ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦੇ ਜੀਵਨ ਬਾਰੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਕਿਵੇਂ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ ਘਰ ਆਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਸਨਮਾਨ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਬੈਠਣ ਲਈ ਅਸਥਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੂਰੇ ਭਰੋਸੇ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨੀ, ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਰੁਖਸਤ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਦੂਜੇ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਨਾਮ ਜਾਣਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਓਥੇ ਵਸਦਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਮਹਿਮਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵੀ ਪੂਰਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਮਹਿਮਾਨ—ਜੋ ਗਰੀਬ, ਅਣਜਾਣ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ, ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ—ਦਾ ਆਦਰ ਨਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਦਾ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ, ਕੁਲ ਜਾਂ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਜਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗਾ ਸਮਝ ਕੇ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਘਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਘਰੇਲੂ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਪੰਜ ਯਜਨਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਵੀ ਉਡੀਕ ਕਰੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹਿੰਸਾ ਰਹਿਤ, ਯੋਗ ਭੋਜਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ ਵੰਡ ਕੇ, ਵਟਾਂਦਰੇ ਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ; ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰਾਂ—ਮਹਿਮਾਨ, ਘਰੇਲੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਟਾਂਦਰੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ—ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਸ ਟੁੱਟ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਘਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਪੂੰਜੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਪਾਪ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਾਤਾ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਇੰਦਰ, ਅਗਨੀ, ਵਸੁ ਤੇ ਅਰਯਮਾਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਿਚ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਹਿਮਾਨ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਆਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਦੁਖੀ, ਗਰਭਵਤੀ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਆਖਰ ਵਿਚ ਆਪ ਖਾਏ। ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਖਵਾਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੇ ਉਹ ਐਸਾ ਕਰਕੇ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਕੀੜੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਜੰਮਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਨ੍ਹਾਏ ਬਿਨਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਦਗੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਜਾਪ ਬਿਨਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੀਵ ਤੇ ਲਹੂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਣਪੱਕਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੂਤ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੇ ਬੱਚਿਆਂ ਆਦਿ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਤ ਦਿਨ ਕੀੜੇ ਤੇ ਅਣੁਚਿੱਤ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਨਾ ਫਸੇ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਬਿਪਤੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਵ ਤੇ ਵੈਰੀ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਸੁਭਾਗ ਵਾਲੇ ਰਤਨਾਂ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਖਾਏ। ਮੰਤਰ ਜਪ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਭੋਜਨ ਕਰੇ। ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਧ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਜਾਂ ਭਿੱਜੇ ਹੱਥ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਖਾਏ; ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਪਰ ਅਣੁਚਿੱਤ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਨਾ ਖਾਏ। ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਣ ਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਉਚਿਤ ਭੋਜਨ, ਜਿਸ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਖਾਏ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਘ੍ਰਿਣਾ ਨਾਲ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਾ ਖਾਏ; ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਤੇ ਭੁੱਖਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਦੇ ਕੇ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪ ਖਾਏ। ਸਾਫ ਪਾਤਰ ਵਿਚ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰੇਤ ਤੇ ਰੱਖੇ ਪਾਤਰ ਵਿਚ, ਅਣੁਚਿੱਤ ਥਾਂ ਜਾਂ ਅਣੁਚਿੱਤ ਵੇਲੇ, ਜਾਂ ਭੀੜ ਵਿਚ ਨਾ ਖਾਏ; ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ ਫਿਰ ਖਾਏ। ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਖਾਏ; ਸਿਵਾਏ ਫਲਾਂ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਸੁੱਕੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਆਦਿ ਤੋਂ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੜ ਤੇ ਗੁੜ ਵਾਲੀਆਂ ਮਿਠਾਈਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਭੋਜਨ ਦਾ ਮੂਲ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਖਾਏ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ। ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਨਾ ਖਾਏ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਹਦ, ਪਾਣੀ, ਘਿਉ ਤੇ ਆਟੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਠਾ, ਵਿਚਕਾਰ ਲੂਣ ਤੇ ਖੱਟਾ, ਆਖਰ ਵਿਚ ਤਿੱਖਾ, ਕਰਵਾਂ ਆਦਿ ਖਾਏ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਰਲ ਭੋਜਨ, ਵਿਚਕਾਰ ਠੋਸ, ਤੇ ਆਖਰ ਵਿਚ ਫਿਰ ਤਰਲ ਖਾਏ, ਤਾਂ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸਿਹਤ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਭੋਜਨ ਕਰੇ, ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਪਹਿਲੀਆਂ ਪੰਜ ਗੰਡੀ ਭਰੀਆਂ ਮੌੜੀਆਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖਾਏ; ਇਹ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣਾ ਹੈ। ਢੰਗ ਨਾਲ ਖਾ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਧੋਵੇ ਤੇ ਹੱਥ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਵੇ। ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਬੈਠਕ ਸਹੀ ਕਰਕੇ, ਮਨ-ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੇ: “ਅੱਗ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੱਤ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ੇ; ਆਕਾਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਪਚਾਏ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲੇ। ਇਹ ਭੋਜਨ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ; ਪਚਣ ਨਾਲ ਵਿਘਨ ਰਹਿਤ ਸੁਖ ਮਿਲੇ। ਇਹ ਭੋਜਨ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣ, ਅਪਾਨ, ਸਮਾਨ, ਉਦਾਨ, ਵਿਅਾਨ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ ਬਣੇ; ਵਿਘਨ ਰਹਿਤ ਸੁਖ ਮਿਲੇ।” “ਅਗਸਤ, ਅੱਗ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਅੱਗ ਮੇਰੇ ਖਾਧੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਪਚਾਏ; ਪਚਣ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਸੁਖ ਮਿਲੇ। ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਸੱਚ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਖਾਧਾ ਭੋਜਨ ਸਿਹਤ ਤੇ ਪਚਣ ਦੇਵੇ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਹੀ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਚਣ ਹੈ; ਇਸ ਸੱਚ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਪਚਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪੇਟ ਮਲ ਕੇ, ਤੇ ਆਲਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕਰਮ ਕਰੇ ਜੋ ਆਰਾਮ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਭੋਜਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਆਦਰ, ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।