਕ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ।