ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਿਤ੍ਰੇਯਾ ਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਿ्णੁ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦੀ ਉਲੰਘਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਅਸ਼ੁੱਧ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ, ਗੱਲਬਾਤ ਜਾਂ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਮਹਿਲਾ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਕਪੜੇ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਸ਼ੁੱਧੀ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰੋਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਉਹ ਬਿਨਾ ਆਦਰ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨੇਕ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਜੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਆਦਿ ਦੀ ਸਾਂਸ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਦਾ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਘਰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਘਰ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਜਾਂ ਫਰਨੀਚਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਸ਼ੁੱਧ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ, ਆਦਰ ਜਾਂ ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਉਹ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਸਦੇ ਘਰ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਬੈਠਣ ਜਾਂ ਇਕੱਠੇ ਸੌਣ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਵਤਾਵਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਅਤੇ ਅਤਿਥੀਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਜੇ ਆਪਣੀ ਕਰਮ-ਪਥ ਛੱਡ ਕੇ ਨੀਚ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ 'ਅਸ਼ੁੱਧ' ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਚਾਰ ਜਾਤੀਆਂ ਬਿਲਕੁਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਅਤੇ ਅਤਿਥੀਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਲੋਕਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨfold ਵੈਦਿਕ ਮਾਰਗ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ, ਛੂਹ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੰਪਰਕ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਪਿਤਾ-ਪਿਤਾਮਾ ਲਈ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਉਹ ਰੀਤ ਅਸ਼ੁੱਧ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਤਧਾਨੁ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ੈਵਿਆ ਅਤਿਥਿ-ਸੇਵਾ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸੱਚ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਦਇਆ, ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ ਸੀ। ਇਹ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ, ਦਿਲੋਂ, ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਅਰਪਣ, ਜਪ, ਦਾਨ, ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਜੁੜੇ ਰਹੇ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਨੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ; ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਦੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਪਕੰਡੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਿਤ੍ਰ ਸੀ ਅਤੇ ਧਨੁਰ-ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਚੇਲਾ ਸੀ; ਆਦਰ ਵਜੋਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਰਾਣੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਉਸਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਇਹ ਜੋੜਾ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਸਪਤ੍ਰਾਜਿਤ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ; ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਚਿਤਾ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਤੀ ਹੋ ਗਈ। ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪਕੰਡੀ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ। ਰਾਣੀ, ਜੋ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੋਗ ਹੋਈ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦਿਵਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਦਿਸ਼ਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਕੁੱਤਾ ਸੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕੁੱਤੇ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਇਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਚਾਪਲੂਸੀ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਕੁੰਵਾਰੀ ਕੁੜੀ, ਉਸਦੀ ਚਾਪਲੂਸੀ 'ਤੇ, ਲੱਜਿਤ ਹੋਈ; ਆਦਰ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਨੀਚ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੋ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ ਅਤੇ ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਚਾਪਲੂਸੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਪਕੰਡੀ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨੀਚ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ?" ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਲਾਈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਿਰਾਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜੈਕਲ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਦੂਜਾ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਦਿਵਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਜੈਕਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਹਚਾਣਿਆ ਅਤੇ ਕੋਲਹਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉੱਥੇ, ਜੈਕਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਰਾਜਾ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਸੀ—ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਪਕੰਡੀ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ?" ਉਸਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਯਾਦ ਦਿਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਭੇਡੀਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ; ਅਤੇ ਰਾਣੀ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਲਾਈ। "ਹੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਤੁਸੀਂ ਭੇਡੀਆ ਨਹੀਂ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤਧਾਨੁ ਹੋ। ਕੁੱਤੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਸੀਂ ਜੈਕਲ ਬਣੇ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਭੇਡੀਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋ।" ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਯਾਦ ਦਿਲਾਇਆ, ਉਹ ਭੇਡੀਆ ਦਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਗਿੱਧ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਫਿਰ, ਰਾਣੀ, ਜਿਸਦਾ ਇਹ ਭਾਗ ਸੀ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਕਥਾ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਰਮਾਂ, ਪਕੰਡੀ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਨੀਚ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਨਿਸ਼ਠਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਅਤੇ ਯਾਦ ਦਿਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੱਚੇ ਪਥ 'ਤੇ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।