ਫਿਰ, ਸ਼ੀਰਾਯੁਧ ਨੇ ਰਾਜਾ ਰੈਵਤ ਦੀ ਧੀ ਰੇਵਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਰੈਵਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੰਯਮੀ ਅਤੇ ਧੀਰਜਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਹਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਬਾਕੀ ਸਮਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਹੇਮਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲਈ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕਕੁਦਮੀ ਰੈਵਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਏ ਸਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਨਾਂ ਦੀ ਧਰਮੀ ਨਗਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਸ ਦੇ ਨੇਕ ਵਾਸੀਆਂ ਕਰਕੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਤਾਮਸ ਵਰਗ ਵੱਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਰੈਵਤ ਦੇ ਸੌ ਭਰਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਹਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕਸ਼ਤਰੀ ਬਣ ਗਏ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੋਂ ਵਾਰਸ਼ਟਕ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਚੱਲਿਆ। ਨਾਭਾਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾਭਾਗਸੰਤਰ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਬਰੀਸ਼ਾ ਸੀ। ਅੰਬਰੀਸ਼ਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਰੂਪਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਿਸ਼ਦਸ਼ਵ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਰਥੀਤਰਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਇਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹਨ ਪਰ ਇਹ ਅੰਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੀ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਥੀਤਰਾ ਵਿੱਚੋਂ ਜਿਹੜੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹਨ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਅਪਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਮਨੁ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਭੁੱਖੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੱਕ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇක්ෂਵਾਕੁ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਇੱਖਵਾਕੁ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਪੁੱਤਰ ਸਨ: ਵਿਕੁਕ੍ਸ਼ੀ, ਨਿਮੀ ਅਤੇ ਦੰਡ। ਪੰਜਾਹ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਸ਼ਕੁਨੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉੱਤਰੀ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਬਣੇ। ਅਤੇ ਅਠਤਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਦੱਖਣੀ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਬਣੇ। ਇੱਖਵਾਕੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਕੁਕ੍ਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਸ਼ਰਾਧ ਲਈ ਉਚਿਤ ਮਾਸ ਲਿਆ ਕੇ ਆ।" ਵਿਕੁਕ੍ਸ਼ੀ ਨੇ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਭੁੱਖਾ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਖਰਗੋਸ਼ ਖੁਦ ਖਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਮਾਸ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਲੈ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਇੱਖਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਕੁਲਗੁਰੂ ਸਨ, ਨੂੰ ਇਹ ਮਾਸ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਮਾਸ ਤੇਰੇ ਦੁਸਟ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਖਾ ਲਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੈ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਵਿਕੁਕ੍ਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ "ਸ਼ਸ਼ਾਦ" ਨਾਂ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਸ਼ਸ਼ਾਦ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਸ਼ਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੰਜਯਾ ਹੋਇਆ। ਪੁਰੰਜਯਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਸੰਗ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਦਾ-ਸਥਿਰ ਆਸ਼੍ਰਯ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਸੁਣੋ, ਇਸ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਪੁਰੰਜਯਾ, ਜੋ ਸ਼ਸ਼ਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕਸ਼ਤਰੀ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਉਸਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਆਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਪੁਰੰਜਯਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁਰੰਜਯਾ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰੋ।" ਪੁਰੰਜਯਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ ਇੰਦਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਲੈ ਚਲਣ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਬਣਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ" ਕਿਹਾ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੱਛੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਪੁਰੰਜਯਾ ਆਪਣੇ ਕੁੰਬ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਅਚਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਪੁਰੰਜਯਾ ਨੇ ਦੇਵਤਾ-ਦੈਤਿਆ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਾ ਵੱਛੇ ਦੇ ਕੁੰਬ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਕਕੁਤ੍ਥ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਕੁਤ੍ਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਨੇਨਾਹ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਿਥੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਨੇਨਾਸਾ ਹੋਇਆ। ਅਨੇਨਾਸਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿ੍ਟਾਰਾਸ਼ਵ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਚਾਂਦ੍ਰ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਹੋਇਆ। ਚਾਂਦ੍ਰ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਾਵਸਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਾਵਸਤਿ ਨਗਰੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਸ਼ਾਵਸਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਿਹਦਾਸ਼ਵ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੁਵਲਯਾਸ਼ਵ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵੰਸ਼ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।