ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਬੋਧ ਦੇਣ ਲਈ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਨ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਬਾਂਸਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਰ ਛੇਦਾਂ ਕਰਕੇ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹਵਾ ਤਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਅਪਕ ਹੈ। ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਦਿੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਜਨਮ ਦੇ ਪਟਾਂ ਕਰਕੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿਕ ਵੰਡਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਤੇ ਅਵਰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਬੋਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ Ṛbhu ਨੇ Pulastya ਦੇ ਪੁੱਤਰ Nidāgha ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਗਰਤ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਸੁਣ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ Ṛbhu, ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਸੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਦੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸਨ, ਦੇ ਚੇਲੇ ਬਣੇ Pulastya ਦੇ ਪੁੱਤਰ Nidāgha। Ṛbhu ਨੇ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ Nidāgha ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗਿਆਨ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਗਿਆਨ ਮਿਲਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ Nidāgha ਉਸਦੀ ਅਸਲ ਸਾਰ ਨੂੰ ਨਾਂ ਸਮਝ ਸਕਿਆ। ਇਸ ਤੇ Ṛbhu ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। Pulastya ਨੇ Devikā ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ Vīranagara ਨਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਨਗਰੀ ਵਸਾਈ ਸੀ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਸੁਹਣੇ ਬਾਗ ਦੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ, Nidāgha ਜੋ ਯੋਗ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ Ṛbhu ਦਾ ਚੇਲਾ ਸੀ, ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਰ੍ਹੇ ਬੀਤਣ ਮਗਰੋਂ, Ṛbhu ਆਪਣੇ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ। Vaiśvadeva ਯਜ్ఞ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ Nidāgha ਨੇ Ṛbhu ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ। Nidāgha ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬਿਠਾ ਕੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਕਿਹਾ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰੋ।" Ṛbhu ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਭੋਜਨ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਭੋਜਨ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।" Nidāgha ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਘਰ ਚੌਲ, ਜੌ, ਪਿਠੇ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਆਦਿ ਹਨ। ਜੋ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਖਾਓ।" Ṛbhu ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਚੌਲ ਦੇ ਹੀ ਬਣੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਦਿਓ—ਜਿਵੇਂ ਸੁਜੀ, ਖੀਰ, ਜਾਂ ਦਹੀਂ-ਚੀਨੀ।" Nidāgha ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਸਮਾਨ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਅਤਿਥੀ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰ।" ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। Ṛbhu ਨੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਖਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ Nidāgha ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੋਖ ਹੋਇਆ? ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ? ਭੋਜਨ ਚੰਗਾ ਲੱਗਾ?" ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋ? ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੋਗੇ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ?" Ṛbhu ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ ਭੁੱਖ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਖਾਣ ਨਾਲ ਸੰਤੋਖ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤਾਂ ਸੰਤੋਖ ਕਿਵੇਂ ਆਉਂਦਾ? ਭੁੱਖ ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਤੱਤ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਲੋਂ ਪਚਾਉਣ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰਕ ਵਸਤਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਦਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ।" "ਮਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ—ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਮਨ ਦੇ ਗੁਣ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੋ, ਬਾਕੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ।" "ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ—'ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੋਗੇ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ?' ਸੁਣੋ, ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਅਪਕ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗੂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਵਾਲ ਕਿਸੇ ਅਸਲੀਅਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।" "ਨਾ ਮੈਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ; ਨਾ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਹੋ, ਨਾ ਮੈਂ ਹੋਰ ਹਾਂ, ਨਾ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੋ, ਨਾ ਮੈਂ ਆਪ ਹਾਂ।" "ਤੁਸੀਂ 'ਮੇਰਾ' ਤੇ 'ਨਾ ਮੇਰਾ' ਪੁੱਛਿਆ—ਹੁਣ ਸੁਣੋ: ਜਦੋਂ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹੋ, ਕੀ ਉਹ ਸੁਆਦਲੇ ਜਾਂ ਫਿੱਕੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਆਦਲਾ, ਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਫਿੱਕਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਚਾਹਤ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਆਦਲਾ ਵੀ ਫਿੱਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਫਿੱਕਾ ਸੀ, ਓਹੀ ਸੁਆਦਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਸੁਆਦਲੇ ਤੋਂ ਮਨ ਹਟ ਜਾਂਦਾ। ਮੁਲਾਂਕਣ, ਸ਼ੁਰੂ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ—ਸੁਆਦ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?" "ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਘਰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪ ਕੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦਾ, ਐਸੇ ਹੀ ਇਹ ਸਰੀਰ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਅਣੂਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ। ਜੌ, ਕਣਕ, ਦਾਲਾਂ, ਘਿਉ, ਤੇਲ, ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਗੁੜ, ਫਲ—all ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅਣੂਆਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੁਆਦ ਤੇ ਅਸੁਆਦ ਵਿਚ ਫਰਕ ਨਾ ਕਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਮ ਰਹਿਣ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਤਾ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ।" ਇਹ ਉੱਚਤ ਗਿਆਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, Nidāgha ਨੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰਾ ਭ੍ਰਮ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।" Ṛbhu ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਂ ਹੀ Ṛbhu, ਤੇਰਾ ਗੁਰੂ ਹਾਂ, ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਆਇਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਲਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੈਨੂੰ ਸਰਵੋਚ ਗਿਆਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।" "ਇਹ ਸਭ ਜਗਤ ਇੱਕ ਹੈ, ਅਟੁੱਟ ਹੈ, ਇਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਵਭਾਵਤਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, Nidāgha ਨੇ ਗਹਿਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਭਾਵ ਭਰਕੇ Ṛbhu ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। Ṛbhu ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬੀਤਣ ਪਿੱਛੋਂ, Ṛbhu ਮੁੜ ਉਸ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ Nidāgha ਨੂੰ ਹੋਰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਕੇ। ਇਸ ਵਾਰੀ, ਨਗਰ ਦੇ ਬਾਹਰ, Ṛbhu ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ Nidāgha, ਵੱਡੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।