ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਨਾਮ ਰੱਖਣ ਸਮੇਂ ਵੱਡੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ। ਨਾਮ ਨਾ ਤਾਂ ਅਰਥਹੀਣ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਕਰੜਾ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਹੀ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਪੂਰਨ ਅਤੇ ਨਿੰਦਾਯੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਨਾਮ ਨਾ ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ, ਨਾ ਹੀ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਚਾਰਨਯੋਗ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਅਤੇ 'ਪ੍ਰਣਵ'—ਅਰਥਾਤ ਓਮ—ਦੇ ਅੱਖਰ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬੱਚਾ ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਜੇ ਉਹ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਆਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਐਸਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰਿ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਨਵਾਸੀ ਜਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ ਵੀ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਦੀ ਵਾਰੀ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਤੀਜੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰੇ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਨਾ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਘਣੀ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਕਾਲੀ ਜਾਂ ਪੀਲੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਨਾ ਤਾਂ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਜਾਂ ਘੱਟ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਅਸ਼ੁੱਧ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਨਾ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਜਾਤੀ ਦੀ, ਨਾ ਬਿਮਾਰ ਹੋਵੇ। ਪਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਨੀਚ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਕਰੜਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਵਿਅੰਗ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ, ਦਾਢੀ ਜਾਂ ਮਰਦਾਨਾ ਲਕੜ ਵਾਲੀ, ਜਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਵਾਂਗ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਨਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਜਿਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰੜੀ, ਭਾਰੀ, ਬਹੁਤ ਪਤਲੀ ਜਾਂ ਕਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਜਾਂ ਗੋਲ ਹੋਣ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਆਹ ਨਾ ਕਰੇ। ਜਿਸਦੇ ਪਿੰਡੀਆਂ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਗਿੱਟ ਬਹੁਤ ਉਭਰੇ ਹੋਣ, ਗਲ੍ਹਾ ਪਈ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੱਸਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਆਹ ਨਾ ਕਰੇ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜਿਸਦੀ ਤਵੱਚਾ ਬਹੁਤ ਰੁੱਖੀ ਹੋਵੇ, ਅੱਖਾਂ ਕਬੂਤਰ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਹੱਥ ਪੈਰ ਮੋਟੇ ਹੋਣ। ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਲੰਮੀ, ਭੰਨੇ ਭੌਂ ਵਾਲੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਵਿਅੰਗ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰੇ। ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੰਜਵੀਂ ਅਤੇ ਪਿਓ ਵੱਲੋਂ ਸੱਤਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੋਂ ਕੁੜੀ ਲਏ, ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਕਰੇ। ਵਿਆਹ ਦੇ ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਬ੍ਰਾਹਮਾ, ਦੈਵ, ਆਰਸ਼, ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਆ, ਆਸੁਰ, ਗਾਂਧਰਵ, ਰਾਖਸ ਅਤੇ ਪੈਸ਼ਾਚ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਿਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ ਵਿਆਹ ਉਸ ਦੇ ਵਰਣ ਲਈ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਟਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਹੀ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੁਪਤ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੰਯੋਗ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਮਹਾਨ ਆਚਾਰ ਦੇ ਬਾਰੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਉਰਵ ਨੇ ਮਹਾਤਮਾ ਸਗਰ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਲ ਉੱਤੇ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਵੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਉੱਤਮ ਆਚਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਤਮਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਛੇ ਨਾਸਤਿਕ ਮਤਾਂ ਅਤੇ ਉਡਾਕਿਆਂ ਆਦਿ ਬਾਰੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਨਾਗਰਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਨਾਗਰ ਕੌਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਚਾਰ ਕੀ ਹੈ? ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾਗਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸੁਭਾਵ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪਤਾ ਹੈ।" ਤਦ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ, ਭੁਲਾਵੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਤਿੰਨੋ ਵਰਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਗਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨੋ ਵੇਦ ਸਾਰੇ ਵਰਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਾਗਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਥਾ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਪੁਰਖਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਦੱਸੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਵੀ ਇਹ ਕਥਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਨਗਰ ਦੀ ਸੰਬੰਧਤਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।" ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਵਿਅਕਤਿ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਇਸ ਯੁੱਧ ਵਿਚ, ਹਿਰਾਦ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਹੇਠ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ: "ਅੱਜ, ਭਗਵਾਨ ਉਹ ਬਚਨ ਉਚਾਰਣਗੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਥ ਹਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਭਲਾ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਫਿਰ ਵੀ, ਅਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਾਂਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅੰਤਰਕਰਨ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਉਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੋ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਇੱਕ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡਾ ਉਹ ਰੂਪ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਉਪਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਾਡਾ ਨਮਨ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰ, ਸੂਰਜ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਸੂ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਮਰੁਤ, ਸੋਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਤੁਹਾਡਾ ਉਹ ਰੂਪ ਜੋ ਪਾਖੰਡ, ਅਗਿਆਨ, ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੈਤ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਨ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਉਹ ਰੂਪ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਧਾਨ ਨਹੀਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਸੁਸਤ ਹਨ ਅਤੇ ਧੁਨੀ ਆਦਿਕ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਹੈ, ਉਸ ਯਕਸ਼ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਨ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਨਿਰਦਈ, ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰੂਪ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭਟਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ ਹੈ। ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਉਹ ਰੂਪ ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਧਰਮ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਨ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਉਹ ਰੂਪ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧ ਰੂਪ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਆਨੰਦਮਈ, ਅਸੰਗ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੋ ਉਥੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਿੱਧ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਨ ਹੈ। ਹੇ ਹਰੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਉਹ ਰੂਪ ਜੋ ਬੜੀ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ, ਉੱਤਮ, ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਦੋ-ਵਾਂਗ ਵਾਲੀ ਜੀਭ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਗ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਨ ਹੈ।" ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।