ਰਾਜਾ ਸਾਗਰ ਨੇ ਉੱਤਮ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਬਾਰੇ ਪੂਛਿਆ। ਉਚੇਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਔਰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਹੋਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕੇਸ਼ਵ (ਵਿਸ਼ਣੂ) ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੇ, ਨਾ ਮਾਰੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨ ਪਹੁੰਚਾਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਭੀ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼) ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਤਤਪਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਲਈ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੇਹੜਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਾਸਤੇ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਾਮਾਦਿਕ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮੈਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਯਤ ਕਰਤਵੀਆਂ ਨਿਰਲੇਪ ਮਨ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਸਾਗਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵਰਣਾਂ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।” ਔਰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਰਾਜਨ! ਹੁਣ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ — ਹਰ ਇਕ ਦੇ ਕਰਤਵੀਆਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਯਜਨਾ ਕਰਨੀ, ਪਾਠ-ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿਣਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਉਪਲਬਧ ਕਰਵਾਉਣਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ — ਇਹ ਸਭ ਉਸਦੇ ਮੁੱਖ ਕਰਤਵ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਜੀਵਨ ਨਿਰਵਾਹ ਲਈ ਲੋੜ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਾਠ ਕਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ — ਇਹੀ ਉਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਹੈ। ਪੱਥਰ, ਰਤਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹੀ ਜਾਣਾ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਖ਼ਤਰੀ ਵੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਠ-ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਮੁੱਖ ਜੀਵਨ-ਨਿਰਵਾਹ ਤਲਵਾਰ (ਰੱਖਿਆ) ਰਾਹੀਂ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਰਤਵ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਜਦ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਅਤੇ ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਰਣ-ਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ ਲਈ ਪਸ਼ੁ-ਪਾਲਣ, ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਖੇਤੀ — ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਨ-ਨਿਰਵਾਹ ਦੇ ਮੂਲ ਸਾਧਨ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਪਾਠ-ਪੜ੍ਹਾਈ, ਯਜਨਾ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਧਰਮਕਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਰਾਹੀਂ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਵਪਾਰ ਰਾਹੀਂ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਲਾ ਰਾਹੀਂ। ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਨਿਮਰਤਾ, ਸਫਾਈ, ਸੇਵਾ, ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ, ਬਿਨਾ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਯਜਨਾ, ਨਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨੀ, ਸੱਜਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਤਵ ਹਨ। ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਦਾਨ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕਰਮ, ਹੋਰ ਸਭ ਕਰਤਵ ਉਹ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਆਦਿ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹਰ ਕੋਈ ਕੁਝ ਸਮਪੱਤੀ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਵਰਣਾਂ ਲਈ ਦਇਆ, ਧੀਰਜ, ਅਹੰਕਾਰ-ਰਹਿਤਤਾ, ਸੱਚਾਈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਚਿੰਤਾ-ਰਹਿਤਤਾ, ਮੰਗਲਤਾ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣਾ — ਇਹ ਗੁਣ ਹਨ। ਮਿਤ੍ਰਤਾ, ਲਾਲਚ-ਰਹਿਤਤਾ, ਕੰਜੂਸੀ-ਰਹਿਤਤਾ ਅਤੇ ਈਰਖਾ-ਰਹਿਤਤਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਧਾਰਣ ਗੁਣ ਹਨ ਜੋ ਹਰ ਵਰਣ ਵਿੱਚ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਗੁਣ ਸਭ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ (ਜੀਵਨ-ਚਰਨਾਂ) ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਤਵੀਆਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਖ਼ਤਰੀ ਲਈ (ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ), ਉਸਦਾ ਕਰਤਵ ਹੈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ; ਵੈਸ਼ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸੰਕਟ ਆਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸ਼ੂਦਰ ਦਾ ਕਰਤਵ ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸਮਰਥ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਕਰਤਵ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਆਪਸੀ ਕਰਤਵੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ। ਹੁਣ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵ ਸੁਣੋ। ਔਰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਮੁੰਡਨ ਹੋਣ ਤੋ ਬਾਅਦ ਉਪਨਯਨ ਕਰਾ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਚਾਰਯਾ ਕੋਲ ਰਹਿ ਕੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਚਾਰਯਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ। ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆਂ (ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ) ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਪਿਛੋਂ ਆਪਣੇ ਅਚਾਰਯਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰੇ। ਜਦੋ ਅਚਾਰਯਾ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਖੜਾ ਹੋਵੇ; ਜਦੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਜਾਵੇ; ਜਦੋ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠੇ; ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਅਚਾਰਯਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਵਿਦਿਆ ਵੀ ਅਚਾਰਯਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਪੜ੍ਹੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਅਚਾਰਯਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਭਿੱਖਾ ਖਾਏ। ਅਚਾਰਯਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨ੍ਹਾਵੇ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਪਾਣੀ, ਲੱਕੜ ਆਦਿ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇਵੇ। ਜਦੋ ਵੇਦ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਲਵੇ ਅਤੇ ਅਚਾਰਯਾ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਘਰਸਥ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ, ਅਚਾਰਯਾ ਦਾ ਰਿਣ ਉਤਾਰ ਕੇ। ਜਦੋ ਉਹ ਨਿਯਤ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਘਰਸਥ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਵ ਯਥਾ ਸ਼ਕਤੀ ਨਿਭਾਏ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਮ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ, ਵੇਦ ਨੂੰ ਪਾਠ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਰਪਣ ਕਰੇ। ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ, ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰੇ; ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਭਿੱਖਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਵਨਵਾਸੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਉਹ ਵੀ ਘਰਸਥ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਕਾਇਮ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਘਰਸਥ ਆਸ਼੍ਰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਵੇਦ ਪਾਠ ਜਾਂ ਤੀਰਥ-ਸਨਾਨ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਵੇਖਣ ਲਈ ਵੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਰਣਾਂ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵੀਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਪਰੰਪਰਾ ਬੜੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵਿਅਖਿਆ ਕੀਤੀ।