ਇਹ ਕਥਾ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦਾਮਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਦਾਮਾ ਤੋਂ ਰਾਜਵਰਧਨ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਰਾਜਵਰਧਨ ਤੋਂ ਸੁਵ੍ਰਿੱਧਿ ਆਇਆ ਅਤੇ ਸੁਵ੍ਰਿੱਧਿ ਤੋਂ ਕੇਵਲ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਕੇਵਲ ਤੋਂ ਸੁਧ੍ਰਿਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਸੁਧ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਚੰਦਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਕੇਵਲ ਮੁੜ ਜਨਮਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬੰਧੁਮਤ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਬੰਧੁਮਤ ਤੋਂ ਵੇਗਵਤ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬੁੱਧ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਬੁੱਧ ਤੋਂ ਤ੍ਰਿਣਬਿੰਦੁ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਤ੍ਰਿਣਬਿੰਦੁ ਦੀ ਇੱਕੋ ਇਕ ਧੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਇਲਾਵਿਲਾ ਸੀ। ਤ੍ਰਿਣਬਿੰਦੁ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਅਪਸਰਾ ਆਲੰਬੂਸਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨਗਰੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਤੋਂ ਹੇਮਚੰਦਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਹੇਮਚੰਦਰ ਤੋਂ ਚੰਦਰ, ਫਿਰ ਧੂਮਰਾਖ੍ਯ, ਫਿਰ ਸ੍ਰੰਜਯ, ਫਿਰ ਸਹਦੇਵ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਾਸ਼੍ਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਾਸ਼੍ਵ ਤੋਂ ਸੋਮਦੱਤ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਨੇ ਸੌ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਨ ਕੀਤੇ। ਸੋਮਦੱਤ ਤੋਂ ਜਨਮੇਜਯ, ਅਤੇ ਜਨਮੇਜਯ ਤੋਂ ਸੁਮਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਾਲੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਹਨ। ਇਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਵੀ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਤ੍ਰਿਣਬਿੰਦੁ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਾਲੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਦੀਰਘਾਯੂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਅਤਿ ਧਾਰਮਿਕ ਹੋਏ। ਇਸੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਰਿਆਤੀ ਦੀ ਧੀ ਸੁਕਨਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਵਿਆਹ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਚ੍ਯਵਨ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਰਿਆਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਨਰਤ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਾਰਮਿਕ ਸੀ। ਆਨਰਤ ਤੋਂ ਰੇਵਤ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਨੇ ਆਨਰਤ ਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਰੇਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੈਵਤ ਜਾਂ ਕਕੁਦਮਿਨ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੌ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਆਤਮਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਰੇਵਤੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰੈਵਤ ਆਪਣੀ ਧੀ ਰੇਵਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਤੋਂ ਪੁੱਛ ਸਕੇ ਕਿ ਕੌਣ ਸੁਤੰਤਰ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਅਤੇ ਯੋਗ੍ਯ ਵਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵ ਹਾਹਾ ਅਤੇ ਹੂਹੂ ਨੇ 'ਅਤਿਤਾਨ' ਨਾਮਕ ਅਪੂਰਵ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਉਸ ਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਯੁੱਗ ਬੀਤ ਗਏ, ਅਤੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਤੀ ਵੀ ਹੋਈ, ਪਰ ਰੈਵਤ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਪਲ ਹੀ ਲੰਘੇ ਹਨ। ਜਦ ਗੀਤ ਖਤਮ ਹੋਇਆ, ਰੈਵਤ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਕੌਣ ਵਰ ਯੋਗ੍ਯ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕਿਹੜੇ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?" ਫਿਰ, ਰੈਵਤ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਵਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਯੋਗ੍ਯ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ, "ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯੋਗ੍ਯ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਦਿਆਂ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਏ ਅਤੇ ਸਿਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁਕਾ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ—ਨਾ ਉਹ, ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਪੌਤਰੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਯੁੱਗ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਅਤੇ ਰੈਵਤ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।