ਰੈਵਤ ਨਾਮਕ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੇਵਤੀ ਸੀ। ਰੈਵਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਸ ਕੁੜੀ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਵਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ ਰੇਵਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛ ਸਕੇ ਕਿ ਕੌਣ ਇਸ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਯੋਗ ਵਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਦ ਰੈਵਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਥੇ ਗੰਧਰਵ ਹਾਹਾ ਤੇ ਹੂਹੂ, "ਅਤੀਤਾਨ" ਨਾਮਕ ਦਿਵਯ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ-ਗਾਉਂਦੇ ਬਹੁਤ ਯੁਗ ਬੀਤ ਗਏ, ਚਾਹੇ ਰੈਵਤ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਪਰ ਜਦ ਗੀਤ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਰੈਵਤ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੀ ਧੀ ਲਈ ਕੌਣ ਯੋਗ ਵਰ ਹੈ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕਿਹੜੇ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?" ਰੈਵਤ ਨੇ ਫਿਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਵਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਸਕਾਂ?" ਉਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ। ਤੂੰ ਇਥੇ ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਸੁਣਦਿਆਂ-ਸੁਣਦਿਆਂ ਬਹੁਤ ਯੁਗ ਬੀਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਠਾਈਵੀਂ ਮਨੁਵੰਤਰੀ ਦਾ ਚੌਥਾ ਯੁਗ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਲਿਯੁਗ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਿੱਤਰ, ਪਤਨੀਆਂ, ਮੰਤਰੀ, ਨੌਕਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਖਜ਼ਾਨੇ—all ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਇਹ ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਤਨ ਜਿਹੀ ਧੀ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਯੋਗ ਵਰ ਨੂੰ ਦੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰੈਵਤ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਕਿਸਨੂੰ ਇਹ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਕਮਲ-ਜਨਮੇ, ਸਿਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਅਸੀਂ, ਨ ਜਨਮ, ਨ ਮੱਧ, ਨ ਅੰਤ—ਉਸ ਅਜਨਮੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਨ ਵਾਲੇ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਜਾਂ ਤੱਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਸਮੇਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਪਲ ਤੇ ਘੜੀਆਂ, ਉਸਦੇ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਬਦਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ, ਉਹ ਅਜਨਮੀ, ਅਮਰ, ਇਕ ਰੂਪ, ਨਾਂ ਰਹਿਤ, ਨਿਰਾਕਾਰ, ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ, ਅਚੁਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਉਸਦੇ ਰੋਸ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪੁਰੁਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ, ਪੁਰੁਸ਼ ਵਜੋਂ ਸੰਭਾਲਦਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਵਜੋਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਆਪ ਹੀ ਹੈ।" "ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਅੱਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਧਰਤੀ ਰੂਪ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ, ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਵਜੋਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਣ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਜੋਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ, ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਤੇ ਇਹ ਤਿੰਨਾਂ ਦਾ ਅਵਿਨਾਸੀ ਤੱਤ ਹੈ।" "ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਪ-ਜਨਮੇ ਨੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਉਤਰੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਪਾਲਣ ਲਈ। ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਨਗਰੀ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਦੁਆਰਕਾ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਜੋ ਅੰਸ਼ ਹੈ, ਉਹ ਬਲਦੇਵ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਉਸ ਯੋਗ, ਪ੍ਰਸੰਸਾ-ਯੋਗ, ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਲਦੇਵ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੇ। ਇਹ ਲੜਕੀ ਉਸਦੀ ਜੋੜੀ ਹੈ।" ਮੁਨਿ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਰੈਵਤ ਜੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਲੋਕ ਹੁਣ ਛੋਟੇ, ਵਿਅੰਗ, ਨਿਰਬਲ ਤੇ ਨਿਰਵੈਰਾਗ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਜੋ ਹੁਣ ਬਦਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ—ਜਿਸ ਦਾ ਸੀਨਾ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ—ਸ਼ੀਰਾਯੁਧ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਤਾਲਕੇਤੁ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰੇਵਤੀ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਕਦ ਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਲ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਮ ਮਾਪ ਦੀ ਔਰਤ ਬਣ ਗਈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੀਰਾਯੁਧ ਨੇ ਰੈਵਤ ਦੀ ਧੀ ਰੇਵਤੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ। ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੈਵਤ ਨੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਹੇਮਾਲਯ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਰੈਵਤ ਕਕੁਦਮੀ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਧਰਮੀ ਨਗਰੀ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ, ਜਿਸਦੇ ਲੋਕ ਧਰਮਵਾਨ ਸਨ, ਤਮਸ ਵਰਨ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਰੈਵਤ ਦੇ ਸੌ ਭਰਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿੱਖਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਉਲਾਦਾਂ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਸ਼ਤਰੀ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੋਂ ਵਾਰਸ਼ਟਕ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਚਲਿਆ। ਨਾਭਾਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾਭਾਗਸੰਤਰ ਹੋਇਆ। ਨਾਭਾਗਸੰਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਹੋਇਆ। ਅੰਬਰੀਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਰੂਪ ਹੋਇਆ। ਵਿਰੂਪ ਤੋਂ ਪૃਸ਼ਦਸ਼ਵ ਜੰਮਿਆ। ਫਿਰ ਰਥੀਤਰਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।