ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਯਜ్ఞ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਨਿਦਾਘ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਨ Ṛbhu ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਨਿਦਾਘ ਨੇ ਬੜੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਉਸਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਨਿਦਾਘ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਧੋਤੇ, ਸੁਖੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰੋ।" Ṛbhu ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਮਿਲੇਗਾ? ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।" ਨਿਦਾਘ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਚੌਲ, ਜੌ, ਭਿੰਨੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਪਏ ਹਨ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਚਾਹੇ ਉਹੀ ਖਾਓ।" Ṛbhu ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸਾਰੇ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਹੀ ਬਣੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਦਿਓ—ਜਿਵੇਂ ਸੁਜੀ, ਖੀਰ, ਜਾਂ ਦਹੀਂ-ਚੀਨੀ ਆਦਿ।" ਨਿਦਾਘ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪਤਨੀ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਸਮੱਗਰੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮੇਹਮਾਨ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰ।" ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਬੜੇ ਆਦਰ ਨਾਲ Ṛbhu ਲਈ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਪਕਾਇਆ। ਜਦ Ṛbhu ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਨਿਦਾਘ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲੀ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ ਹੋ? ਕੀ ਭੋਜਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਇਆ?" ਫਿਰ ਨਿਦਾਘ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਹਾਡਾ ਨਿਵਾਸ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਹੈ? ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ?" Ṛbhu ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭੁੱਖ ਲੱਗਣ ਤੇ ਖਾਣ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਹੀ ਨਹੀਂ।" ਉਸ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਭੁੱਖ ਤਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਤੱਤ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੇਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਕ ਹਾਲਾਤ ਹਨ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਦਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ। ਮਨ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣਾ—ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਮਨ ਦੇ ਗੁਣ ਹਨ। ਇਹੀ ਪੁੱਛੋ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ।" "ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, 'ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੋਗੇ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ?'—ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਸੁਣੋ। ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਇਨਸਾਨ ਵੀ ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਫਿਰ 'ਕਿੱਥੋਂ, ਕਿੱਥੇ, ਕਿਉਂ' ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਲ ਅਰਥ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ। ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਨਾ ਹੋਰ ਹੋ, ਨਾ ਆਪ ਹੋ, ਨਾ ਮੈਂ ਹੋਰ ਹਾਂ, ਨਾ ਆਪ ਹਾਂ।" "ਤੁਸੀਂ 'ਮੇਰਾ' ਜਾਂ 'ਨਾ ਮੇਰਾ' ਦੀ ਗੱਲ ਪੁੱਛੀ, ਹੁਣ ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਸੁਆਦ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਸੁਆਦ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਛਾ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਿੱਕਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਫਿੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕਦੇ ਸੁਆਦ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੋਕ ਸੁਆਦ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵੀ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਖਿਰ, ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਸੁਆਦ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਵਸਤੂ ਕੀ ਹੈ?" "ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਘਰ, ਜਦੋਂ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਝ ਇਹ ਸਰੀਰ ਵੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅਣੂਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਜੌ, ਗੇਹੂੰ, ਦਾਲਾਂ, ਘਿਉ, ਤੇਲ, ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਗੁੜ, ਫਲ ਆਦਿ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅਣੂਆਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਸੁਆਦ ਤੇ ਅਸੁਆਦ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਸਮਝੋ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਤਾ ਹੀ ਮੋਖ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ।" ਇਹ ਉੱਚਤਤਮ ਸੱਚ ਤੇ ਆਧਾਰਤ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਿਦਾਘ ਨੇ Ṛbhu ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।" Ṛbhu ਨੇ ਪਰਚਾ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ Ṛbhu, ਤੇਰਾ ਆਚਾਰਯਾ ਹਾਂ, ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਆਇਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਨੂੰ ਉੱਚਤਤਮ ਤੱਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।" "ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਇਕ ਰੂਪ ਹੈ, ਅਟੁੱਟ ਹੈ, ਇਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸਵਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਨਿਦਾਘ ਨੇ ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ Ṛbhu ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ Ṛbhu ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, Ṛbhu ਮੁੜ ਨਿਦਾਘ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਇਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਹਰ, Ṛbhu ਨੇ ਨਿਦਾਘ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। Ṛbhu ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਨਿਦਾਘ, ਭੀੜ ਤੋਂ ਦੂਰੇ, ਗਲੇ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ, ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਕੂਸ਼ ਤੇ ਲੱਕੜ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨਿਦਾਘ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ Ṛbhu ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਇਥੇ ਇਕੱਲਾ ਕਿਉਂ ਖੜਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀ?" ਨਿਦਾਘ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੱਥੇ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਖੜਾ ਹਾਂ।" Ṛbhu ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਕੌਣ ਹਨ? ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।" ਨਿਦਾਘ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸਿਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਬਾਕੀ ਹੋਰ ਹਨ।" Ṛbhu ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਹਾਥੀ, ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।" ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਉਤਮ, ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰ ਦੱਸੋ; ਮੈਂ ਜਾਣਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇੱਥੇ ਹਾਥੀ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਰਾਜਾ ਕੌਣ?" ਨਿਦਾਘ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੇਠਾਂ ਹਾਥੀ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਹੈ।" Ṛbhu ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਵੀ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਪਰ ਤੂੰ ਇੰਝ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈਂ?" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਿਦਾਘ ਤੁਰੰਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ Ṛbhu ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੁੱਛੀ ਗੱਲ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝਾਂਗਾ।