ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੀ ਸਭਾ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਮੁੰਡਾ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਉਥੇ ਹੋਰ ਨੌਜਵਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰੰ-ਵਾਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ—even ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋਰ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ, "ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿੱਖਿਆ ਸੁਣੋ, ਇਹ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਸਮਝੋ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ।" ਉਹ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਕਿ ਜਨਮ ਤੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਰ ਜੀਵਾਨੁ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਰੋਜ਼-ਬ-ਰੋਜ਼ ਬੁਢਾਪਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਫਿਰ, ਹੇ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਮੌਤ ਜੀਵ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਗੱਲ ਅਸੀਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਿੱਧੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ।" "ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਫੇਰ ਜਨਮ ਹੋਣਾ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਇਹ ਰੀਤ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਜੀਵ ਲੰਘਦਾ ਹੈ—ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਹੋਣ ਤੱਕ—ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦਰਦ ਹੀ ਹਨ। ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰੋਕਥਾਮ, ਜਾਂ ਠੰਢ ਤੋਂ ਰਾਹਤ—ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਇਹਨੂੰ ਸੁਖ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਇਹ ਵੀ ਦੁੱਖ ਹੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਥਲੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਸੁਖ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੰਦਰੀਆਂ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਝਟਕਾ ਵੀ ਸੁਖ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਸਰੀਰ ਕੀ ਹੈ? ਸਿਰਫ਼ ਕਫ਼ ਆਦਿਕ ਦਾ ਢੇਰ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਸੋਹਣੀ, ਚਮਕ, ਖੁਸ਼ਬੂ ਜਾਂ ਆਕਰਸ਼ਣ ਹੈ? ਜੇ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਇਸ ਮਾਸ, ਰਕਤ, ਪੀਪ, ਨਾੜੀਆਂ, ਪਿਸ਼ਾਬ, ਨਸਾਂ, ਮੱਜਾ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਨੰਦ ਲੈ ਲਵੇਗਾ। ਅੱਗ ਠੰਢ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਭੁੱਖ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਸਲ ਵਿਚ ਇਹ ਉਲਟ ਹੈ।" "ਹੇ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ! ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਦੁੱਖ ਹੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨੇ ਪਿਆਰੇ ਸੰਬੰਧ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੀ ਦੁੱਖ ਦੇ ਬਾਣ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਜਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮਨ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਉਸ ਲਈ ਨਾਸ, ਸੜਨ ਤੇ ਘਾਟ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" "ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ; ਯਮ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਗਰਭ ਦੇ ਅੰਦੋਲਨਾਂ ਵਿੱਚ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸੁਖ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਦੱਸੋ—ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸੱਚ ਆਖਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕੇਵਲ ਵਿਸ਼ਣੂ ਹੀ ਸਰਵੋਚ ਆਸਰਾ ਹੈ।" "ਅਸੀਂ ਬੱਚੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ embodied ਆਤਮਾ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦੀਵੀ ਹੈ; ਬੁਢਾਪਾ, ਜਵਾਨੀ, ਜਨਮ ਆਦਿਕ ਸਰੀਰ ਦੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਹੀਂ। ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ, 'ਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਚੰਗਾ ਕਰਾਂਗਾ'; ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ, 'ਵੱਡਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਭਲਾ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ।' ਜਦ ਬੁਢਾਪਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਮੇਰੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਾ ਕੀਤਾ?" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਅਰਥ ਆਸਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਇਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਭਲੇ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਹੜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਰਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗਾ, ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰੀ ਸੁਖਾਂ ਵਲ, ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਾਲ, ਬੁਢਾਪਾ ਅਚਾਨਕ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਨਾ ਕਿ ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਜਾਂ ਬੁਢਾਪੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹੇ। ਇਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੁਣ ਦੱਸਿਆ ਹੈ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਝੂਠ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੂਆਂ, ਉਸਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰੋ, ਜੋ ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਉਸਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਯਾਦ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ? ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸ ਵੱਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿਓਗੇ।" "ਸਿਆਣਾ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਹੁਣ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੋਗ ਦਾ ਫਲ ਨੁਕਸਾਨ ਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਜੀਵ ਵੈਰ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਿਆਣੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਅਸਲ ਵਿਚ ਤਰਸ ਜੋਗ ਹਨ।" "ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਤਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ; ਹੁਣ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕੇ ਮੇਰੀ ਸੰਖੇਪ ਸੁਣੋ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਿਆਣੇ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਾ ਸਮਝਣ।" "ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਅਸੀਂ ਦੈਤਿਆ ਦੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਛੱਡ ਦਈਏ; ਅਸੀਂ ਐਸਾ ਯਤਨ ਕਰੀਏ ਕਿ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ—ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਚੰਦ, ਨਾ ਹਵਾ, ਨਾ ਮੀਂਹ ਜਾਂ ਵਰੁਣ, ਨਾ ਸਿੱਧ, ਨਾ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨਾ ਸੱਪ, ਨਾ ਕਿਨਰ, ਨਾ ਮਨੁੱਖ, ਨਾ ਜਾਨਵਰ, ਨਾ ਦੋਸ਼, ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਕੋਈ ਚੀਜ਼—ਉਸਨੂੰ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।" "ਬੁਖਾਰ, ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਪੇਟ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਤਿਲੀ ਦੇ ਰੋਗ, ਗੰਢ, ਤੇ ਹੋਰ ਰੋਗ, ਇਰਖਾ, ਮੰਦਤਾ, ਠੰਢ, ਜਾਂ ਜੋ ਰਜ, ਲਾਲਚ ਆਦਿ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਭ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਅਸਥਿਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਨਾ ਲਵੋ, ਨਾ ਹੀ ਸਥਿਰ ਦਾ ਘੁੰਮਣਾ ਵੇਖ ਕੇ; ਮੈਂ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ: ਹਰ ਥਾਂ, ਹੇ ਦੈਤਿਆ, ਸਮਤਾ ਰੱਖੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਤਾ ਹੀ ਅਕਸ਼ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਧਰਮ, ਧਨ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਕੀ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ? ਜੋ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡਾ, ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਐਸੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੰਮ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਰਸੋਈਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਸੋਈਓ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਮੰਦ-ਮੱਤ ਹਨ; ਇਹ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਬੁਰਾ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਦੇਰੀ ਮਾਰੇ ਦਿਓ।