ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਮুনি ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਾਰੇ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਦੂਜੇ ਦੀ ਦੌਲਤ—ਭਾਵੇਂ ਸੋਨਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ—ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਘਾਹ ਸਮਾਨ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਅਸਲ ਭਗਤ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਫ਼ੈਦ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਈਰਖਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮਾਨਵਿਕ ਬੁਰਾਈਆਂ ਨਹੀਂ ਟਿਕ ਸਕਦੀਆਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਦੀ ਠੰਢੀ ਚਾਨਣ ਅੱਗ ਦੀ ਤਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸੁਚਰਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਿੱਠੇ ਅਤੇ ਲਾਭਕਾਰੀ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਹੋਵੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਛਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ—ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਦਾ-ਅਟੱਲ, ਕੋਮਲ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੋਹਣਾ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੀਂ ਕੋਪਲ ਆਖਾਂ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਵੰਸ਼ੀਧਰ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੈਲੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਅਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਅਟੱਲ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜੇ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ, ਗਰੂਰ ਅਤੇ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜੇ ਅਜਨਮੀ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਪਾਪ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਰਾਏ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੁੱਕਦਾ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਜਾਂ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮੰਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਮੈਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਦੂਜੇ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ, ਮਨ ਮੈਲਾ ਰੱਖਦਾ, ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਮੰਦ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਯਗ ਕਰਦਾ ਨਾ ਦਾਨ—ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਜਨਾਰਦਨ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦੇ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪਤਨੀ, ਬੱਚਿਆਂ, ਮਾਪਿਆਂ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨਾਲ ਅਤਿ ਲਗਾਵ ਰੱਖਦਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਛਲ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮੰਦਾ, ਅਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਮੰਦ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਮਸਤ, ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਭਗਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤਾਂ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਟੱਲ ਭਾਵ ਹੈ ਕਿ “ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪ ਵੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ”—ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਮਝ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰ, ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰੀ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਚਕਰ ਧਾਰੀ! ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੇਵਲ ਇਹ ਕਹਿ ਦੇਣ ਕਿ “ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਹੋ”, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਅਵਿਨਾਸੀ ਆਤਮਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਚਕਰਧਾਰੀ, ਤੇਰਾ ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਉਸ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਬਲ ਨਾਲ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੂਰਜ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ, ਹੇ ਕੁਰੁਕੁਲ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਕੁਲ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ, ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਚੀ ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਨੂੰ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸੰਸਾਰ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸਦਾ ਕੇਸ਼ਵ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਾ ਤਾਂ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ, ਨਾ ਫੰਦਾ, ਨਾ ਲਾਠੀ, ਨਾ ਘੋੜਾ, ਨਾ ਯਮ ਆਪ, ਨਾ ਉਸਦੇ ਸੇਵਕ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਚਲਦੀ। ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਤਰੇਯ ਜੀ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਮਹਾਨ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਅਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ?” ਤਾਂ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਇਹ ਕਦੇ ਮਹਾਨ ਸਾਗਰ ਨੇ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਔਰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਸਾਗਰ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ੀ ਔਰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸੰਬੰਧ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਔਰਵ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛੀ ਗਈ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਔਰਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਾਹਤਾਂ, ਸਵਰਗ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਲੋਕ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉੱਚਤਮ ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜੋ ਫਲ, ਜਿਸ ਹੱਦ ਤੱਕ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਛੋਟਾ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਦੀ ਹੈ—ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ। ਉਹ ਯਗ, ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜਪ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਭੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਰੇ ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਦੀ ਨਿਯਤ ਕਰਤਵਿਆ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪੂਜਾ ਆਪਣੇ ਨਿਯਤ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾ ਕੇ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ; ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰਦਾ, ਨਾ ਮਾਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਚੰਗਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਜਿਹੜਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਉਸ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਕਾਮਾਦਿਕ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਦੂਸ਼ਿਤ ਨਹੀਂ, ਜਿਸਦਾ ਹਿਰਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਰਮਲ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਗਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤਾਂ ਫਿਰ, ਹੇ ਉਤਮ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚੋਟੀ-ਚੋਟੀ ਤਫਸੀਲ ਨਾਲ ਵਰਣਾਂ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸ।” ਔਰਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਯਗ ਕਰੇ, ਪਾਠ-ਪੁਸਤਕਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਦੀ ਸਵੀਕਾਰਤਾ ਕਰੇ। ਆਪਣੀ ਜੀਵਿਕਾ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਯਗ ਕਰਵਾ ਸਕਦਾ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਦਾਨ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਵਰਣ-ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਾਰੇ ਪੂਰੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਇਆ।