ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ਾ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰੁਦ੍ਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਸਮਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਕਾਉ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਬਣ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਬਣ ਕੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਾਂਸ ਬਣ ਕੇ ਜੀਵਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਭੋਜਨ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਭ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਤਿੰਨੋ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਅਵਿਨਾਸੀ ਤੱਤ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਉਹੀ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਉਹ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਪਾਲਣ ਲਈ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਨਗਰੀ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਹੁਣ ਦਵਾਰਕਾ ਬਣ ਚੁਕੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਲਦੇਵ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਉੱਚੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੇ। ਇਹ ਨਾਰੀ, ਨਾਰੀਆਂ ਵਿਚ ਰਤਨ, ਉਸ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਲੋਕ ਛੋਟੇ, ਵਿਧਵਾਂ, ਨਿਰਬਲ, ਅਤੇ ਬੁਧੀ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਵਿਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ। ਉਹ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਬਦਲ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸ਼ੀਰਾਯੁਧ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਤਾਲਕੇਤੂ ਨੇ ਉਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹਲ ਦੇ ਸਿਰੇ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਮ ਆਕਾਰ ਦੀ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਸ਼ੀਰਾਯੁਧ ਨੇ ਰੈਵਤ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਰਹਵਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਧੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੰਯਮੀ ਰਾਜਾ ਹੇਮਾਲਯਾ ਗਿਆ ਤਪ ਕਰਨ। ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਕਕੁਦਮੀ ਰੈਵਤ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਧਰਮਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਤਮਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਭਰਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਲਾਦ ਸਭ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ ਕਸ਼ਤਰੀ ਬਣ ਗਈ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੋਂ ਵਾਰਸ਼ਟਕ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਚਲਿਆ। ਨਾਭਾਗਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾਭਾਗਸੰਤਰ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਬਰੀਸ਼ਾ ਹੋਇਆ। ਅੰਬਰੀਸ਼ਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਰੂਪਾ ਹੋਇਆ। ਵਿਰੂਪਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਿਸ਼ਦਸ਼ਵਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਰਥੀਤਰਾ ਆਇਆ। ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਹੈ: ਇਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਰਥੀਤਰਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ। ਮਨੁ, ਜੋ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਤੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਪੁੱਤਰ ਵਿਕੁਕਸ਼ੀ, ਨਿਮੀ, ਤੇ ਡੰਡਾ ਹੋਏ। ਪਚਾਸ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਉੱਤਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬਣੇ। ਅਠਤਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਦੱਖਣ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣੇ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵਿਕੁਕਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: “ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਯੋਗ ਮਾਸ ਲਿਆ।” ਵਿਕੁਕਸ਼ੀ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਪਾਇਆ, ਬੋਲਿਆ “ਜੀ”, ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰੇ। ਥਕ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਇਕ ਖਰਗੋਸ਼ ਖਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਾਸ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਨੂੰ ਮਾਸ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਇਹ ਮਾਸ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਕੁਕਸ਼ੀ ਨੂੰ “ਸ਼ਸ਼ਾਦਾ” ਨਾਮ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਸ਼ਾਦਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੰਜਯਾ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਪੁਰੰਜਯਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਥਾ ਜੁੜੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ, ਦੇਵਤਾ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ ਹਾਰ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਨਾਰਾਯਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਅਨੰਤ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: “ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ; ਸੁਣੋ, ਇਸ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਪੁਰੰਜਯਾ, ਸ਼ਸ਼ਾਦਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਰਸ਼ੀ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੇਰਾ ਅੰਸ਼ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਆਵੇਗਾ; ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਪੁਰੰਜਯਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰੋ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਪੁਰੰਜਯਾ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਕਿਹਾ: “ਹੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਇਨਕਾਰ ਨਾ ਕਰ।” ਇਸ ਉੱਤੇ, ਪੁਰੰਜਯਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਜੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਤਿੰਨ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਆਪ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਧੇ ਤੇ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਬਣਾਂਗਾ।