ਦਾਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਕਚਕ੍ਰਾ, ਤਾਰਕਾ, ਸਵਰਭਾਨੂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਅਤੇ ਪੁਲੋਮਾ—all ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ—ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਵੀ ਦਾਨੁ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਸਵਰਭਾਨੂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ—ਪ੍ਰਭਾ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਵਾਰ्षਪਰਵਣੀ, ਉਪਦਾਨੀ ਅਤੇ ਹਯਸ਼ਿਰਾ—ਸਭ ਜਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ। ਪੁਲੋਮਾ ਅਤੇ ਕਾਲਕਾ, ਜੋ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਸਨ, ਮਰੀਚੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਣੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦਾਨਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਪੌਲੋਮਸ ਅਤੇ ਕਾਲਕੇਯas—ਮਰੀਚੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਕਹਿ ਕੇ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸਿੰਹਿਕਾ ਅਤੇ ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ, ਨਿਰਦਈ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਤ੍ਰਯੰਸ਼ਾ, ਸ਼ਲਯਾ, ਨਭਾ, ਵਾਤਾਪੀ, ਨਾਮੁਚੀ, ਇਲਵਲਾ ਅਤੇ ਖਸ੍ਰਮਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਆਂਧਕਾ, ਨਰਕਾ, ਕਾਲਨਾਭਾ, ਮਹਾਨ ਸਵਰਭਾਨੂ, ਅਤੇ ਵਕਤ੍ਰਯੋਧਿਨ—ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਭ ਦਾਨਵ, ਦਾਨੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੋਤੇ-ਪੜਪੋਤੇ ਸੈਂਕੜੇ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੋ ਗਏ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ, ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਅਤੇ ਸੰਜਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਤਾਮਰਾ ਦੀਆਂ ਛੇ ਧੀਆਂ—ਸ਼ੁਕੀ, ਸ਼ੇਨੀ, ਭਾਸੀ, ਸੁਗ੍ਰੀਵੀ, ਸ਼ੁਚੀ, ਅਤੇ ਗ੍ਰਿਦ੍ਰਕਾ—ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ। ਸ਼ੁਕੀ ਤੋਂ ਤੋਤਾ, ਉਲੂ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਪੰਛੀ; ਸ਼ੇਨੀ ਤੋਂ ਬਾਜ; ਭਾਸੀ ਤੋਂ ਬਗਲੇ ਅਤੇ ਗ੍ਰਿਦ੍ਰੀ ਤੋਂ ਗ੍ਰਿਦ੍ਰ (ਗ੍ਰਿਦ੍ਰਕਾ) ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਸ਼ੁਚੀ ਤੋਂ ਜਲ-ਪੰਛੀ, ਸੁਗ੍ਰੀਵੀ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀ, ਅਤੇ ਤਾਮਰਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਘੋੜੇ, ਉਠ ਅਤੇ ਗਧੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ—ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਅਰੁਣ—ਜੋ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ; ਸੁਪਰਣਾ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਤੇ ਦਾਰੁਣ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਸੁਰਸਾ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਬਹੁ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਸੱਪ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਕਦਰੂ ਤੋਂ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਬਹੁ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਸੁਪਰਣਾ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਸੱਪ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੇਸ਼, ਵਾਸੁਕੀ, ਤਕਸ਼ਕ, ਸ਼ੰਖ, ਸ਼੍ਵੇਤ, ਮਹਾਪਦਮ, ਕੰਬਲਾ ਅਤੇ ਅਸ਼੍ਵਤਰਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਨ। ਇਲਾਪੁਤ੍ਰ, ਕਰਕੋਟ ਅਤੇ ਧਨੰਜਯਾ—ਇਹ ਨਾਗ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਵਿਸ਼ੀਲੇ, ਭਿਆਨਕ, ਬਹੁਤ ਸੱਪ, ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ, ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਹਨ। ਕ੍ਰੋਧਾ ਤੋਂ ਪਿਸ਼ਾਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਸੁਰਭੀ ਤੋਂ ਗਾਂ ਅਤੇ ਭੈਸ; ਇਰਾ ਤੋਂ ਰੁੱਖ, ਬੇਲ, ਲਤਾ ਅਤੇ ਘਾਹ; ਸਵਸਾ ਤੋਂ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ; ਮੁਨੀ ਤੋਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ; ਅਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਤੋਂ ਗੰਧਰਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਭ ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਹਨ—ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਅਚਲ ਸੰਤਾਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤੇ-ਪੜਪੋਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ-ਲੱਖਾਂ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਵਾਰੋਚਿਸ਼ ਮਨਵੰਤਰੀ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਹੈ। ਵੈਵਸਵਤ ਅਤੇ ਵਾਰੁਣ ਮਨਵੰਤਰੀ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਜੁਹਵਾਨ ਨਾਮਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦੁਆਰਾ, ਇਥੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਪੂਰਵਕਾਲ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਜਾਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ—ਸਪਤਿ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਨ। ਦਿਤੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਦੁਖੀ, ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਕਸ਼ਯਪ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਦਿਤੀ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ। ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਜੇ ਤੂੰ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ, ਪੂਰਨ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੇ ਉਤਕਟ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇਂ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕੀਤਾ; ਦਿਤੀ ਨੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਧਾਰਣ ਕੀਤਾ। ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ), ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਗਰਭ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਇੰਦਰ, ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਜਦੋਂ ਸੌ ਸਾਲ ਲਗਭਗ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਵੇਖਿਆ। ਦਿਤੀ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾ ਧੋ ਕੇ, ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਸੋ ਗਈ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਗਰਭ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਇਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਿਹਾ, "ਰੋ ਨਾ!" ਪਰ ਗਰਭ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਹਰ ਭਾਗ ਨੂੰ ਫਿਰ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਰੁਤ—ਪਵਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਦੇਵਤਾ—ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਪੂਰਬਕਾਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਥੁ ਮਹਾਰਾਜ਼ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜਤੀਲਕ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਸਭ ਰਾਜਧਿਕਾਰ ਵੰਡੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਤਾਰਿਆਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਪੰਡਤਾਂ, ਪੌਦੇ, ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਰਾਜ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਨੂੰ, ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਵਾਰੁਣ ਨੂੰ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ, ਵਸੁਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਪਾਵਕ (ਅਗਨੀ) ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਦਕਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਨਕਰਤਾ ਦਾ ਰਾਜ, ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ।