ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਸੁਥਰੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਯਤ ਜਲ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ; ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਲਈ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਵੀ ਜਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪਰਦਾਦਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ। ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਦਾਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਜਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮਾਂ, ਸੌਤਲੀ ਮਾਂ, ਦਾਦੀ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਅਧਿਆਪਕ, ਮਾਮੇ ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਲ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਲ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਪਿਸਾਚਾਂ, ਗੁਹਿਕਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡਾਂ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ — ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਤਰਪਣ ਜਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜੀਵ ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਹਵਾ 'ਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਸ ਜਲ ਦੁਆਰਾ ਤੁਰੰਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਨਰਕਾਂ ਜਾਂ ਪੀੜਾ ਵਾਲੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਜਲ ਠੰਡਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਚਾਹੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ ਜਾਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਮੈਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਜੀਵ ਭੁੱਖ ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਤਿਲਾਂ ਸਮੇਤ ਦਿੱਤਾ ਜਲ ਠੰਡਕ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਸਮਝਾਈ ਗਈ ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਤਰਪਣ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਇਕ ਅੰਜਲੀ ਜਲ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: "ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਨ।" ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਘਰ ਅਤੇ ਚਾਹੇ ਹੋਰ ਇੱਛਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ — ਜਲ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਗnihotra ਯਜਨ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ। ਆਦਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਘਰ ਲਈ ਕਸ਼ਯਪ, ਫਿਰ ਅਨੁਮਤੀ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਭਾਗ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਪਾਰਜਨਯ ਲਈ, ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਧਾਤੁ ਅਤੇ ਵਿਧਾਤਰੀ ਲਈ, ਅਤੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਣ ਲਈ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਘਰ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਖਿਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੇਟ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸੁਣੋ। ਇੰਦਰ, ਯਮ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ। ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੂੰ ਬਲੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਰੀਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਵਾਯੂ, ਬ੍ਰਹਮਣ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਅੱਠ ਲੋਕਪਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਲੀ ਦਿਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਫ਼ ਥਾਂ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ, ਸਿੱਧ, ਯਕਸ਼, ਸੱਪ, ਦੈਤ, ਪਿਸਾਚ, ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਵੀ ਭੋਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ — ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇਵੇ। ਚੀਟੀਆਂ, ਕੀੜੇ, ਪਤੰਗੇ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਭੁੱਖੇ ਜੀਵ — ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਭੋਜਨ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇਵੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਮਾਂ, ਪਿਓ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ — ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਭੋਜਨ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਇਹ ਭੋਜਨ ਆਪ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਚੌਦਾਂ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਭੋਜਨ ਛੱਡਿਆ ਹੈ — ਉਹ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਹ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਕੁੱਤਿਆਂ, ਚੰਡਾਲਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ, ਹੋਰ ਪਤਿਤ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਕੰਤਕ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ ਇਕ ਗਾਂ ਦੁੱਧਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ ਆ ਜਾਵੇ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ — ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲ, ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ, ਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ। ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰਕੇ, ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਦੂਜੇ ਇਲਾਕੇ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਨਾਮ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪਿੰਡ ਦਾ ਵਾਸੀ ਨਹੀਂ — ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਹੀ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਗਰੀਬ, ਅਜਾਣ, ਜਾਂ ਅਨਜਾਣ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਨਾ ਦੇ ਕੇ ਆਪ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ, ਵੰਸ਼ ਜਾਂ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ — ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮਾਨ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲਈ, ਘਰੇਲੂ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਸਥਾਨਕ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਪੰਜ ਮਹਾਯਜਨਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹਿੰਸਾ ਰਹਿਤ, ਭੇਟ ਯੋਗ ਭੋਜਨ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ ਭੋਜਨ ਸੰਨਿਆਸੀ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਭਿਖਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਸ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਘਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਘਰ-ਮਾਲਕ ਦਾ ਪੁੰਨ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪਾਪ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।