ਇਹ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਅੰਤ ਧਰਮਕ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਨਾਲ, ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਦਿਨ ਬਿਤਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਦਿਨ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਪੂਰਬੀ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹਰ ਰਾਜਾ ਲਈ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਕੇਵਲ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਾਲਾਤਾਂ—ਜਿਵੇਂ ਜਨਮ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਅਸੁਚਿ, ਭਟਕਾਵਾ, ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਡਰ—ਵਿੱਚ ਛੋਟ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਵੇਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਠ ਕੇ ਸਵੇਰ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਜੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਜਾਗ ਕੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਕਰੇ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆ ਪੂਜਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਨੇਰੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬਲੀ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਪਤਨੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਬਲੀ ਦੇਵੇ। ਉਥੇ, ਉਹੀ ਭੋਜਨ ਚੁਟਕਾਰੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਅਤਿਥੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਬੈਠਣ ਲਈ ਥਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਲਈ ਬਿਸਤਰਾ ਦੇ ਕੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਤਿਥੀ ਦਿਨ ਦੌਰਾਨ ਆ ਕੇ ਬਿਨਾ ਸਤਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਪ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਤਿਥੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਜਰੂਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਅਤਿਥੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਪਾਣੀ, ਜਾਂ ਬਿਸਤਰਾ, ਚਟਾਈ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪੈਰ ਆਦਿ ਧੋ ਕੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੋ ਜਾਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਬਿਸਤਰਾ ਸਧਾਰਨ ਲੱਕੜ ਦਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਬਿਸਤਰਾ ਨਾ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ, ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਬੜ-ਖਾਬੜ, ਗੰਦਾ, ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਚਾਦਰ ਦੇ ਹੋਵੇ। ਸੌਣ ਲਈ ਸਿਰ ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੱਖਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸੌਣ ਨਾਲ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਲਈ ਠੀਕ ਮੌਸਮ ਤੇ, ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਪੁਲਿੰਗ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਜੇਠ ਆਦਿ ਜੋੜੀਆਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ, ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ, ਬਿਮਾਰ, ਰਜੋਦਰਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਅਸ਼ੁਭ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਜਾਂ ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ, ਨਾ ਚਾਹੁੰਣ ਵਾਲੀ, ਭੁੱਖੀ-ਮਰੀ ਹੋਈ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਖਾ ਚੁੱਕੀ ਜਾਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਇਹਨਾਂ ਖਾਮੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਨਾ ਤਾਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭੁੱਖਾ, ਨਾ ਹੀ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵੇ। ਚੌਦਵੀਂ, ਅੱਠਵੀਂ, ਅਮਾਵਸ ਅਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ—ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦ ਸੂਰਜ ਨਵੇਂ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਾਰੀਖਾਂ ਤੇ ਤੇਲ, ਮਾਸ ਜਾਂ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਣਮੂਤਰ-ਭੋਜਨਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਤੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸੱਚੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਪਾਠ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀ ਦੀ ਔਰਤ, ਗਲਤ ਥਾਂ ਤੇ, ਜਾਂ ਦਵਾਈ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਾਂ ਦੋਜਾਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਾਂ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਨਾ ਮੰਦਰਾਂ, ਚੌਰਾਹਿਆਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਬਾਲ਼, ਸਾਂਝੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਚਿਤਾ ਘਾਟ, ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਬਾਕੀ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਅਤੇ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਵੀ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਜਦ ਪੇਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਤੀਬਰ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ—even ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਅਸ਼ੁਭ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਦਿਨ ਦੌਰਾਨ ਮਿਲਾਪ ਪਾਪ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਰੋਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ, ਇੱਛਾ, ਬੋਲ ਜਾਂ ਕੰਮ ਦੁਆਰਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਧਰਮਿਕ ਬੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਅਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ ਮਰਨ ਤੇ ਨਰਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰਾਈ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੁਨੀਆ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੋਵੇਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਡਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲੀ ਨਾਲ ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਉਪਰੋਕਤ ਖਾਮੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗਰਭਧਾਰਣ ਸਮੇਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਔਰਵਾ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਸਿਧਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ; ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰੀ ਸੰਧਿਆ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਥਰੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਵਧੀਆ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਵਰਤੇ, ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਵਰਗੇ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰੇ। ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਸਾਫ ਤੇ ਸੁਚੱਜੇ ਰੱਖੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਲਾਏ, ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੱਟੇ, ਸੁਹਣੇ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਫੁੱਲ ਲਾਏ। ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਵਸਤੂ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾ ਬੋਲਣਾ; ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਉਜਾਗਰ ਕਰਣੀਆਂ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ; ਖਰਾਬ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਨਾ ਚੜ੍ਹੋ, ਨਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠੋ। ਨਿੰਦਤ, ਪਤਿਤ, ਪਾਗਲ, ਵੈਰੀ, ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਾਹਕਾਂ ਜਾਂ ਝੂਠੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਬਹੁਤ ਖਰਚੀਲੇ, ਚੁਗਲਖੋਰ ਜਾਂ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਨਾ ਹੀ ਇਕੱਲੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨੀ। ਰਾਜਾ, ਕਿਸੇ ਤੇਜ਼ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ, ਨਾ ਸੜਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹਣਾ। ਦੰਦ ਨਾ ਕਟਕਟਾਉਣੇ, ਨਾ ਨੱਕ ਵਿਚੋਂ ਖੁਰਚਣਾ; ਜਦ ਉਬਾਸੀ ਆਵੇ, ਮੂੰਹ ਢੱਕੋ, ਤੇ ਸਾਹ ਜਾਂ ਖੰਘ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲ ਨਾ ਫੂਕੋ। ਅਕਲਮੰਦ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਹੱਸਣ ਜਾਂ ਸ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਨਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਾਦ ਕਰਨਾ; ਨਾ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਖਾਣਾ, ਨਾ ਘਾਹ ਕਟਣਾ, ਨਾ ਜ਼ਮੀਨ ਖੁਰਚਣੀ। ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਦਾਡ਼ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਖਾਣੀ, ਨਾ ਮਲੋੜਣੀ; ਅੱਗ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਿਦਧ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵੱਲ ਨਾ ਤੱਕਣਾ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਨੰਗੀ ਔਰਤ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਵੱਲ ਨਾ ਤੱਕੋ; ਨਾ ਹੀ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਉਗਦੇ ਜਾਂ ਡੁੱਬਦੇ ਵੇਲੇ; ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਨਾ ਸੁੰਘੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਲਾਸ਼ ਦੀ ਗੰਧ ਸੋਮਾ ਵਰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਆਚਰਨ ਦੇ ਨਿਯਮ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਕ, ਸੁਚੱਜਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ।