ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਕੁਝ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਨਾ ਕਰੋ, ਇਸਨੂੰ ਬਚਾਓ," ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਗਏ। ਦੂਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਖਾਈਏ," ਉਹ ਖਾਣ ਦੇ ਕਾਰਣ ਯਕਸ਼ ਬਣ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਝੜ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਝੜੇ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ, ਨਵੇਂ ਸਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਝੜਨ ਤੋਂ ਸੱਪ ਜੰਮੇ, ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਝੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 'ਪਤਿਤ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਗੰਧਰਵ ਜੰਮੇ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਦੀ ਮਾਧੁਰਤਾ ਪੀ ਕੇ ਜੰਮੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਚ ਕੇ, ਮੰਗਲਮਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਪੰਛੀ, ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜੀਵ, ਪੇਟ ਤੋਂ ਪਸ਼ੂ, ਅਤੇ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਗਧੇ, ਜੰਗਲੀ ਬੈਲ, ਹਿਰਣ, ਊਠ, ਖਚਰ, ਬੌਨੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਫਲਦਾਰ ਅਤੇ ਜੜ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿੱਥੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁੱਗ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੇ, ਕਲਪ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਲਈ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ। ਗਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਮਨੁੱਖ, ਮੇਢੇ, ਘੋੜੇ, ਖਚਰ ਤੇ ਗਧੇ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਘਰੇਲੂ ਪਸ਼ੂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਜੰਗਲੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ: ਮਾਸਾਹਾਰੀ, ਦੋ-ਫੱਟ ਵਾਲੇ, ਹਾਥੀ, ਬਾਂਦਰ, ਪੰਛੀਆਂ (ਪੰਜਵੀਂ ਜਾਤੀ), ਜਲਚਰ (ਛੇਵੀਂ) ਅਤੇ ਸਰਪ (ਸੱਤਵੀਂ) ਜਾਤੀ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਗਾਇਤਰੀ ਅਤੇ ਰਿਗਵੈਦਿਕ ਰਿਕ ਸ਼ਲੋਕ, ਤ੍ਰਿਵ੍ਰਿਤ ਸਾਮ, ਰਥੰਤਰੀ ਸਾਮ ਅਤੇ ਅਗ્નਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ। ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਯਜੁਰ ਸ਼ਲੋਕ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ, ਪੰਦਰਾਂ ਸਤੋਮਾ, ਬ੍ਰਹਤ ਸਾਮ ਅਤੇ ਉਕਥ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਾਮ ਸ਼ਲੋਕ, ਜਗਤੀ ਛੰਦ, ਸਤਾਰਾਂ ਸਤੋਮਾ, ਵੈਰੂਪ ਅਤੇ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਪਿੱਠ ਤੋਂ ਅਥਰਵਾ ਦਾ ਏਕਵੀਸ, ਆਪਤੋਰੀਆਮਾ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਅਤੇ ਵੈਰਾਜਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਜੰਮੇ। ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਮੁੜ, ਕਲਪ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਯਕਸ਼, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਣ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਗ, ਕਿੰਨਰ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਪੰਛੀ, ਜਾਨਵਰ, ਪਸ਼ੂ, ਸੱਪ, ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਅਨਾਸਵੰਤ, ਚਲ ਅਤੇ ਅਚਲ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਦਿ-ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ। ਜਿਹੜੇ ਕਰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਸੀ, ਉਹੀ ਕਰਮ ਫੇਰ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁੜ ਜੰਮਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਜੀਵ ਹਿੰਸਕ, ਕੁਝ ਅਹਿੰਸਕ, ਕੁਝ ਮਿੱਠੇ, ਕੁਝ ਕਰੜੇ, ਕੁਝ ਧਰਮਕ, ਕੁਝ ਅਧਰਮੀ, ਕੁਝ ਸੱਚੇ, ਕੁਝ ਝੂਠੇ—ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਅਤੇ ਵੰਡ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਰੂਪ, ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਤੱਬ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ। ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਤਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਯੁੱਗ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਚੱਕਰ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਰਚਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੁੜ-ਮੁੜ ਐਸੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸਗਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ! ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਆਚਰਨ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਨਾਲ ਉਹ ਨਾ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਘਟਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ।" ਔਰਵ ਰਿਸ਼ਿ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਉਚਿਤ ਆਚਰਨ ਦੇ ਲੱਛਣ ਸੁਣੋ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਉਚਿਤ ਆਚਰਨ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਘੱਟ ਹਨ, ਉਹ 'ਸੁਜਨ' ਕਹਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਚਰਨ ਹੀ ਉਚਿਤ ਆਚਰਨ ਹੈ। ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨੁ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਉਚਿਤ ਆਚਰਨ ਦੇ ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਬ੍ਰਹਮ-ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ ਉੱਠ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਅਤੇ ਉਸ ਧਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਵੀ ਸੋਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲਕਸ਼ਾਂ (ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ) ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਦਿਸਦੇ ਅਤੇ ਨਾ-ਦਿਸਦੇ ਦੋਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਸਕਣ। ਜੇ ਧਨ ਜਾਂ ਕਾਮ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਛੱਡ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਮ ਵੀ ਤਿਆਗ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਹੋਵੇ। ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਤੋਂ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਦੂਰ ਜਾ ਕੇ, ਪੇਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੈਰ ਧੋਣ ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਧੋਣ ਦਾ ਪਾਣੀ ਘਰ ਦੇ ਆੰਗਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਏ, ਰੁੱਖ ਦੇ ਸਾਏ, ਗਾਂ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਪੇਸ਼ਾਬ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਨਾਂ ਹੀ ਖੇਤ ਵਿੱਚ, ਫਸਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਰ ਉੱਤੇ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਜਾਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਛੋਟ। ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਘਾਹ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕਪੜਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਬਿਤਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਉਥੇ ਕੁਝ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਜੋ ਚਿਟੀ ਦੇ ਬਿਲ, ਚੂਹੇ ਦੇ ਬਿਲ, ਪਾਣੀ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚੋਂ ਆਈ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵੰਡ, ਅਤੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਦੇ ਉਚਿਤ ਆਚਰਨ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋ ਗਈ।