ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਮਾਯਾਵੀ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਬਣਾਈਆਂ ਦਲੀਲਾਂ ਦੇ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਇਹੀ ਗੱਲਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਹਰਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਮੈਭੇਯ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਦ ਅਤੇ ਸ੍ਰੁਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਉੱਚਤਮ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਮਾਯਾਵੀ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਝੂਠੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਦਵਿਜ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਬਹੁਤ ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨfold ਵੇਦਿਕ ਮਾਰਗ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਕੁਝ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਦਵਿਜਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਉਲਟ-ਸੀਧੀ ਕਰਨੀ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ, ਜੋ ਵਾਜਬ ਦਲੀਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਥਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀਆਂ; ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਕਾਏ ਹੋਏ ਹਵਨ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਬਚਪਨ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਈ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤਾਈ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਉਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੇਕਰ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੱਤੀਆਂ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਉਹੀ ਫਲ ਪਾ ਲਵੇ। ਜੇਕਰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਸਵਰਗ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸੌਣ ਸਮੇਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ? ਜੇਕਰ ਹੋਰ ਦੇ ਖਾਧੇ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਰਾਧ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਕਰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਯਾਤਰੀ ਤਾਂ ਉਹ ਭੋਜਨ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕਹੀਆਂ, ਪਰ ਝੂਠੀਆਂ ਤੇ ਮਨ-ਭਾਵਨ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ, ਜੋ ਗੱਲਾਂ ਸੱਚ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ; ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਗੱਲਾਂ, ਜੋ ਦਲੀਲ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਹੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹੀ ਮੰਨਣਯੋਗ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਈ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਨੇ ਗੁਮਰਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤਿੰਨfold ਵੇਦਿਕ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਇਸ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਭਟਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਕੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਹੇ ਦਵਿਜ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਮੁੜ ਜੰਗ ਹੋਈ; ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦਾ ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਜਦ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਫਿਰ ਕਦੇ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਜੋ ਲੋਕ ਉਸ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵੇਦਿਕ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਜੀਵਨ ਦੇ ਚਾਰ ਆਸ਼੍ਰਮ ਹਨ: ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਵਨਵਾਸੀ ਅਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ; ਪੰਜਵਾਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼੍ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਵਨਵਾਸੀ ਜਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦਿਨ-ਚਰਿਆ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਯੋਗਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਉਸੇ ਦਿਨ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਯਜਨ ਰਾਹੀਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਪਤੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਦਿਨ-ਚਰਿਆ ਦੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸਾਲ ਭਰ ਆਪਣੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਕੱਪੜੇ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਵੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਭੂਤ ਉਸਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਅਣ-ਸਨਮਾਨਿਤ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਚਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਘਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿ ਦੀ ਸਾਸ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਅਤੇ ਫਰਨੀਚਰ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ-ਜੁਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲ-ਬਾਤ, ਆਦਰ ਜਾਂ ਹਾਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦਾ, ਬੈਠਦਾ ਜਾਂ ਇੱਕੋ ਸੰਗ ਸੌਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤੇ ਬਿਨਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੈ? ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਨੀਚ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ 'ਅਸ਼ੁੱਧ' ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਚਾਰ ਜਾਤੀਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਉਹ ਸਚੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤੇ ਬਿਨਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ। ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਉਹਨਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨfold ਵੇਦਿਕ ਮਾਰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਭਟਕ ਗਏ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਗੱਲ-ਬਾਤ, ਛੂਹ-ਛਾਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਾਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ। ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਿਵਾਜ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਜੇਕਰ ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਲੋਕ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ। ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤਧਨੁ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੀ; ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ੈਵਿਆ ਮਹਿਮਾਨ-ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਪਤਿਵਰਤਾ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਵਤੀ, ਸੱਚ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੀ ਉੱਚਤਮ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਵਨ, ਜਪ, ਦਾਨ, ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ। ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਉਹ ਭਗਵਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੇਂਦਰਿਤ, ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਨੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ; ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਵਿੱਚ, ਨਦੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਪੱਖੰਡੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਹੇ ਦਵਿਜ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਦਾ ਦੋਸਤ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ, ਅਤੇ ਧਨੁਰ-ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਚੇਲਾ; ਆਦਰ ਸਵਰੂਪ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਪਤਿਵਰਤਾ ਪਤਨੀ, ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੀ, ਚੁੱਪ ਰਹੀ; ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ।