ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੁਟ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ’ਤੇ ਨਮਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਠਾ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਪੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਜਪਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉੱਤਮ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਿਹੜਾ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ?” ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਉ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਸਭ ਕਾਰਣਾਂ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਆਰੰਭ ਜਾਂ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਅਜਨਮਾ, ਅਜਰ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੇ ਨੇਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਝੂਠੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਇਹ ਕੀ ਹੈ—ਤੂੰ ਵੈਰੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਉਣੇਖਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।” ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਓ; ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਜੋ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ।” ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਪੁੱਤਰ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਸਿਖਾਇਆ? ਦੱਸ, ਇਹ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ—ਉਸ ਦੀ ਇਹੀ ਗੱਲ ਹੈ।” ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਆਤਮ-ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਪਿਤਾ ਜੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਕਿਸ ਨੂੰ ਸਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੂਰਖ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਤੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਜਗਤ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ?” ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਵਚਨਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।” ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਮੂਰਖ! ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਨਾਲ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਕਹਲਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।” ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਪਿਤਾ ਜੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਿਰਫ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ—ਕਿਉਂ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋ?” ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਮੰਦਬੁਧੀ, ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਦਿਲ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਧਰਮਕ ਬਾਤਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?” ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਪਿਤਾ ਜੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਸਾਰਥਕ, ਸਾਰਵਤਰੀ, ਮੇਰੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।” ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਇਸ ਮੰਦਬੁਧੀ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ’ਚ ਰੋਕੋ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਦਿਉ; ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਦੀ ਝੂਠੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉਕਸਾਇਆ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਮੁੜ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਗਿਆਨ ਸੁਣਦਾ ਰਿਹਾ। ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਪੁੱਤਰ, ਕੋਈ ਸ਼ਲੋਕ ਸुण, ਜੋ ਤੂੰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੈ।” ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਕਾਰਣ ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ।” ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਮੰਦਬੁਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਉ; ਇਸ ਦੇ ਜੀਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਕਲੰਕ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਦੇ ਪਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ।” ਉਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ’ਚ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆਓ, ਇਸ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਹਥਿਆਰ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।” ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ’ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਰਤਾ ਭੀ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਵਾਂ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੂਰਖ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਪੱਖ ਛੱਡ ਦੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਸਮਝਦਾਰੀ ਫੜ, ਆਪਣੇ ਮੂੜ੍ਹ ਮਨ ’ਚ ਟਿਕ ਨਾ ਰਹਿ।” ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਪਿਤਾ ਜੀ, ਜਦ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਡਰ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ? ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਜਨਮ, ਬੁਢਾਪਾ, ਮੌਤ ਆਦਿ ਸਭ ਡਰ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਫਿਰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਸੰਪੌਂ! ਇਹ ਮੰਦਬੁਧੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਗਲਤ ਕਾਰਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਤੁਰੰਤ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ ਦੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਉ।” ਉਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਕੁਹਕ, ਤਕਸ਼ਕ ਤੇ ਅੰਧਕ—ਇਹ ਸੰਪੌਂ—ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੀਖੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਕਟਿਆ। ਪਰ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ’ਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਸੰਪੌਂ ਦੇ ਕਟਣ ਤੇ ਭੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਯਾਦ ਦੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿਆ। ਸੰਪੌਂ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਣਾਂ ’ਤੇ ਜੜਤ ਰਤਨ ਫਟ ਗਏ, ਦਿਲਾਂ ’ਚ ਗਰਮੀ, ਕੰਪਨ ਆ ਗਿਆ—ਪਰ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੀ ਚਮੜੀ ਦਾ ਰਤਾ ਭੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੋਰ ਉਪਾਅ ਲੱਭੋ। ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਚੌਕੀਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇਓ! ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀਆਂ! ਇਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਪੰਕਤੀਆਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਮਾਰ ਦਿਉ; ਤੁਹਾਡਾ ਹਮਲਾ ਇਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।” ਚੌਕੀਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਸੁੱਟ ਕੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੰਦ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ’ਤੇ ਟੁੱਟ ਗਏ; ਫਿਰ ਉਹ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। “ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦ, ਜੋ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਤੀਖੇ ਹਨ, ਟੁੱਟ ਗਏ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਦਾ ਬਲ ਹੈ।” ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਅਸੁਰੋ, ਅੱਗ ਸਾੜੋ! ਚੌਕੀਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਟ ਜਾਓ! ਪਵਨ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੜਕਾਓ; ਇਹ ਪਾਪੀ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਦਿਉ।” ਫਿਰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੜਕਾ ਕੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ। ਪਰ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਅੱਗ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਜਰਾ ਭੀ ਨਹੀਂ ਸਾੜਦੀ; ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਖੇਤੀਆਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।” ਫਿਰ ਭਰਗਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੁਜਾਰੀ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। “ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ’ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੋ; ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ’ਤੇ ਲਗਾਓ, ਉਥੇ ਹੀ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ।” “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਣਗੇ।” “ਬਚਪਨ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਖਾਮੀਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ’ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੋ।” “ਜੇਕਰ, ਸਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਪੱਖ ਨਾ ਛੱਡੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਜਾਦੂਈ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਾਂਗੇ।