ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕੋਲ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਸੰਬੰਧੀ ਗੂੜ੍ਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਮਝਾਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਛੋਟੇ ਜੀਵ ਹੋਣ ਜਾਂ ਜੋ ਹਲ ਵਲੋਂ ਖੋਦੀ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਫਾਈ ਲਈ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਨਿਯਤ ਮਾਤਰਾ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਇੰਦ੍ਰੀ ਦੀ ਸਫਾਈ ਲਈ ਇੱਕ ਗੰਢ, ਗੁਦਾ ਲਈ ਤਿੰਨ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਲਈ ਦਸ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਲਈ ਸੱਤ ਗੰਢ ਮਿੱਟੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਿੱਟੀ ਸੁਤਵੰਨੀ, ਸੁਗੰਧ ਰਹਿਤ ਤੇ ਲੇਪ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੁਲਬੁਲੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਇਸ ਸਫਾਈ ਲਈ ਵਰਤਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਿੱਟੀ ਲਾ ਕੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਫੇਰ ਪੈਰ ਧੋਣੇ, ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਚੁਲੂ ਕਰਕੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਮੂੰਹ ਪੂੰਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਿਰ ਦੇ ਛੇਦ, ਸਿਰ ਦਾ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ, ਬਾਂਹਾਂ, ਨਾਭੀ ਅਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੂੰਹ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਾਲ ਠੀਕ ਕਰਕੇ, ਆਇਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੰਜਨ ਲਾ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਕੁਸ਼ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਵਸਤੂਆਂ ਚੁੱਕਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਅਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਅਤੇ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯਜ్ఞ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸੋਮਾ-ਯਜ्ञ, ਘੀ ਦੀਆਂ ਹੋਮਾਂ ਅਤੇ ਪੱਕੀਆਂ ਹੋਮਾਂ ਦਾ ਨਿਯਮ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਧਨ ਹੀ ਸਾਧਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਝੀਲਾਂ, ਤਲਾਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਖੋਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਜਾਂ ਪਹਾੜੀ ਚਸ਼ਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੁਦਰਤੀ ਪਾਣੀ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਕੂਏਂ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਜਾਂ ਘਰ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਜਾਂ ਜ਼ਰੂਰਤ ਪਏ ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਇਕਾਗਰ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਯਤ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ, ਪਿਤਾਮਿਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ, ਸੌਤੇਲੀ ਮਾਂ, ਦਾਦੀ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਅਧਿਆਪਕ, ਮਾਮੇ ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਇਛਿਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ ਸਭ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ, ਗੰਧਰਵ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਪਿਸਾਚ, ਗੁਹ੍ਯਕ, ਸਿੱਧ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ, ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਪੰਛੀ—ਜੋ ਵੀ ਜਲ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਰਕਾਂ ਅਤੇ ਪੀੜਤ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਪਾਣੀ ਤਰੋਤਾਜ਼ਗੀ ਪਹੁੰਚਾਊਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਚਾਹੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ ਜਾਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਹੋਣ, ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜੀਵ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਇਹ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਰੋਤਾਜ਼ਗੀ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਹੈ; ਇਹ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਾ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਾਣੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਚੁਲੂ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮुठੀ ਪਾਣੀ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਵਸਵਤ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਿਯਤਾ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਘਰ ਅਤੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਭਿਅੰਗ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੂਜਾ ਸਮੱਗਰੀ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਗ્નਿਹੋਤ੍ਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਘਰ ਲਈ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਨੁਮਤੀ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਚੀ ਹੋਈ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਪਾਰਜਨਯ ਲਈ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਧਾਤੁ ਅਤੇ ਵਿਧਾਤ੍ਰੀ ਲਈ, ਅਤੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਘਰ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ। ਇੰਦਰ, ਯਮ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੂੰ ਬਲੀ ਦੇ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਰੀਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਨ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਅਠ ਗੁਆਰਡੀਅਨ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਲਈ ਵੀ ਬਲੀ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਫ ਥਾਂ ਤੇ, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ, ਸਿੱਧ, ਯਕਸ਼, ਸੱਪ, ਦੈਤ, ਪਿਸਾਚ, ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੇ। ਚੀਟੀ, ਕੀੜੇ, ਪਤੰਗੇ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਭੁੱਖੇ ਜੀਵ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਭੋਜਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇਵੇ; ਉਹ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾ ਮਾਂ-ਪਿਓ, ਨਾ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਨਾ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਸਾਧਨ, ਨਾ ਹੀ ਭੋਜਨ ਉਪਲੱਬਧ—ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਵੇ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਇਹ ਭੋਜਨ ਆਪ ਹੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰਵਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਚੌਦਾਂ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਭੋਜਨ ਛੱਡਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਰਾਜਨ, ਕੁੱਤਿਆਂ, ਚੁਹੜਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ, ਹੋਰ ਪਤਿਤ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਕੰਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬਾਹਰਲੇ ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ ਗੋਵਾਂ ਦੁੱਧਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਸਮਾਂ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।