ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਰਾਹੀਂ ਲੰਘਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਇੱਕ ਪਾਖੰਡੀ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਇਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਟੀਆ ਜਨਮ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਦਿਲਾਇਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਹੀ ਕਥਾ ਹੈ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੈਰਾਗ ਆ ਗਿਆ। ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰੇਤਲੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਗਿਦੜ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਦੂਜਾ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੇਵੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਦੜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕੋਲਹਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਈ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਗਿਦੜ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰ ਕੇ ਇਹ ਹਾਲਤ ਬਣੀ?" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਬਾਰਾ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਭੇਡੀਆ ਬਣ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ, ਉਸ ਵਿਰਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਈ ਅਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਈ। "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਭੇਡੀਆ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤਧਨੂ ਹੈਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਕੁੱਤਾ, ਫਿਰ ਗਿਦੜ, ਹੁਣ ਭੇਡੀਆ ਬਣਿਆ ਹੈਂ।" ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਦਿਵਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਭੇਡੀਆ ਦਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਗਿੱਧ ਬਣ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਹੁਣ ਗਿੱਧ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ। ਇਹ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਹੀ ਨਤੀਜਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।" ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕਾਂ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਕਾਂ ਬਣ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਖੁਰਾਕ ਬਣਾ ਲਿਆ ਹੈ।" ਕਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੋਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਮੋਰਨੀ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਜਾਤੀਕ ਖੁਰਾਕ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ ਮਹਾਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਯੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀ ਨੇ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਇਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਕੁੱਤਾ, ਗਿਦੜ ਆਦਿਕ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਵਯੰਵਰ ਕਰਵਾਇਆ। ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਏ ਹੋਏ ਪਤੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਵਰ ਚੁਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜ-ਭੋਗ ਭੋਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਦੇਹਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਨੇਕ ਯੱਗ ਕੀਤੇ, ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵੀ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਨੇਕ ਨੈਤਰਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਤੀ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੇ, ਸਦਾ ਸਥਿਰ ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਅਤੇ ਅਤੁਲਨੀਕ ਦੰਪਤੀ ਅਵਸਥਾ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਭੁੱਲ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਤੇ ਅਵਭ੍ਰਿਤ ਸਨਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਯੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸਮੇਂ, ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਸੰਕਲਪ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪਾਪੀ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਜਾਂ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਕਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਲ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਪੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਉਲਟ ਚਲਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਤਾਂ ਓਹਲੇ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪਾਪੀ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ, ਗੱਲਬਾਤ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਵੀ ਤਿਆਗ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਪਾਖੰਡੀ ਮਨੁੱਖ ਮਨਾ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬਿੱਲੀਆਂ ਵਰਗਾ ਚਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਵਾਦੀ, ਜਾਂ ਪਖੰਡੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲ ਕੇ ਵੀ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਜਿਹੇ ਪਾਪੀ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੇ ਸੰਪਰਕ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨੰਗੇ ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਪਾਖੰਡੀ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਦਿਨ ਦਾ ਧਰਮ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਖੰਡੀ ਪਾਪੀ ਹਨ; ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਦਿਨ ਭਰ ਦਾ ਧਰਮ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਜਟਾਧਾਰੀ ਜਾਂ ਮੁੰਡੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਵਿਅਰਥ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਪਿਤਰ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਤਰੇਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਾਣਯੋਗ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨੇਕ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਿਯਮਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਦੱਸੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਗੁਰੂ। ਤੁਸੀਂ ਜਾਤੀਆਂ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵ ਦੱਸੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।" ਤਦ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮੈਤਰੇਯ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਨੂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸੁਣਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਯੱਗ, ਸ਼ੌਰੀ, ਬਹਾਦਰੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਪਾਪਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਇਹ ਵ੍ਰਿਤਾਂਤ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਸੁਣ, ਹੇ ਮੈਤਰੇਯ।