ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਮੁਖ, ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਨਿਯਮਾਂ ਬਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਰਾਜਨ! ਭੋਜਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਈ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਨਾ ਖਾਓ, ਨਾ ਹੀ ਭਿੱਜੇ ਹੱਥਾਂ ਜਾਂ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ। ਮੂੰਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਪਰ ਅਣੁਚਿਤ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਨਾ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਯੋਗ ਭੋਜਨ ਖਾਓ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਜਲ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਉਪਹਾਸ ਨਾਲ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਿਹੜਾ ਘਿਨਜਨਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਦਾਚਾਰੀ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਭੁੱਖਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ ਫਿਰ ਆਪ ਖਾਏ। ਸਾਫ ਅਤੇ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਜਾਤੀ ਮਨੁੱਖ ਭੋਜਨ ਕਰੇ। ਰੇਤ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ, ਗਲਤ ਥਾਂ ਤੇ, ਅਣੁਕੂਲ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਜਾਂ ਭੀੜ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਖਾਓ। ਪਹਿਲਾਂ ਭੋਜਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਖਾਓ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਭੋਜਨ ਹੀ ਖਾਓ; ਫਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਸੁੱਕੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਆਦਿ ਇਸ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਹਰੀਤਕੀ ਫਲ ਅਤੇ ਗੁੜ ਵਾਲੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਸਰਵੋਤਮ ਭਾਗ ਹੀ ਖਾਓ। ਬਾਕੀ, ਜੇਕਰ ਕੋਊ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸ਼ਹਦ, ਪਾਣੀ, ਘਿਉ ਜਾਂ ਆਟੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਨਾ ਖਾਏ। ਭੋਜਨ ਕਰਦਿਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਓ: ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਠਾ, ਫਿਰ ਵਿਚਕਾਰ ਚਟਪਟਾ ਤੇ ਖੱਟਾ, ਤੇ ਆਖ਼ਿਰ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖਾ, ਕਰਵਾਂ ਆਦਿ ਸਵਾਦ ਲਓ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਤਰਲ, ਵਿਚਕਾਰ ਗਾਢਾ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਤਰਲ ਭੋਜਨ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸਿਹਤ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਭੋਜਨ, ਬਿਨਾਂ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੇ, ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ ਪੰਜ ਗੰਟੀਆਂ ਖਾਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਮੂੰਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੁੜ, ਹੱਥ ਵੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਲਓ। ਫਿਰ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਸੀਟ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਮਨ-ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਚਾਹਵੰਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾਓ। ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੋ: “ਅੱਗ, ਜੋ ਵਾਯੂ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੱਤ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਵੇ; ਆਕਾਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪਚਾਏ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲੇ। ਇਹ ਭੋਜਨ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਤੋਂ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ; ਜਦ ਪਚੇ, ਤਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਭੋਜਨ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣ, ਅਪਾਨ, ਸਮਾਨ, ਉਦਾਨ ਅਤੇ ਵਿਆਨ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਵੇ; ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਅੜਚਣ ਰਹਿਤ ਸੁਖ ਮਿਲੇ। ਅਗਸਤਯ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਅੱਗ ਮੇਰਾ ਖਾਧਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਪਚਾਉਣ; ਇਸ ਦੀ ਪਚਾਈ ਹੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਮੈਨੂੰ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਕਰੇ। ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਅਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਉਸ ਸੱਚ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਖਾਧਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਚੇ, ਸਿਹਤ ਦੇਵੇ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੂਪ-ਬਦਲੀ ਹੈ; ਇਸ ਸੱਚ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਪਚਦਾ ਹੈ।” ਇਹ ਸਭ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪੇਟ ਨੂੰ ਪੂੰਝੋ ਅਤੇ ਆਲਸ ਨਾ ਕਰਕੇ ਅਰਾਮਦਾਇਕ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਚੰਗੀਆਂ ਧਾਰਮਿਕ ਗੱਲਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਉਚਿਤ ਮਨੋਰੰਜਨ ਨਾਲ ਦਿਨ ਬਿਤਾਓ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਦੀ ਸन्धਿਆ ਕਰੋ। ਜਦੋਂ ਦਿਨ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਪੂਰਬੀ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇ, ਸਾਂਝ ਦੀ ਸन्धਿਆ ਕਰੋ। ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆ ਕਰਨੀ ਹਰ ਸਮੇਂ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਭ੍ਰਮ, ਬੀਮਾਰੀ ਜਾਂ ਡਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਛੱਡ ਕੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਵੇਰੇ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੰਧਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਠ ਕੇ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਜੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸੌਂ ਰਹੇ ਹੋਵੋ ਤਾਂ ਉਠ ਕੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਕਰੋ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹਨ ਅਤੇ ਹਨੇਰੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਹੋਮ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਤਨੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਬਲੀ ਦਾਨ ਕਰੋ। ਉਥੇ ਵੀ, ਭੋਜਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਓ ਜੋ ਚੁੱਕਰੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਅਤਿਥੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਸੀਟ ਦੇ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਸੌਣ ਲਈ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਅਤਿਥੀ ਦਿਨ ਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਅਤਿਥੀ ਆ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਪ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਆਏ ਅਤਿਥੀ ਦਾ ਯਥਾਸਕਤੀ ਆਦਰ ਕਰੋ; ਜਦ ਉਹ ਆਦਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਆਦਰਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅਤਿਥੀ ਨੂੰ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਖੱਟ, ਚਟਾਈ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ ਦਿਓ। ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਸੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸੌਣ ਲਈ ਸਧਾਰਣ ਕਾਂਡੇ ਦੀ ਖੱਟ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਕਦੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ, ਟੁੱਟੀ, ਅਣਬਰਾਬਰ, ਗੰਦੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬਣੀ ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ ਬਿਸਤਰ ਵਾਲੀ ਖੱਟ ਤੇ ਨਾ ਸੋਵੋ। ਸੌਣ ਲਈ ਸਿਰ ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੱਖਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੌਣ ਰੋਗ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਤਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਤੇ ਪੁਲਿੰਗ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੋਣ, ਜਿਵੇਂ ਜੇਠ ਆਦਿ ਜੋੜੇ ਤਾਰੇ ਹੋਣ। ਪਰ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ, ਬੀਮਾਰ, ਰਜਸਵਲਾ, ਅਪਵਿਤ੍ਰ, ਗੁੱਸੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤ ਦੇ ਕੋਲ ਨਾ ਜਾਵੋ। ਨਾ ਹੀ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵੋ ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਇੱਛਿਤ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਤਿਆਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖਾਧਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੇ ਇਹ ਦੋਸ਼ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਹੋਣ। ਇਸ ਮਿਲਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਲਾ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਨਾ ਬਹੁਤ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੌਦਵੀਂ, ਅਠਵੀਂ, ਅਮਾਵੱਸਿਆ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਵੇਂ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਤੇ ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੌਕੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਤੇਲ, ਮਾਸ ਜਾਂ ਸੰਭੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਉਪਰੰਤ ਉਹ ਵਿਣਮੂਤ੍ਰ-ਭੋਜਨ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਨਿਯਮ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਆਰੋਗਯ ਅਤੇ ਧਰਮਮਯ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।