ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਤ੍ਰਿਨਬਿੰਦੁ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਹੀ ਧੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਇਲਾਵਿਲਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਵਿਖਿਆਤ ਅਪਸਰਾ ਅਲੰਬੁਸਾ ਨੇ ਤ੍ਰਿਨਬਿੰਦੁ ਨਾਲ ਸੰਯੋਗ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਸੰਯੋਗ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨਗਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੇਮਚੰਦ੍ਰ ਸੀ। ਹੇਮਚੰਦ੍ਰ ਤੋਂ ਚੰਦ੍ਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਚੰਦ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧੂਮਰੱਖ਼ਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਧੂਮਰੱਖ਼ਾ ਤੋਂ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਤੋਂ ਸਾਹਦੇਵ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਸਾਹਦੇਵ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਾਸ਼ਵ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਾਸ਼ਵ ਤੋਂ ਸੋਮਦੱਤ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤੇ। ਸੋਮਦੱਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇਜਯਾ ਸੀ। ਜਨਮੇਜਯਾ ਤੋਂ ਸੁਮਤੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਾਲੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਵੀ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਤ੍ਰਿਨਬਿੰਦੁ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਾਲੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਰਮਵਾਨ ਰਹੇ। ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਕੰਯਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਚਯਵਨ ਨੇ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਨਰਤ ਸੀ, ਜੋ ਅਤਿ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ। ਆਨਰਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੇਵਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਨਰਤ ਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਰੇਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੈਵਤ (ਜੋ ਕਕੁਦਮਿਨ ਵੀ ਕਹਾਉਂਦਾ ਸੀ) ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੌ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੇਵਤੀ ਸੀ। ਰੇਵਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਰੇਵਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ 'ਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਤੋਂ ਪੁੱਛ ਸਕੇ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਯੋਗ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿਚ, ਗੰਧਰਵ ਹਾਹਾ ਤੇ ਹੂਹੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਤਿਤਾਨ ਨਾਮਕ ਦਿਵ੍ਯ ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੀਤ ਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਯੁਗ ਬੀਤ ਗਏ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਪੱਥਰਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਵੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਰੈਵਤ ਨੂੰ ਇਹ ਲਗਾ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਗੀਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਰੈਵਤ ਨੇ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਯੋਗ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?" ਰੈਵਤ ਨੇ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਯੋਗ ਸੀ, ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਸਕਾਂ?" ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੁਣ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਜਾਂ ਪੌਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਜਦ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਯੁਗਾਂ ਬੀਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਠਵੀਂ ਮਨੁ-ਚਕ੍ਰ ਦਾ ਚੌਥਾ ਯੁਗ ਲਗਭਗ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਕਲੀ ਯੁਗ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਰਤਨ-ਰੂਪ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਿਸੇ ਯੋਗੇ ਨੂੰ ਦੇ। ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਸਤ, ਪਤਨੀਆਂ, ਮੰਤਰੀ, ਸੇਵਕ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਫੌਜ ਅਤੇ ਖਜਾਨਾ—all ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਹਾਅ 'ਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸਬ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੈਵਤ ਮੁੜ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਹਾਲਤ 'ਚ, ਇਸ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ?" ਤਦ, ਕਮਲ-ਜਨਮ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲੇ—"ਅਸੀਂ ਨਾ ਉਸ ਅਜਨਮਾ ਦਾ ਆਰੰਭ, ਨਾ ਮੱਧ, ਨਾ ਅੰਤ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ; ਨਾ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸਚੀ ਰੂਪ, ਪਰਮ ਸਵਭਾਵ ਜਾਂ ਪਰਮ ਤੱਤ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ।" "ਸਮਾਂ, ਜੋ ਪਲਾਂ ਤੇ ਘੰਟਿਆਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਅਜਨਮਾ, ਅਮਰ, ਸਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ, ਨਾਮ-ਰਹਿਤ, ਰੂਪ-ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਸਦਾ ਅਬਿਨਾਸੀ ਹੈ।" "ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ, ਅਚੁਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਉਸ ਦੇ ਰੋਸ ਤੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਪੁਰੁਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਿਰਲੇ ਰਾਜੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ, ਰੈਵਤ ਨੂੰ ਮਿਲੀ।