ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਵਿਦੇਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਜਗੱਦੀ ਸੰਭਾਲੀ। ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਰਿਹਾ। ਰਾਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦਿਤਾ ਅਤੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੜਾਈਆਂ ਲੜੀਆਂ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਚਲਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਿਆਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਨਿਓਂਛਾਵਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਚਿੱਤ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿਛੋਂ ਚਿਤਾ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਹ ਅਕਲਪਨੀਯ ਅਤੇ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਸਵਰਗਿਕ ਦੰਪਤਿ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਭੋਗਦੇ ਹੋਏ ਰਹੇ। ਇਸ ਕਥਾ ਰਾਹੀਂ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਅਪਵਾਦ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਤੇ ਅਵਭ੍ਰਿਥ ਸਨਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਾਪੀ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਜਾਂ ਸੰਪਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਜੰਮਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਨਿਹਾਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਤਿੰਨੋਂ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ, ਗੱਲ-ਬਾਤ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਪਾਪੀ ਪਾਖੰਡੀਆਂ, ਜਿਹੜੇ ਮਨਮਾਨੀਆਂ ਕਰਦੇ, ਧੋਖਾ, ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਜਾਂ ਪਖੰਡ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਦੀ ਵੀ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਿਹੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨਾਲ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨੰਗ-ਸੰਨਿਆਸੀ ਅਤੇ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਸ੍ਰਾਧ ਰਸਮਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਿਨ ਦਾ ਪੁੰਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਪਾਪੀ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਕਰਨਾ ਵਜੀਬ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਦਿਨ ਭਰ ਦਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਜਟਾਧਾਰੀ ਜਾਂ ਮੁੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਵਿਅਰਥ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, "ਹੇ ਮਾਹਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨਿੱਤ ਅਤੇ ਨਿਮਿਤਤ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸੋ।" ਤਦ, ਸ੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਮਾਨਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਯਜਨ, ਸ਼ੌਰਯ, ਵੀਰਤਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਣ ਸਨ। ਇਹ ਕਥਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਵਿ੍ਹਣੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਦਿ ਅਤੇ ਆਧਾਰ ਹਨ, ਤਿੰਨੋ ਵੇਦਾਂ (ਰਿਗ, ਯਜੁਰ, ਸਾਮ) ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਹਿਰਣਯਗਰਭ, ਅਰਥਾਤ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਾਨਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੱਜੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਦਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਜੰਮੇ। ਦਕ੍ਸ਼ ਤੋਂ ਆਦਿਤੀ, ਆਦਿਤੀ ਤੋਂ ਵਿਵਸਵਾਨ, ਅਤੇ ਵਿਵਸਵਾਨ ਤੋਂ ਮਨੁ ਜੰਮੇ। ਮਨੁ ਦੇ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਇක්ෂ੍ਵਾਕੁ, ਨ੍ਰਿਗ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਸ਼ਰਿਆਤੀ, ਨਰਿਸ਼ਯੰਤ, ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁ, ਨਾਭਾਗ, ਦਿਸ਼੍ਟ, ਕਰੂਸ਼ ਅਤੇ ਪૃਸ਼ਧ੍ਰ। ਮਨੁ ਨੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਪਰ, ਪੁਜਾਰੀ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਧੀ ਇਲਾ ਜੰਮੀ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਉਹੀ ਇਲਾ ਸੁਦਯੁਮਨਾ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਬਣੀ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰੋਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਔਰਤ ਬਣ ਗਈ ਅਤੇ ਸੋਮਪੁੱਤਰ ਬੁਧ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਕੋਲ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀ। ਬੁਧ ਨੇ, ਸਨੇਹ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੂੰ ਜੰਮਿਆ। ਪੁਰੂਰਵਾ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਸੁਦਯੁਮਨਾ ਦੀ ਮੁੜ ਪੁਰੁਸ਼ਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਚਾਰੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਯਜਨ-ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਇਲਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੁਦਯੁਮਨਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਦਯੁਮਨਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਉਤਕਲ, ਗਯਾ ਅਤੇ ਵਿਨਤਾ। ਪਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਔਰਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਸੁਦਯੁਮਨਾ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਨਗਰੀ ਸੁਦਯੁਮਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ, ਚਾਰੋ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਹੋਈ। ਪਰ, ਮਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪૃਸ਼ਧ੍ਰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਗਾਂ ਮਾਰ ਦੇਣ ਕਰਕੇ ਸ਼ੂਦਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਮਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਰੂਸ਼ ਤੋਂ ਕਰੂਸ਼ ਕਸ਼ਤਰੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਵੀਰ ਸਨ। ਦਿਸ਼ਟ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਭਾਗ ਵੈਸ਼ਯ ਬਣੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਲੰਧਨ ਜੰਮੇ। ਬਲੰਧਨ ਤੋਂ ਵਤਸਪ੍ਰੀਤੀ ਅਤੇ ਉਦਾਰਕੀਰਤੀ ਹੋਏ। ਵਤਸਪ੍ਰੀਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁ ਜੰਮੇ। ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁ ਤੋਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਖਣਿਤ੍ਰ ਜੰਮੇ। ਖਣਿਤ੍ਰ ਤੋਂ ਚਕਸ਼ੁਸ਼ ਜੰਮੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇਹ ਉਤਪੱਤੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਿਆਂ, ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਰਚੀ ਹੋਈ ਹੈ।