ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਘਰ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਘਰ-ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦਾ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੂੰ ਬਲੀ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਤੇ ਫਿਰ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਕਰਦਾ। ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਵਾਯੂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਯਕਸ਼—all ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਸ਼ੁੱਧ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਫ ਥਾਂ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ। ਉਹ ਆਰਧਨਾ ਕਰਦਾ, "ਦੇਵਤਾ, ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ, ਸਿੱਧ, ਯਕਸ਼, ਸੱਪ, ਦੈਤ, ਪਿਸਾਚ, ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਭੁੱਖੇ ਹਨ—ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤਿ ਹੋਵੇ। ਚਿਊਂਟੀਆਂ, ਕੀੜੇ, ਪਤੰਗੇ, ਜਿਹੜੇ ਭੁੱਖੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੀ ਇਸ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਨਾ ਮਾਂ, ਨਾ ਪਿਓ, ਨਾ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਨਾ ਹੀ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਜਰੀਆ—ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਭੋਜਨ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਲਿਆਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਇਹ ਭੋਜਨ ਆਪ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹਨ; ਦੂਜਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਇਹ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ। ਚੌਦਾਂ ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵ-ਗਣ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਇਹ ਭੋਜਨ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਲਾਭ ਮਿਲੇ; ਘਰ-ਵਾਲਾ ਤਾਂ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਕੁੱਤਿਆਂ, ਚੰਡਾਲਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ, ਹੋਰ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਕੰਨ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਘਰ-ਵਾਲਾ ਥੋੜਾ ਸਮਾਂ, ਜਿੰਨਾ ਗਾਂ ਦੁੱਧ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਦਾ, ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪੂਛ-ਪੜਤਾਲ, ਬੈਠਕ ਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲ ਕੇ, ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਸਾਥ ਦੇ ਕੇ, ਘਰ-ਵਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਨਾਮ ਜਾਣਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਜੇ ਘਰ-ਵਾਲਾ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਗਰੀਬ, ਅਣਜਾਣੇ, ਅਨਾਥ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ, ਉਹ ਪਾਪ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਿਮਾਨ ਦੇ ਗਿਆਨ, ਵੰਸ਼, ਚਾਲ-ਚਲਣ ਜਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ ਆਦਰਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਘਰ-ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇਕ ਇਥੋਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਤਕਰਮੀ ਤੇ ਪੰਜ ਮਹਾ-ਯਜਨਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਭਾਗ ਭਿਖਿਆਰੀਆਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਵੀ ਦਿਲੋਂ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਮਹਿਮਾਨ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਭਿਖਿਆਰੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਘਰ-ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੁੰਨ ਖਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਪਾਪ ਉੱਥੇ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਾਤਾ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਇੰਦਰ, ਅਗਨੀ, ਵਸੂ ਤੇ ਅਰਯਮਾਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸਦਾ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਹਿਮਾਨ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਖਾਂਦਾ, ਉਹ ਪਾਪ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਘਰ-ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਆਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਦੁਖੀਆਂ, ਗਰਭਵਤੀ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਏ, ਫਿਰ ਆਪ ਖਾਏ। ਜੇ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂ ਲਵੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਰਨ ਮਗਰੋਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਕੀੜੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਨਾ ਖਾਏ, ਉਹ ਗੰਦਗੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੇ ਖਾਂਦਾ, ਉਹ ਪੀਵ ਤੇ ਲਹੂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਤਿਆਰ ਨਾ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ, ਉਹ ਪਿਸ਼ਾਬ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ, ਉਹ ਗੰਦ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਕੀੜੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਯੋਗ ਭੋਜਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਘਰ-ਵਾਲਾ ਕਿਵੇਂ ਖਾਏ ਤਾਂ ਜੋ ਪਾਪ ਨਾ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਸ਼ਕਤੀ, ਬੁੱਧੀ, ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਅ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਜਾਦੂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਢੰਗ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਰਤਨਾਂ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਮਹਿਮਾਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਵਧੀਆ ਫੁੱਲ ਲਾ ਕੇ, ਖਾਣਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਜਾਂ ਹੱਥ ਪੈਰ ਗੀਲੇ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਖਾਓ; ਸ਼ੁੱਧ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਖਾਓ, ਪਰ ਅਯੋਗ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਨਹੀਂ। ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁਹ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਯੋਗ ਭੋਜਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ ਖਾਓ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਤਿਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਾ ਖਾਓ; ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਤੇ ਭੁੱਖਿਆਂ ਨੂੰ ਭਾਗ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਖਾਓ। ਸਾਫ ਸਤੂਤ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰੇਤ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਅਯੋਗ ਥਾਂ ਤੇ, ਜਾਂ ਅਣਸਮੇਂ, ਜਾਂ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਨਾ ਖਾਓ; ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਖਾਓ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰਿਤ, ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਭੋਜਨ ਖਾਓ, ਨਾ ਕਿ ਬੇਕਾਰ ਜਾਂ ਬਾਸੀ; ਫਲ, ਜੜਾਂ, ਸੁੱਕੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ ਆਦਿ ਛੱਡ ਕੇ। ਹਰੜ ਜਾਂ ਗੁੜ ਵਾਲੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਭੋਜਨ ਦਾ ਸਾਰ ਭਾਗ ਹੀ ਖਾਓ। ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਨਾ ਖਾਓ, ਪਰ ਸ਼ਹਦ, ਪਾਣੀ, ਘਿਉ ਤੇ ਆਟੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ। ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਖਾਓ; ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਠਾ, ਫਿਰ ਵਿਚਕਾਰ ਲੂਣ ਤੇ ਖੱਟਾ, ਤੇ ਆਖਿਰ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖਾ, ਕਰਵਾਂ ਆਦਿ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਰਲ, ਫਿਰ ਠੋਸ, ਫਿਰ ਆਖਿਰ ਵਾਪਸ ਤਰਲ ਖਾਓ, ਤਾਂ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਘਰ-ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।