ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਾਲਿੰਗਕਾ ਤੋਂ ਉਹੀ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ ਜੋ ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਹੈਂ। ਕਾਲਿੰਗਕਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਹੱਸ ਸੁਣਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਉੱਚਾ ਗੁੱਝਿਆ ਗਿਆ ਭੇਦ ਦੱਸਿਆ: ਉਹ ਗੱਲਬਾਤ ਜੋ ਕਦੇ ਯਮ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਸੀ—ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਯਮराज ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫਾਂਸੀ ਦੀ ਰੱਸਸੀ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ। ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ।” ਯਮ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ, ਯਮ, ਉਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਵੱਲੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਬੁਰਾਈ ਲਈ; ਪਰ ਮੈਂ ਹਰੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਅਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ—ਵਿਸ਼ਨੁ ਆਪ ਮੇਰੀ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।” ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੂੜੀਆਂ, ਮੁਕੁਟ, ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤਾ, ਪਸ਼ੂ, ਮਨੁੱਖ ਆਦਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਹੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਅਣੂ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਪਸ਼ੂ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਗੁਣ ਅਤੇ ਮਲਿਨਤਾ ਦੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਵਿਧੀ ਰਾਹੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਹਰੀ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਨੇਕਾਂ ਅਮਰ ਲੋਕ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀਆਂ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਘਿਉ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਯਮ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਫਾਂਸੀ ਵਾਲਾ ਦੂਤ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ!” ਤਾਂ ਯਮ ਦਾ ਦੂਤ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਿੰਨੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭਜਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਅੰਤ ਵੀ ਓਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।” ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਮਿੱਤਰ-ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਵੱਲੋਂ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ, ਨਾਂ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਭਗਤ ਜਾਣ। ਜਿਸਦਾ ਆਪਾ ਕਲਿਯੁਗ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਨਾਲ ਲੱਥੜਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਭਟਕਾਵੇ ਨਾਲ ਦਾਗ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਸਾਇਆ ਹੈ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ। ਜੋ ਦੂਜੇ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਭਾਵੇਂ ਸੋਨਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਤਿਨਕੇ ਵਰਗਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟਾ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਈਰਖਾ ਆਦਿ ਖਾਮੀਆਂ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕਿੱਥੇ? ਜਿਵੇਂ ਤਪਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਗਰਮੀ ਚੰਨ ਦੀ ਠੰਢੀ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਭਲਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਧੋਖੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ—ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦਾ ਨਿਰੰਤਰ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰੂਪ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਸੁੰਦਰ ਨਾਂ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਸੁਖਦਾਈ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਰਮ ਕਲੀ ਆਕਰਸ਼ਕ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਯੋਧੇ, ਉਹਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮਲਿਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜੇ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ, ਘਮੰਡ ਅਤੇ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਜੇ ਆਦਿ-ਅਨਾਦਿ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਪਾਪ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੁਰਾਉਂਦਾ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਸਦਾ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ—ਉਸਦਾ ਮਨ ਮੰਦ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਮਲਿਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਮਲਿਨ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਮੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਾ ਹਵਨ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ—ਜਨਾਰਦਨ ਐਸੇ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪਤਨੀ, ਬੱਚਿਆਂ, ਮਾਪਿਆਂ, ਨੌਕਰਾਂ ਨਾਲ ਬੇਹੱਦ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਉਹ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤ ਨਹੀਂ। ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਮੰਦ ਹੈ, ਅਧਰਮਕ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਪੀ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜਕੜਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪਸ਼ੂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਭਗਤ ਨਹੀਂ। ਜਿਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਟੱਲ ਸੋਚ ਹੈ: “ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇਕੋ ਇਕ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਹੈ”—ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਮਝ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰੀ, ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ, ਸ਼ੰਖ-ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ! ਜੋ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਬਣ”—ਹੇ ਯੋਧੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ। ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਆਤਮਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ—ਉਸ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ, ਤੇਰਾ ਰਸਤਾ ਜਾਂ ਮੇਰਾ; ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਬਲ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵ, ਧਰਮਰਾਜ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੇਨੂੰ, ਹੇ ਕੁਰਵੰਸ਼ੀ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਕੁਲ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਕਾਲਿੰਗ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਨੂੰ, ਪਿਆਰੇ ਬੱਚੇ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੇਸ਼ਵ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਾਂ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ, ਨਾ ਫਾਂਸੀ, ਨਾ ਦੰਡ, ਨਾ ਘੋੜਾ, ਨਾ ਯਮ ਆਪ, ਨਾ ਉਸਦੇ ਦੂਤ—ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਚਲਦੀ। ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਪੂਜਨੀਯ! ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ?” ਅਤੇ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ! ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?” ਤਦ ਸ੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਮਹਾਨ ਸਾਗਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ; ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਔਰਵ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੀ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।” ਸਾਗਰ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ੀ ਔਰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਬੰਧ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਔਰਵ ਨੇ, ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਇਹ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ—ਸਾਰੇ ਬਚਨ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਔਰਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਖ, ਸਵਰਗ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਲੋਕ ਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” “ਜੋ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਛੋਟਾ।” “ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਕਿ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।” “ਉੱਚਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ।” “ਉਹ ਯਜਨਾਂ, ਸਤੋਤ੍ਰਾਂ, ਜਪ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਵੀ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ।” “ਇਸ ਲਈ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਰੇ ਜੋ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਦੇ ਨਿਯਮਿਤ ਕਰਤਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ।” “ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਆਪਣੇ ਨਿਯਤ ਕਰਤਵਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।” “ਉਹ ਨਾ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਬਦਨਾਮੀ, ਨਾ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ, ਨਾ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਉਪਦੇਸ਼, ਜੋ ਯਮ, ਉਸਦੇ ਦੂਤਾਂ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਵਾਂਗ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਸਭ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਏਕੋ ਏਕ ਹੈ—ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਕੇ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।