ਜਿੱਥੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਤੋੜੀ ਵੀ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਉਸ ਥਾਂ, ਜਦੋਂ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੰਡਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਵਿਨਾਸਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿਨਾਸਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਲੋਂ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ, "ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ!" ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਰਣ ਲਈ। "ਹੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦਾ ਰੂਪ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ unbearable mantra ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਪੰਡਤ ਵੀ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਜੀਵਨ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੈਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਜੀਵਨ ਪਾਉਂਦੇ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਧ ਕਰਨ ਆਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜਿਆ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਡਸਵਾਇਆ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਸਮਾਨ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸਤਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਇਸ ਸੱਚ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਅੱਜ ਇਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪੰਡਤ ਜੀਵਤ ਰਹਿਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਸੰਬੋਧਨ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਛੂਹਿਆ, ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਤੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਂ, ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੋਤਿਆਂ, ਧਨ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜਿਆ ਹੋਵੇਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਆਏ। ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾśਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਵਿਨਾਸਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇਸ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ। ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਹ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਇਹ ਕਿਸੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਹੈ?" ਪਰਾśਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ: "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਨਾ ਤਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਉਸ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਉਸ ਲਈ ਪਾਪ ਆਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਕਰਮ ਦਾ ਬੀਜ ਜਨਮ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਬੁਰਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਪਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸਰੀਰਕ, ਮਾਨਸਿਕ, ਦਿਵਯ ਅਤੇ ਤੱਤ-ਸੰਬੰਧੀ ਦੁੱਖ—ਇਹ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਕਿੱਥੇ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਹਰ ਥਾਂ ਸ਼ੁਭ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਜੀਵ 'ਤੇ ਅਟੱਲ ਭਕਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮਹਿਲ ਦੀ ਛਤ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਕਾਲਾ ਕਰਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਸੋ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟੋ; ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਸੁੱਟੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਪਰ ਹਰੀ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ, ਜੋ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਭਗਤ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਿਕਾਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਅਣਹਾਨੀ, ਹੱਡੀਆਂ ਸਲਾਮਤ ਵੇਖਿਆ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਸ਼ਾਂਬਰ, ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਅਸੀਂ ਇਸ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਤੂੰ ਜਾਦੂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।" ਸ਼ਾਂਬਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਮੇਰੀ ਜਾਦੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਖ—ਇਹ ਰਿਹਾ ਹਜ਼ਾਰ ਮੰਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਹੋਰ।" ਪਰਾśਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਸ਼ਾਂਬਰ ਦੈਤ ਨੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਵਿਰੁੱਧ ਜਾਦੂ ਰਚਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਪਰ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਸ਼ਾਂਬਰ ਵਲੋਂ ਵੀ ਵੈਰ-ਰਹਿਤ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਹੇ ਮਿੱਤ੍ਰ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਪਰਮ-ਚਕਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੇਜ਼ ਚਕਰ ਨਾਲ, ਬੱਚੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਬਰ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦੈਤ ਰਾਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਸੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ, ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਇਸ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ।" ਸਹਿਮਤੀ ਦੇਣ 'ਤੇ, ਹਵਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੜੀ, ਕਠੋਰ ਅਤੇ ਠੰਢੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾਉਣ ਲਈ, ਭਾਰੀ ਕਲੇਸ਼ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਹਵਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੈਤ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਮਹਾ-ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਜਨਾਰਦਨ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਨੂੰ ਪੀ ਲਿਆ; ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਸਾਰੀ ਜਾਦੂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬੱਚਾ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰੋਜ਼-ਰੋਜ਼ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਰਾਜ-ਨੀਤੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਉਸ਼ਨਸ ਨੇ ਲਿਖੀ ਸੀ। ਜਦ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਬੱਚਾ ਨੀਤੀ-ਗ੍ਰੰਥ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਦਿੱਤੀ। ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਤੁਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਦੈਤ ਰਾਜਾ, ਨੀਤੀ-ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਭਰਗਵ ਵੱਲੋਂ ਸਿਖਾਈ ਗਈ ਨੀਤੀ ਦਾ ਸਾਰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ।" ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਨਿਰਪੱਖ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਚਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?