ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਸਾਰੇ ਬੀਜਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੂਪ ਹੀ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹੈ, ਜੋ ਅਜਨਮਾ, ਨਿੱਤ ਅਤੇ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਤੂਤੀ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਤਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਾਂ।" ਉਹ ਅਰਜ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, "ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ, ਹਿਰਦਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਹੜਪ ਲਏ ਹਨ। ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ! ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਵੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ-ਵੱਖਰਾ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹਾਂ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਅਪਾਰ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਦਿਓ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕੀਏ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਮਾਇਆ ਦੀ ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਮਾਇਆ ਦੀ ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਵੇਗੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਕਸ਼ਾ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋਣ ਜਾਂ ਦੈਤਿਆ—ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਯੋਗ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ ਡਰੋ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਮਾਇਆ ਦੀ ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ। ਹੁਣ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਹਿੱਤ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਲੈ ਜਾਓ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਮਾਇਆ ਦੀ ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਜਿਥੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ! ਫਿਰ ਮਾਇਆ ਦੀ ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਉਥੇ ਗਈ, ਜਿਥੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਨੰਗੀ, ਮੂੰਡੇ ਸਿਰ, ਤੇ ਮੋਰ ਪੰਖ ਲਾਏ ਹੋਏ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ।" "ਹੇ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਸਰਦਾਰੋ! ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਤਪ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਲੋਕ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਲਈ ਤਪ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ?" ਅਸੁਰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਇਹ ਤਪ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਦੇ ਫਲ ਲਈ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?" ਮਾਇਆ ਦੀ ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੋਖਸ਼ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨੋ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਧਰਮ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ, ਜੋ ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਮ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਇਸ ਧਰਮ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਰਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕਈ ਦਲੀਲਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। "ਇਹ ਧਰਮ ਹੈ, ਉਹ ਅਧਰਮ ਹੈ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਝੂਠ ਹੈ—ਇਹ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੋਖਸ਼ ਲਈ ਇਹ ਮਾਰਗ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੋਖਸ਼ ਨਾ ਲੱਭੋ।" "ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਕਰਮ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਅਕਰਮ ਹੈ—ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਨੰਗਿਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਇਕ ਹੋਰ ਹੈ, ਤੇ ਕਈ ਕਪੜੇ ਪਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਕੁਝ ਹੋਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਨੇਕ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਅਸਪਸ਼ਟ ਤਰਕ ਦੇ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਛੱਡਣ ਉੱਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵੱਡੇ ਧਰਮ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਧਰਮ ਅਪਣਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਬਣ ਗਏ। ਮਾਇਆ ਦੀ ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਬੈਠੇ; ਮੈਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਲੈ ਕੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨfold ਵੇਦਿਕ ਮਾਰਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਅਜੇਤ ਮਾਇਆ ਦੀ ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਮਿੱਠੇ-ਮਿੱਠੇ, ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੀ। "ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਸਵਰਗ ਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਹੇ ਅਸੁਰੋ, ਜੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂ ਬਲੀ, ਤੋਂ ਮੁੱਕ ਜਾਓ—ਸੁਣੋ।" "ਸਮਝੋ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਹੀ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਅਸਲੀ ਆਧਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਝੂਠੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੈ; ਰਾਜਸ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਰਬਾਦ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਸੰਸਾਰਿਕ ਭਵਾਂਡ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਸਮਝੋ! ਜਾਗੋ! ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝੋ!" ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਜਨਮਾ (ਸਨਾਤਨ) ਧਰਮ ਛੱਡਣ ਉੱਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦਲੀਲਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਸ੍ਰਮਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਹੋਰ ਕਈ ਝੂਠੀਆਂ ਮਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਵਾਲੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅਸੁਰ, ਉਸ ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਤਿੰਨfold ਵੇਦਿਕ ਮਾਰਗ ਤੇ ਆਧਾਰਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਬੈਠੇ। ਕੁਝ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਕੁਝ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਦੋਜਾਤੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਹੰਸੀ ਉਡਾਈ। "ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਜੋ ਤਰਕ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਧਰਮ ਦਾ ਆਧਾਰ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਬਾਲਕਾਂ ਵਰਗਾ ਸੋਚਣਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਈ ਭੇਂਟ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਜੇਕਰ ਕਈ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਪਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਉਸਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੇਕਰ ਲੱਕੜ ਸਾੜੀਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਾਨਵਰ ਜੋ ਉਸਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇ। ਜੇਕਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਦ ਯਜਮਾਨ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ?" "ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਖਾਧੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਰਾਧ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਕਰੋ, ਪਰ ਫਿਰ ਯਾਤਰੀ ਉਹ ਭੋਜਨ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?" "ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਆਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਕੇਵਲ ਬਣਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਸਲੀ ਧਰਮ ਤੋਂ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਮੰਢ ਲਿਆ।