ਇਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਾਤਾ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਵਸੁ ਅਤੇ ਆਰਯਮਨ ਵਰਗੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਮਹਿਮਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਵਿਆਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ, ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤਾਂ, ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਖਾਵੇ। ਜੇ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਏ ਬਿਨਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਐਸਾ ਕਰਕੇ ਮਰਣ ਉਪਰੰਤ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੀੜੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਬਿਨਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਕੀੜੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਣਉਚਿਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭੋਜਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਇਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਨ ਫਸੇ। ਇਹ ਰੀਤਾਂ ਪਾਲਣ ਨਾਲ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਬੁਧੀ, ਬਲਾਓਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਖਾਵੇ। ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਦੇਣ, ਸਾਫ਼ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਣ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਵਾਸ਼ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਫਿਰ ਖਾਵੇ। ਖਾਣ ਵੇਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਧੇਰੇ ਕਪੜੇ ਨਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਣ, ਹੱਥ ਜਾਂ ਪੈਰ ਗੀਲੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਚਿਹਰਾ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਚੇਤੇ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਅਣਉਚਿਤ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਨਾ ਖਾਵੇ। ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਚੰਗਾ, ਉਚਿਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਭੋਜਨ ਖਾਵੇ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਤਿਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਅਣਉਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਖਾਏ; ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਭੁੱਖੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਾਗ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਖਾਵੇ। ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਖਾਵੇ। ਰੇਤ ਉੱਤੇ ਰਖੇ ਬਰਤਨ ਜਾਂ ਅਣਉਚਿਤ ਥਾਂ ਤੇ, ਅਣਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਨਾ ਖਾਏ; ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਖਾਵੇ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਚੰਗਾ, ਬੇ-ਬੇਕਾਰ ਭੋਜਨ ਖਾਏ, ਫਲ, ਜੜ, ਸੁੱਕੀ ਟਾਹਣੀਆਂ ਜਾਂ ਹਰੀਤਕੀ ਅਤੇ ਗੁੜ ਵਾਲੇ ਮਿਠੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸਿਰਫ਼ ਅਸਲ ਭਾਗ ਖਾਏ। ਬਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾ ਖਾਏ, ਪਰ ਸ਼ਹਿਦ, ਪਾਣੀ, ਘੀ ਅਤੇ ਆਟੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਖਾਵੇ; ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਠਾ, ਫਿਰ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿੱਚ ਨਮਕ ਅਤੇ ਖੱਟਾ, ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖਾ, ਕੜਵਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਆਦ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਰਲ ਭੋਜਨ, ਫਿਰ ਠੋਸ, ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਤਰਲ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਖਾਏ, ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਗਲੀਆਂ ਚੁੱਪ ਰਹੇ; ਇਹ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਹੈ। ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਮੁੜ ਮੂੰਹ ਧੋਵੇ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਲਵੇ। ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਬੈਠਕ ਸਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਤ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰੇ ਕਿ ਅੱਗ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ੇ; ਅਕਾਸ਼ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਚਾਏ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲੇ। ਭੋਜਨ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ; ਪਚਣ ਤੇ ਸੁਖ ਮਿਲੇ। ਭੋਜਨ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣ, ਅਪਾਨ, ਸਮਾਨ, ਉਦਾਨ ਅਤੇ ਵਿਆਨ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ੇ; ਪਚਣ ਤੇ ਸੁਖ ਮਿਲੇ। ਅਗਸਤਿਆ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਅੱਗ ਮੇਰੇ ਖਾਏ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਪਚਾਏ; ਪਚਣ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਸੁਖ ਮੈਨੂੰ ਰੋਗ-ਮੁਕਤ ਕਰੇ। ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਅਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਉਸ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਖਾਧਾ ਭੋਜਨ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਤੇ ਪਚਣ ਦੇਵੇ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੀ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਭੋਜਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਚਣ ਹੈ; ਇਸ ਸੱਚ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਖਾਧਾ ਪਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਲ ਲਵੇ ਅਤੇ ਆਲਸੀ ਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਰਾਮ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰੇ। ਚੰਗੀ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਮਨੋਰੰਜਨ ਨਾਲ, ਸਹੀ ਰਾਹ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟ ਕੇ, ਦਿਨ ਗੁਜ਼ਾਰੇ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਪੂਰਬੀ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਸੰਧਿਆ ਕਰੇ। ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੰਧਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਜਨਮ-ਮਰਨ, ਭੁੱਲ, ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਡਰ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਜੇ ਕੋਈ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸੰਧਿਆ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੂਰਜ ਉੱਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਠੇ ਅਤੇ ਸਵੇਰ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਜੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਵੇਲੇ ਸੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਠ ਕੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਕਰੇ। ਜੋ ਲੋਕ ਸਵੇਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹਨ ਅਤੇ ਹਨੇਰੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਭੇਟ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਤਨੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਬਲੀ-ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰੇ। ਉਥੇ ਵੀ, ਭੋਜਨ ਉਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੁਹੜਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੇ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਮਹਿਮਾਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦਾ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਬੈਠਕ, ਸਤਿਕਾਰ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਬਿਸਤਰਾ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਕਰੇ। ਜੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਮਹਿਮਾਨ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਵੇਲੇ ਸਤਿਕਾਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਵੇਲੇ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਆਦਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਰਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਧਰਮ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸੁਖ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।