ਸਾਗਰ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਔਰਵਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਮਾਰਗ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਵਿਧੀਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।” ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹਿਆ ਕਿ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਔਰਵਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਗਰ ਨੇ ਬੜੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਸੁਣ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਸਵਰਗ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਸੁਖਦਾਈ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਤੱਕ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਜਿਸ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ (ਅਚ੍ਯੁਤ) ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ ਉਹ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਛੋਟਾ। ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ ਕਿ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਦੀ ਹੈ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਉੱਚਤ ਆਚਰਨ, ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਰਹਿਤ ਅਨੁਸਾਰ ਰਿਹਾਂ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਾਰਗ ਨਹੀਂ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ। ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਯਜਨ, ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜਪ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨਾਲ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਰੇ ਜੋ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ—ਹਰੇਕ ਆਪਣੀ ਰਹਿਤ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਨਾਂ ਪਰਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ, ਨਾਂ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ, ਨਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦਾ, ਕੇਸ਼ਵ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪਰਾਈ ਪਤਨੀ, ਪਰਾਇਆ ਧਨ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਕੇਸ਼ਵ ਉਸ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਂ ਮਾਰਦਾ, ਨਾਂ ਪੀੜ੍ਹਦਾ, ਨਾਂ ਹਾਨੀ ਕਰਦਾ, ਕੇਸ਼ਵ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦ੍ਵਿਜਾਂ ਅਤੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਰਹਿੰਦਾ, ਗੋਵਿੰਦ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਭਾਵਨਾ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਕਾਮਾਦਿਕ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਟਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਗਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦ੍ਵਿਜ।” ਔਰਵਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ—ਹਰੇਕ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਯਜਨ ਕਰਨਾ, ਪਾਠ-ਪੜ੍ਹਾਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦਾ ਗ੍ਰਹਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਪਾਠ-ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਦਾਨ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਾਰਜ ਕਰਨਾ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਾਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਰੱਖਣੀ—ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਥਰ, ਰਤਨ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਜਾਣਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਹੈ। ਖ਼ਤਰੀ ਵੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਅਤੇ ਪਾਠ-ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਦਾ ਮੁੱਖ ਮਾਰਗ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਜੀਵਨ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਰਤਵ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਯਜਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਅਤੇ ਸਜਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਚਾਹੀਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵਰਣਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਬਰਕਰਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ ਲਈ ਪਸ਼ੁ-ਪਾਲਣ, ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਖੇਤੀ—ਇਹ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਦੇ ਮਾਰਗ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਪਾਠ-ਪੜ੍ਹਾਈ, ਯਜਨ, ਦਾਨ, ਧਰਮ, ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਜ ਦ੍ਵਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ; ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਵਪਾਰ ਜਾਂ ਹُنਰ ਦੀ ਆਮਦਨ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਨਮ੍ਰਤਾ, ਸਫ਼ਾਈ, ਸੇਵਾ, ਮਾਲਕ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਮੰਤ੍ਰ-ਰਹਿਤ ਯਜਨ, ਨਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰਨਾ, ਸਤਜਨ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ—ਇਹ ਕਰਤਵ ਹਨ। ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਦਾਨ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਘਰ-ਯਜਨ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਤर्पਣ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਨੌਕਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ, ਸਭ ਕੋਈ ਸੰਪਤੀ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਜਾਣਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਦਇਆ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਅਹੰਕਾਰ-ਰਹਿਤਤਾ, ਸਚਾਈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਚਿੰਤਾ-ਰਹਿਤਤਾ, ਮੰਗਲਮਈਤਾ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣਾ—ਇਹ ਗੁਣ ਹਨ। ਮਿਤ੍ਰਤਾ, ਲੋਭ-ਰਹਿਤਤਾ, ਕੰਜੂਸੀ-ਰਹਿਤਤਾ, ਅਤੇ ਈਰਖਾ-ਰਹਿਤਤਾ—ਇਹ ਭੀ ਸਾਰੇ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਇਹ ਗੁਣ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਲਈ ਭੀ ਆਮ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੈਂ, ਇਸੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਤਵ ਅਤੇ ਗੁਣ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਖ਼ਤਰੀ ਦਾ ਕਰਤਵ ਦ੍ਵਿਜਾਂ ਲਈ ਹੈ; ਵੈਸ਼ ਦਾ ਕਰਤਵ ਵੀ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ; ਪਰ ਸ਼ੂਦਰ ਦਾ ਕਰਤਵ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਯੋਗਤਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਭੀ, ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਕਰਤਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ; ਹੁਣ, ਮੈਂ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵ ਵੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਔਰਵਾ ਨੇ ਆਰੰਭ ਕੀਤਾ: “ਜੋ ਮੁੰਡਨ-ਸੰਸਕਾਰ ਤੋਂ ਗੁਜ਼ਰ ਚੁੱਕਾ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਵੇਦ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਨਿਯਤ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਿਆ ਦੇ ਕੋਲ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਜੋਂ ਰਹੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਉਥੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ, ਨਿਯਮਾਂ, ਅਤੇ ਆਚਾਰਿਆ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ; ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਨਿਰਣਯਤ ਮਨ ਨਾਲ ਵੇਦ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲਵੇ।