ਕ੍ਰਿਸ਼ਾਸ਼੍ਵ ਨੇ, ਜੋ ਕਿ ਸੋ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੋਮਦੱਤ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਸੋਮਦੱਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇਜਯ ਬਣੇ। ਜਨਮੇਜਯ ਤੋਂ ਸੁਮਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਇਹੀ ਵੈਸ਼ਾਲੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹਨ। ਇਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਵੀ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਤ੍ਰਿਣਬਿੰਦੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵੈਸ਼ਾਲੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਅਤਿ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੋਏ। ਸ਼ਰਿਆਤੀ ਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਕੰਯਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਆਹ ਚ੍ਯਵਨ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਸ਼ਰਿਆਤੀ ਤੋਂ ਅਤਿ ਧਰਮਾਤਮਾ ਆਨਰਤ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਆਨਰਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੇਵਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਨਰਤ ਦੇ ਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਰੇਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੈਵਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਕੁਦਮਿਨ ਵੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸੌ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੇਵਤੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਰੈਵਤ ਆਪਣੀ ਧੀ ਰੇਵਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛ ਸਕਣ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਇਸ ਧੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਹਾਹਾ ਅਤੇ ਹੂਹੂ ਨਾਮ ਦੇ ਗੰਧਰਵ "ਅਤਿਤਾਨ" ਨਾਮਕ ਦਿਵਿਆ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੀਤ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯੁਗ ਲੰਘ ਗਏ, ਤੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮ ਗਏ, ਪਰ ਰੈਵਤ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿਰਫ ਪਲ ਭਰ ਜਿਹਾ ਹੀ ਲੱਗਿਆ। ਗੀਤ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਰੈਵਤ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਧੀ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਯੋਗ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਦੱਸ, ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?" ਰੈਵਤ ਨੇ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਵਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸੇ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਹੇ ਭਗਵਨ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਤੇ ਸਿਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁਕਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਪੌਤਰੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਯੁਗ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਠਾਈਂਵੇਂ ਮਨੁਵੰਤਰੀ ਦਾ ਚੌਥਾ ਯੁਗ ਲਗਭਗ ਪੂਰਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਕਲਿਯੁਗ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਤੂੰ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਮਨ ਪਸੰਦ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਯੋਗ ਵਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ। ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਿੱਤਰ, ਪਤਨੀਆਂ, ਮੰਤਰੀ, ਨੌਕਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਖਜ਼ਾਨੇ—all ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰੈਵਤ ਨੇ ਡਰ ਕੇ, ਮੁੜ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਭਗਵਨ, ਹੁਣ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਇਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿਆਂ?" ਫਿਰ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਸਿਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁਕਾ ਕੇ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਅਸੀਂ ਉਸ ਅਜਨਮੀ, ਸਭ ਦੇ ਮੂਲ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ, ਨਾ ਮੱਧ, ਨਾ ਅੰਤ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ; ਉਸ ਦੀ ਅਸਲੀ ਸਰੂਪਤਾ, ਪਰਮ ਤੱਤ ਜਾਂ ਅਸਲੀਅਤ ਵੀ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਸਮਾਂ, ਜੋ ਪਲਾਂ ਤੇ ਘੜੀਆਂ 'ਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਜਨਮੀ, ਅਮਰ, ਇਕ ਰੂਪ, ਨਾਂ-ਰੂਪ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਉਸ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਕੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਰਜਦਾ ਹੈ; ਪੁਰੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਰੁਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਅਨੰਤ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾਏ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਫਲ ਪਕਾਉਣ ਲਈ ਉਹ ਅੱਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਤੇ ਭੋਜਨ ਵਾਂਗ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਭ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਤਮਾ ਤੇ ਸੰਹਾਰਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਹ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਅਮਰ ਅਸਲੀਅਤ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਿਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜਿਸਨੂੰ ਸਵੈੰਭੂ ਨੇ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ; ਹੇ ਧਰਤੀ, ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿਚ ਇੱਥੇ ਉਤਰੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਨਗਰੀ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਜੋ ਅੰਸ਼ ਹੈ, ਉਹ ਬਲਦੇਵ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਇਸ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਯੋਗ੍ਯ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ-ਯੋਗ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੇ ਦੇ; ਇਹ ਜੋੜੀ ਬਿਲਕੁਲ ਜੁੜਦੀ ਹੈ।" ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਉਤੇ, ਰੈਵਤ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਲੋਕ ਛੋਟੇ, ਵਿਅੰਗ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਤੇ ਨਾਸਮਝ ਤੇ ਨਿਰਭਯ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ—ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਸੀ—ਸ਼ੀਰਾਯੁਧ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਤਾਲਕੇਤੁ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਲ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਮ ਆਕਾਰ ਦੀ ਔਰਤ ਬਣ ਗਈ।