ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦਵੀਪ 'ਤੇ ਸਵਨਾ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਗਨੀਧ੍ਰ ਨੇ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਨੌਂ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਜਾਪਤੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਮਰੱਥ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਇਹ ਨੌਂ ਪੁੱਤਰ ਨਾਭਿ, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼, ਹਰਿਵਰਸ਼, ਇਲਾਵ੍ਰਿਤ, ਰਮਿਆ, ਹਿਰਣਵਾਨ, ਕੁਰੂ, ਭਦ੍ਰਾਸ਼ਵ ਅਤੇ ਕੇਤੁਮਾਲ ਸਨ। ਕੇਤੁਮਾਲ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੇ ਖੇਤਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ। ਦੱਖਣੀ ਖੇਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਿਮਾਹਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਨਾਭਿ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਹੇਮਕੂਟ ਖੇਤਰ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ; ਤੀਜਾ ਖੇਤਰ ਨੈਸ਼ਧ ਹਰਿਵਰਸ਼ ਨੂੰ; ਇਲਾਵ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਰਮਿਆ ਨੂੰ ਨੀਲਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਖੇਤਰ ਮਿਲਿਆ; ਹਿਰਣਵਾਨ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ ਖੇਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼੍ਵੇਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਿਲਿਆ। ਕੁਰੂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਿੰਗਵਾਨ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਖੇਤਰ, ਭਦ੍ਰਾਸ਼ਵ ਨੂੰ ਮੈਰੂ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਖੇਤਰ, ਅਤੇ ਕੇਤੁਮਾਲ ਨੂੰ ਗੰਧਮਦਨ ਖੇਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਗਨੀਧ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਕੇ, ਖੁਦ ਸ਼ਾਲਗ्राम ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਤਪस्या ਕਰਨ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੱਠ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਭਾਵਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਰਨ ਹੈ; ਲੋਕ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਉੱਦਮ ਦੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਨਾਹ ਵਿਰੋਧ ਹੈ, ਨਾਹ ਬੁਢਾਪਾ ਜਾਂ ਮੌਤ, ਨਾਹ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ, ਨਾਹ ਉੱਚ-ਨੀਚ, ਤੇ ਨਾਹ ਕੋਈ ਮੱਧਮ ਭੇਦ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਉਮਰਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਪਰ ਹਿਮਾਹਵਾਨ ਖੇਤਰ ਮਹਾਨ ਨਾਭਿ ਦਾ ਸੀ। ਨਾਭਿ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ਭ, ਜੋ ਮੇਰੂਦੇਵੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਰਿਸ਼ਭ ਤੋਂ ਭਾਰਤ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ। ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਚਲਾਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਮਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ। ਭਾਰਤ ਨੇ ਯੋਗ ਦੀ ਪ੍ਰਕਟਿ ਵਿਚ ਲਗਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਸੁਮਤੀ ਤੋਂ ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਜਨਮਿਆ, ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ਠੀ, ਪ੍ਰਤਿਹਾਰਾ, ਪ੍ਰਤਿਹਰਤਾ, ਭੂਵਾ ਤੋਂ ਉਦਗੀਥ, ਪ੍ਰਸਤਰਾ, ਪ੍ਰਿਥੁ ਤੋਂ ਨਕਤਾ, ਨਕਤਾ ਤੋਂ ਗਯਾ, ਗਯਾ ਤੋਂ ਨਰਾ, ਨਰਾ ਤੋਂ ਵੀਰਾਟ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂਤਾ, ਉਮਨਾਸਯੂ, ਤਵਸ਼ਤ੍ਰੀ, ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਵੀਰਾਜਾ। ਸ਼ਤਾਜੀਦ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾਗੁ ਤੇ ਜੋਤਿ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਧੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨੌਂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਤ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯੁਗ ਬਣੇ, ਤਾ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਵਾਰਾਹ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਨ। ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੂਰੇ ਵਿਸਤਾਰ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਕਿੰਨੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਦਵੀਪ, ਖੇਤਰ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਦਰਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਹਨ? ਇਹ ਸਭ ਕਿੰਨਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮੂਲ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਕੀ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਵਿਵਰਣ ਦਿਓ।" ਪ੍ਰਸਾਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਪੂਰੀ ਵਿਸਥਾਰਤਾ ਦੱਸਣ ਲਈ ਸੌ ਸਾਲ ਵੀ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ। ਜੰਬੂ ਅਤੇ ਪਲਕਸ਼ ਦਵੀਪ, ਸ਼ਾਲਮਲੀ, ਕੁਸ਼, ਕ੍ਰੌਂਚ, ਸ਼ਾਕਾ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ—ਇਹ ਸੱਤ ਦਵੀਪ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਘੇਰਦੇ ਹਨ—ਲੂਣ, ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ, ਸ਼ਰਾਬ, ਘਿਉ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ। ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁਵਰਨ ਪਹਾੜ ਹੈ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਹੇਠਾਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਬਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਹੈ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਸਰੀ ਵਾਂਗ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਹਿਮਵਤ, ਹੇਮਕੂਟ ਅਤੇ ਨੈਸ਼ਧ ਪਹਾੜ ਹਨ; ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਨੀਲਾ, ਸ਼੍ਵੇਤ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਪਹਾੜ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵੰਡੇ, ਅਤੇ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁਵਰਨ ਪਹਾੜ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪਹਾੜ, ਸਮੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਵਿਭਿੰਨ ਦਵੀਪ ਹਨ।