ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਅਵਤਾਰੀ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸਰਵੋਚਤ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਸाक्षੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਹੈ। ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਜੀਵ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨੀ ਯੋਗ ਹੈ—ਉਹ ਅਮਰ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ। ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਮਰ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਸੰਸਾਰ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ। ਓਮ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਅੰਤਹਿਨ ਦੀ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕਤਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹਾਂ; ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਹੀ ਅਨੰਤ, ਨਿਤ ਆਤਮਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਨਿਤ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਆਤਮਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਾਂ; ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਹੀ ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸੀ ਸਮਝਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਖਰਾ ਅਸਤੀਤਵ ਭੁਲ ਗਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਹੀ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਅਨੰਤ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹਾਂ।" ਐਸਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਘੱਟ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਵਧੀ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਨਾਗਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਧਣੀਆਂ ਤੁਰੰਤ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ। ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਗੜ ਗਈਆਂ; ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਹਿਲ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੀ ਵੱਡੀ ਚਟਾਨ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਦੁਬਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਆਕਾਸ਼, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਅਡੋਲ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਬੋਲ, ਸਰੀਰ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੁੜ ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਓਮ, ਨਮਸਕਾਰ ਉਸ ਉੱਚਤਮ ਤੱਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਸੱਚ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਸਥੂਲ ਤੇ ਸੂਖਮ, ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਵੰਡ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਿਰਮਲ ਹੈ। ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੈ; ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰੂਪ ਰਹਿਤ, ਵੱਡਾ ਰੂਪ, ਸੂਖਮ ਰੂਪ, ਸਪਸ਼ਟ ਤੇ ਅਸਪਸ਼ਟ। ਉਹ ਉੱਗਾ ਤੇ ਮਰਦਨ ਰੂਪ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਅਵਿਨਾਸੀ; ਅਸਤੀਤਵ ਤੇ ਅਨਸਤੀਤਵ ਦਾ ਰੂਪ, ਸੱਚਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਅਸਤੀਤਵ ਤੇ ਅਨਸਤੀਤਵ ਦੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ। ਜਿਸਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਿਤ ਤੇ ਅਨਿਤ ਦੋਵੇਂ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਹੈ—ਨਮਸਕਾਰ ਤੈਨੂੰ, ਮੂਲ ਕਾਰਣ, ਵਾਸੁਦੇਵ। ਜੋ ਸਥੂਲ ਤੇ ਸੂਖਮ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵ ਹੈ, ਪਰ ਸਭ ਜੀਵ ਨਹੀਂ—ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਅ-ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਉਤਸਾਹ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਉਠਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਕੰਪਦੇ, ਤੇ ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ "ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!" ਕਹਿੰਦਾ ਗਿਆ। "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਿਖਾਓ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ; ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ।" "ਤੂੰ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਅਡੋਲ ਭਕਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਮੰਗ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਵੀ ਜਣਨ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਜਨਮ ਲਵਾ, ਮੇਰੀ ਤੇਰੀ ਅਡੋਲ ਭਕਤੀ, ਹੇ ਅਚੁਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹੇ।" "ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਲਗਾਵਟ, ਜੋ ਅਵਿਵੇਕੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਤੇਰੀ ਭਕਤੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਹੇਗੀ; ਫਿਰ ਵੀ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਮੰਗ।" "ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸੰਬੰਧ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸਤਿਕਾਰ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ।" "ਮੈਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਗਿਆ, ਯਜਨ ਅਗਨਿ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਕਟਿਆ, ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਵਿਸ਼ੀਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।" "ਮੈਨੂੰ ਬਾਂਧ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪਾਪ ਤੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਉਹ ਤੋਂ ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।" "ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ, ਹੇ ਅਸੁਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇਸ ਵਰ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਅਡੋਲ ਭਕਤੀ ਮੇਰੀ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਰਹੇਗੀ।" "ਜਿਸਦੀ ਮੁਕਤੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਅਡੋਲ ਭਕਤੀ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਧਰਮ, ਧਨ, ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?" "ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਅਡੋਲ ਤੇ ਭਕਤੀਯੋਗ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪਰਮ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਵਿਹਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਇਆ ਤੇ ਸੁੰਘਿਆ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, "ਤੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ।" ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਨੇ, ਭਾਵੇਂ ਦੁਖ ਸਹਿਣਾ ਪਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ। ਜਦ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜ-ਦਿਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ।