ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿੱਥੇ ਕਿਤੇ ਭੀ ਜੀਵ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਉਥੇ ਮੈਂ ਜੋ ਇਹ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਰੋਤਾਜ਼ਗੀ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਮਝਾਈ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਣੀ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਾਲ ਉਪਜਣ ਵਾਲਾ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸ੍ਰਾਦਧ ਨਾਲ, ਢੰਗ ਨਾਲ, ਇਹ ਇੱਛਿਤ ਪਾਣੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪ ਵੀ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸੂਰਜਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਇਕ ਮਠੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ: "ਵਿਵਸਵਤ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਵਿਤਾ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ।" ਫਿਰ ਘਰ ਅਤੇ ਇੱਛਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਯਜਨਾ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਹੋਮ ਕਰੇ, ਘਰ ਲਈ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਨੁਮਤੀ ਨੂੰ। ਜੋ ਹੋਮ ਦਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਰਜਨਯ ਲਈ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਧਾਤਾ ਤੇ ਵਿਧਾਤਾ ਲਈ, ਅਤੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਵੇ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘਰ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ, ਯਮ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੂੰ ਬਲੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਵਾਯੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਲਈ ਵੀ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਚੇ ਥਾਂ ਤੇ ਉਹ ਭੋਜਨ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਰੱਖ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ, ਸਿੱਧ, ਯਕਸ਼, ਸੱਪ, ਦੈਤ, ਪਿਸਾਚ, ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਜੋ ਭੀ ਭੋਜਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੇ। ਚਿਊਂਟੀਆਂ, ਕੀੜੇ, ਮੱਖੀਆਂ ਅਤੇ ਜੋ ਭੀ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਭੁੱਖੇ ਹਨ—ਇਹ ਭੋਜਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਮਾਂ, ਪਿਉ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਭੋਜਨ ਲੈਣ ਦਾ ਜ਼ਰੀਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਉਪਲਬਧ ਨਹੀਂ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਭੋਜਨ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ।" "ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਇਹ ਭੋਜਨ ਮੈਂ ਆਪ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਇਹ ਚੌਦਾਂ ਭਿੰਨ ਭਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣੀ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਭੋਜਨ ਛੱਡਿਆ, ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭੋਜਨ ਰੱਖੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਰਾਜਨ, ਕੁੱਤਿਆਂ, ਚੰਡਾਲਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ, ਹੋਰ ਪਤਿਤ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਕੰਨ (ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਔਲਾਦ ਨਹੀਂ) ਨੂੰ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦੁੱਧਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਸਮਾਂ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਗੇ ਕੰਮ ਕਰੇ। ਜੇ ਮਹਿਮਾਨ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ ਤੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਅਤੇ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰਕੇ, ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਦੂਸਰੇ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਾਤਿ-ਪਾਤਿ ਜਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾ ਜਾਣੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਅਣਜਾਣ, ਗਰੀਬ, ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਖੁਦ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ, ਵੰਸ਼, ਚਾਲ-ਚਲਣ ਜਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਐਸਾ ਮੰਨੋ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਖੁਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋਵੇ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਐਸਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਥਾਂ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਜਾਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਪੰਜ ਮਹਾ-ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹਿੰਸਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਯੋਗ ਭੋਜਨ ਵੱਖ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ। ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ ਭੋਜਨ ਦੇ, ਜੋ ਸੰਨਿਆਸੀ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਇਹ ਹਨ ਮਹਿਮਾਨ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਸ ਟੁੱਟ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਘਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਘਰ-ਮਾਲਕ ਦਾ ਪੁੰਨ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਪਾਪ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਾਤਾ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਇੰਦਰ, ਅਗਨੀ, ਵਸੂ ਅਤੇ ਅਰਯਮਾਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਬਿਨਾ ਮਹਿਮਾਨ ਦੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਘਰ-ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਆਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਦੁਖੀ, ਗਰਭਵਤੀ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿਚ ਆਪ ਖਾਏ। ਜੇ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਨਰਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੀੜੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਨਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਦਗੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਬਿਨਾ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੀਵਣ ਤੇ ਲਹੂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਤਿਆਰ ਨਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਸਾਬ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਗੰਦ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਕੀੜੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਨਾ ਦੇ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਯੋਗ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਖਾਂਦੇ ਸਮੇਂ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ। ਇੱਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਉਪਜਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੁਭਾਗਾ ਰਤਨਾਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰੇ। ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਮਹਿਮਾਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਚਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਵਣੀਆਂ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪ ਭੋਜਨ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਾਨ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।