ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵਿਦਿਅਰਥੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆਂ—ਸਵੇਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਵੇਲੇ—ਪੂਰੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਵਿਦਿਅਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਖੜਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੇ; ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਵਿਦਿਅਰਥੀ ਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਿਦਿਅਰਥੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਵੇਦ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ। ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਆਗਿਆ ਦੇਵੇ, ਤਦ ਹੀ ਉਹ ਭਿਖਿਆ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰੇ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਲੱਕੜੀ ਆਦਿ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਵੇਦ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਲਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਉਸਦਾ ਰਿਣ ਚੁਕਾ ਦੇਵੇ। ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਯਥਾ ਸ਼ਕਤੀ ਨਿਭਾਵੇ। ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਮ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਵੇਦ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਸਰਜਨਹਾਰ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਭਿਖਿਆ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਉਹ ਵੀ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਹੀ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦ ਪਾਠ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਧਰਤੀ ਤੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਵੀ। ਜੋ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਇਕ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੇ, ਨਿਯਮਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਜਾਵੇ ਉਥੇ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿਓ। ਜੋ ਵੀ ਘਰ ਆਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਛੌਣਾ, ਬੈਠਕ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਸ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਘਰੋਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਘਰੇਲੂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਪਾਪ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪੂਣ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਲਈ ਅਪਮਾਨ, ਅਹੰਕਾਰ, ਪਖੰਡ, ਦੁੱਖ, ਨੁਕਸਾਨ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਪਣ ਕਦੇ ਵੀ ਮੰਨਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਉੱਤਮ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਧਾਪਾ ਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਚਾਹੇ ਇਕੱਲਾ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਪੱਤਿਆਂ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰੇ, ਜਟਾਓਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਦਾਢੀ ਰੱਖੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੋਵੇ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੇ। ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਚਮੜੇ, ਛਾਲ ਜਾਂ ਘਾਹ ਦੇ ਬਣਾ ਕੇ ਪਹਿਨੇ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਹੋਮ-ਹਵਨ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ, ਦਾਨ ਤੇ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਉਸ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਤੇਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਲਪੇਟਣਾ, ਤਪ ਕਰਨਾ, ਗਰਮੀ-ਸਰਦੀ ਆਦਿ ਸਹਿਣਾ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਕਰਤਵ ਹੈ। ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ ਜੋ ਇਹ ਨਿਯਮਤ ਆਚਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੌਥਾ ਆਸ਼ਰਮ—ਸੰਨਿਆਸ—ਬੁੱਧੀਮਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਆਵਸਥਾ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪਤਨੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸੰਨਿਆਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਪਰਾਏ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨਤਾ ਰੱਖੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਰੱਖੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੋਲ, ਮਨ ਅਤੇ ਕੰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਜਣੇ ਹੋਣ, ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਹੀ ਵਿਹਾਰ ਕਰੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਤ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਅਜਿਹੀ ਜੀਵਨ-ਸ਼ੈਲੀ ਅਪਣਾਵੇ ਕਿ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਨਾ ਤਾਂ ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਵੈਰ। ਜੀਵਨ-ਨਿਰਵਾਹ ਵਾਸਤੇ, ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਮੰਗੇ ਮਿਲੀ ਭਿਖਿਆ ਖਾਏ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰੋਂ ਹੀ ਭਿਖਿਆ ਲਏ। ਇੱਛਾ, ਕ੍ਰੋਧ, ਅਹੰਕਾਰ, ਮੋਹ, ਲਾਲਚ ਆਦਿ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਵਿਅਕਤੀ ਲੋਭ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਜੀਵ ਉਸ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ। ਜਿਸ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵਸਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਿਖਿਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹੀ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਰਮਲ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਸ਼ਾਂਤ-ਚਿੱਤ ਅਤੇ ਨਿਯਮਤ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਤੇਲ ਵਾਲੀ ਜੋਤ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਗਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਚਾਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵ ਅਤੇ ਚਾਰ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਕਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।” ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: “ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਨਿਯਤ, ਨੈਮਿੱਤਿਕ ਅਤੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਕ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਵਰਣਨ ਕਰੋ, ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।” ਤਾਂ ਔਰਵ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਨਿਯਤ ਅਤੇ ਨੈਮਿੱਤਿਕ ਕਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਸਾਰੇ ਜਨਮ ਸੰਬੰਧੀ ਕਰਮ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰੇ।” ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਵਾ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਮਰਿਆਦਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੇ। ਦਹੀਂ, ਜੌ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੰਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਵਾ ਕੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਪਿੰਡਾਂ ਰੂਪ ਦੇਵੇ, ਜੋ ਕਿ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਜਾਂ, ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਸੰਬੰਧੀ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਧੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਰੱਖੇ—ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਤੇ ਅੰਤ ਮਨੁੱਖੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ 'ਸ਼ਰਮਾ', 'ਵਰਮਾ' ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। 'ਸ਼ਰਮਾ' ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ, 'ਵਰਮਾ' ਖਸ਼ਤਰੀ ਲਈ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂ ਸੇਵਾ ਦਰਸਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਾਮ ਉਚਿਤ ਹੈ।