ਦੈਤਿ ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਅਣਗਿਣਤ ਦੈਤੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਉਠ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਦੈਤੀਆਂ, ਸੱਚ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਹਥਿਆਰ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।" ਫਿਰ, ਦੈਤੀਆਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਰਤਾ ਭੀ ਦਰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਨਵਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਮੂਰਖੋ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਸਮਝਦਾਰ ਬਣੋ, ਆਪਣੇ ਭਟਕੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜ਼ਿੱਦ ਨਾ ਕਰੋ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਜਦ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਭ ਡਰਾਂ ਦਾ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਡਰ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿੰਦਾ? ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਜਨਮ, ਬੁਢਾਪਾ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਡਰ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਦੈਤਿ ਰਾਜਾ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ, "ਸੱਪੋ! ਇਹ ਬੁਰਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਪਾਪੀ ਵਿਅਕਤੀ, ਗਲਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਤੁਰੰਤ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ।" ਹੁਕਮ ਮਿਲਦੇ ਹੀ, ਕੁਹਕਾ, ਤਖਸ਼ਕ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾ ਆਦਿ ਸੱਪ, ਆਪਣੀ ਤੀਬਰ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਡਸ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਹਰਿ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੀ ਨਾ ਕਰਦਾ, ਵਿਸ਼ ਦੀ ਅਸਰ ਤੋਂ ਬੇਅਸਰ, ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਣਾਂ 'ਤੇ ਰਤਨ ਚਟਖ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਗਰਮੀ ਤੇ ਕੰਪਣ ਆ ਗਈ—ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਦਾ ਰਤਾ ਭੀ ਹਿਸਾ ਨਾ ਟੁੱਟਿਆ; ਦੈਤਿ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਹੋਰ ਤਰੀਕਾ ਲੱਭੋ।" ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਚੌਕੀਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵੇਂ, ਵੱਡੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਇਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਡੀ ਵਿਰੋਧੀ ਲੜੀ ਤੋੜੀ, ਵਧੇਰੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" ਚੌਕੀਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵੇਂ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਸੀ, ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਜਦ ਉਹ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੰਦ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ; ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਦਾ, "ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖੇ ਹਨ, ਟੁੱਟ ਗਏ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਜਨਾਰਦਨ, ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਦੀ ਯਾਦ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਦੈਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, "ਅਸੁਰੋ, ਅੱਗ ਭੜਕਾਓ! ਚੌਕੀਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵੇਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟੋ! ਹਵਾ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੜਕਾਓ; ਇਹ ਪਾਪੀ, ਦੈਤਿ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ ਸਾੜ ਦਿਓ।" ਦਾਨਵ, ਅੱਗ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਦਾ, "ਪਿਤਾ, ਇਹ ਅੱਗ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਸਾੜਦੀ; ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਪਦਮ-ਸਰੋਵਰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਠੰਡੀ ਹਨ।" ਫਿਰ, ਭਰਗਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਵਧੀਆ ਬੋਲ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਲਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੋ; ਆਪਣਾ ਰੋਸ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ 'ਤੇ ਰੱਖੋ, ਉਥੇ ਹੀ ਇਹ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਣਗੇ।" "ਬਚਪਨ, ਦੈਤਿ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਦਾ ਘਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਬੱਚੇ 'ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੋ।" "ਜੇਕਰ, ਸਾਡੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਹਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਜਾਦੂਈ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਲੈਣਗੇ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ, ਦੈਤਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੀ ਸਭਾ 'ਚੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਦੈਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਪਾਠਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ। ਉਹ ਆਖਦਾ, "ਮੇਰੀ ਉੱਚੀ ਸਿੱਖਿਆ ਸੁਣੋ, ਦੈਤੀਆਂ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤੋ; ਇਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨਾ ਸਮਝੋ—ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਆਦਿ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ।" "ਜਨਮ ਤੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਰ ਜੀਵ ਯੁਵਾਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਰੋਜ਼-ਰੋਜ਼, ਬੁਢਾਪਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਫਿਰ, ਦੈਤਿ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤੋ, ਮੌਤ ਜੀਵ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਅਸੀਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ।" "ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਲਈ ਮੁੜ-ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਪਰੰਪਰਾਵਾਦ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ।" "ਗਰਭ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਮੁੜ-ਜਨਮ ਤਕ, ਹਰ ਪੜਾਅ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਹੀ ਹੈ।" "ਭੁੱਖ ਤੇ ਤਰਸ ਦੀ ਰੋਕ, ਜਾਂ ਠੰਡ ਤੋਂ ਰਾਹਤ, ਬਚਪਨ ਵਾਲੇ ਮਨ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਵੀ ਦੁੱਖ ਹੀ ਹੈ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਗਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਅਕੜੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਭਟਕੀ ਹੋਈ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹਨ—even ਮਾਰ ਵੀ ਸੁਖ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।" "ਸਰੀਰ ਕੀ ਹੈ? ਕੇਵਲ ਕਫ ਆਦਿ ਦਾ ਢੇਰ। ਇਸ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ, ਚਮਕ, ਸੁਗੰਧ ਜਾਂ ਆਕਰਸ਼ਣ—ਕਿਹੜੀਆਂ ਗੁਣ ਹਨ?" "ਜੇਕਰ ਮੂਰਖ ਮਾਸ, ਖੂਨ, ਪੀਪ, ਨਸਾਂ, ਪਿਸ਼ਾਬ, ਗਿਰਦ, ਮਜਾ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭੇਗਾ।" "ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਡ, ਤਰਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ, ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਰਾਹਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸਲ ਵਿਚ ਇਹ ਉਲਟ ਹੈ।" "ਦੈਤਿ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤੋ! ਜਦ ਤਕ ਕੋਈ ਲਗਾਵ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤਕ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ 'ਤੇ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਬਾਣ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਚੁਭਦੇ ਹਨ।" "ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਘਰ ਵਿਚ ਜਿਹੜੇ-ਕਿਹੜੇ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਤੇ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਉਸ ਲਈ ਨਾਸ, ਸਾੜ, ਤੇ ਹਾਨੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" "ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ; ਯਮ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਕਸਟਾਂ ਵਿਚ, ਤੇ ਗਰਭ ਦੇ ਪੜਾਅ ਵਿਚ।" "ਗਰਭ ਵਿਚ ਸੁਖ ਦਾ ਰਤਾ ਭੀ ਅਸਰ ਤੁਸੀਂ ਲਗਦੇ ਹੋ; ਜੇਕਰ ਇਹ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੱਸੋ—ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਇਸ ਜੀਵਨ-ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਆਖਦੇ ਹੋ ਕਿ ਵਿਨੁ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।" "ਅਸੀਂ ਬੱਚੇ ਹਾਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਆਤਮਾ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਅਬਾਦੀ ਹੈ; ਬੁਢਾਪਾ, ਯੁਵਾਵਸਥਾ, ਜਨਮ ਆਦਿ ਸਰੀਰ ਦੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਹੀਂ।" "ਬਚੇ ਹੋਣ ਤੇ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, 'ਜਦ ਮੈਂ ਜਵਾਨ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਚੰਗਾ ਕਰਾਂਗਾ'; ਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, 'ਮੈਂ ਬੁਢਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਫ਼ਾਇਦੇਮੰਦ ਕਰਾਂਗਾ।'" ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਦੈਤਿ, ਹਰਿ ਦੀ ਯਾਦ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸੱਚਾਈ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਅਬਾਦੀ ਬਾਰੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਗਿਆ।