ਇਕ ਘਰਵਾਲਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਆਚਰਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੰਮ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਉਹ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਭੋਜਨ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਪੰਜ ਕੌਰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜੀਵਨ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਮੁੰਹ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਹੱਥ ਵੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਆਸਨ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਨਚਾਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਗ, ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੱਤ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਵੇ; ਅਕਾਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਭੋਜਨ ਪਚ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲੇ। ਭੋਜਨ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ; ਪਚਣ ਸਮੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਰੁਕਾਵਟ-ਰਹਿਤ ਆਨੰਦ ਮਿਲੇ। ਇਹ ਭੋਜਨ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣ, ਅਪਾਨ, ਸਮਾਨ, ਉਦਾਨ ਅਤੇ ਵਿਆਨ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣਕਾਰੀ ਹੋਵੇ; ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਰੁਕਾਵਟ-ਰਹਿਤ ਆਨੰਦ ਮਿਲੇ। ਅਗਸਤ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਅੱਗ ਮੇਰੇ ਖਾਏ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਪਚਾਉਣ, ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਪਚਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਰੋਗ-ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਮਿਲੇ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਅਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਉਸ ਦੇ ਸਚ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਖਾਏ ਭੋਜਨ ਮੈਨੂੰ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਪਚਣ ਦੇਵੇ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਭੋਜਨ, ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਪਚਣ—ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ ਹੀ ਹੈ; ਇਸ ਸਚ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਭੋਜਨ ਪਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪੇਟ ਨੂੰ ਮਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਲਸ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਆਰਾਮ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚੰਗੀ ਧਰਮ-ਪੁਸਤਕ ਜਾਂ ਉਚਿਤ ਮਨੋਰੰਜਨ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟ ਕੇ, ਦਿਨ ਵਿਅਤੀਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਗੋਧੂਲੀ ਵੇਲੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਪੂਰਬੀ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੁੰਹ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਕੇ, ਗੋਧੂਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਗੋਧੂਲੀ ਵੇਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ, ਰਾਜਾ ਲਈ ਵੀ, ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ—ਸਿਰਫ ਜਨਮ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ, ਭੁਲ-ਭੁੱਲਿਆ, ਰੋਗ ਜਾਂ ਡਰ ਸਮੇਂ ਛੱਡ ਕੇ; ਜੇ ਕੋਈ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਵੇਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਗੋਧੂਲੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਸੂਰਜ ਉੱਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਠ ਕੇ ਸਵੇਰ ਦੀ ਗੋਧੂਲੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਠ ਕੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਸਵੇਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਗੋਧੂਲੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹਨ ਅਤੇ ਹਨੇਰੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਭੋਗ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਤਨੀ ਦੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਬਲੀ-ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਭੋਜਨ ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੁਤ, ਅਜਨ-ਵਰਨ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਪੈਰ-ਪਖਾਲੀ, ਆਸਨ, ਸਤਿਕਾਰ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਵਿਛੋਣੀ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਕਰੇ। ਜੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਸਤਕਾਰ ਦੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਹੋਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸਤਕਾਰ ਦੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਪ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਦਰ ਪਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਰ ਪਾਵਦੇ ਹਨ। ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ, ਸਬਜੀਆਂ, ਪਾਣੀ, ਜਾਂ ਵਿਛੋਣੀ, ਚਟਾਈ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੈਰ ਆਦਿ ਧੋ ਕੇ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਘਰਵਾਲਾ—even if it is a simple wooden bed—should go to sleep. ਬਿਸਤਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ, ਟੁੱਟਾ, ਅਣਸਮਤਲ, ਗੰਦਾ, ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ, ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਵਿਛੋਣੀ ਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਰੀਰ ਦਾ ਸਿਰ ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੱਖ ਕੇ ਸੌਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੌਣ ਨਾਲ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਣਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਸ਼ੁਭ ਮੁਹੂਰਤ ਤੇ, ਪੁਰਸ਼ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਅਤੇ ਜੋੜੀ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ (ਜੈਸ਼ਠ ਆਦਿ) 'ਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ, ਬਿਮਾਰ, ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਾਲੀ, ਅਸ਼ੁਭ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਡਰਦੀ, ਜਾਂ ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਹੋਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ, ਅਸਹਿਮਤ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਧੋ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਨਾ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਨਾ ਭੁੱਖੇ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਸਨੇਹ ਨਾਲ, ਪੁਰਸ਼ ਸੰਭੋਗ ਕਰੇ। ਚੌਦਵੀ, ਅਠਵੀਂ, ਅਮਾਵਸ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਨਵੀਂ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਤੇਲ, ਮਾਸ ਜਾਂ ਸੰਭੋਗ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਵਿਣਮੂਤਰ-ਭੋਜਨ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਸਚੀ ਧਰਮ-ਪੁਸਤਕਾਂ ਦੀ ਪਾਠ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਜਪ ਕਰੇ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀ ਦੀ ਔਰਤ, ਅਣੁਚਿਤ ਥਾਂ, ਦਵਾਈ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਾਂ ਦਵਿਜ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਜਾਂ ਤਪ-ਥਾਂ 'ਚ ਸੰਭੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਨਾ ਹੀ ਮੰਦਰ, ਚੌਰਾਹੇ, ਪਸ਼ੂ-ਪਾਸ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ, ਬਾਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੰਭੋਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਬਾਕੀ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨਾਂ ਤੇ, ਅਤੇ ਗੋਧੂਲੀ ਵੇਲੇ, ਜਾਂ ਪੇਸ਼ਾਬ-ਪਖਾਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੰਭੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸ਼ੁਭ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਸੰਭੋਗ ਕਰਨਾ ਅਸ਼ੁਭ ਹੈ; ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਪਾਪ ਹੈ; ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਕਰਨਾ ਮਰਦ ਨੂੰ ਰੋਗ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਨਿੰਦਨਯੋਗ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਸ਼ਬਦ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ ਤਾਂ ਹੋਰ ਹੀ ਗੱਲ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧਰਮ-ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਡਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਉਪਰੋਕਤ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਭਾਵੇਂ ਉਪਜਨ ਸਮੇਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸੰਭੋਗ ਕਰੇ। ਔਰਵਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰੀ ਗੋਧੂਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਣੇ, ਚੰਗੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਵਰਤਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗਰੁੜ-ਵਰਗੇ ਰਤਨਾਂ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਘਰਵਾਲਾ ਹਰ ਦਿਨ ਧਰਮਕ ਆਚਰਨ, ਸੁਚਿਤਾ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਰੋਗ-ਮੁਕਤੀ ਵਾਲਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।