ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਅੱਗ ਲਗਾਈ, ਪਰ ਉਹ ਅੱਗ ਉਸਨੂੰ ਜਲਾ ਨ ਸਕੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਹਿਲਦੀ ਹੋਈਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਉਠੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿਲਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਕਠੋਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਚ੍ਯੁਤ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਛੂ-ਅੱਗ ਨਾਲ ਭੜਕਦੇ ਸਨ, ਵੀ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦਾ ਅੰਤ ਨ ਕਰ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਤਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਨ ਛੱਡੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਮਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੇ ਵਾਸੀ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾਈ ਗਈ ਸੁੱਕਦੀ ਹਵਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਮਨ ਮਧੁਸੂਦਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਬਦਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ-ਦੰਤ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹੰਕਾਰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਜਾਦੂ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨ ਕਰ ਸਕੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਸ਼ੰਬਰ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਝੂਠੀਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਮਾਰਕ ਹਲਾਹਲ ਵਿਸ਼, ਉਸਨੇ ਖਾ ਕੇ ਪਚਾ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਮਨ ਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਭਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਿਆ, ਉੱਚੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਸੱਚ, ਸ਼ੂਰਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਭੰਡਾਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਆਦਰਸ਼ ਸੀ। ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਮਨੂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਕਾਰਣ ਹੈ। ਪਰ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ—ਕਿ ਨ ਅੱਗ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਲਾਇਆ, ਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਨ ਹੀ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਛੱਡੀ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ; ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵੱਲੋਂ ਟੱਕਰਿਆ ਗਿਆ। ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਨ ਮਰਾ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸ ਚੁਕੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂ-ਭਗਤ ਦੀ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ, ਜਿਸਦੇ ਮਹਾਨ ਕਾਰਜ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੇ ਹਨ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਮਾਰਿਆ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ? ਅਤੇ ਉਸ ਧਰਮਵਾਨ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਸੁੱਟਿਆ? ਉਸਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦੇਖਿਆ? ਉਸਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ? ਉਸਨੂੰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਕਿਉਂ ਲਿਟਾਇਆ ਗਿਆ? ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਸੁੱਕਦੀ ਹਵਾ ਕਿਉਂ ਛੱਡੀ? ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹੜੀ ਜਾਦੂ ਵਰਤੀ? ਅਤੇ ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਇਆਵਾਂ ਕਿਉਂ ਛੱਡੀਆਂ? ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਮਾਰਕ ਹਲਾਹਲ ਵਿਸ਼, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪਚਾ ਗਿਆ? ਇਹ ਸਾਰਾ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੇ ਕਾਰਜ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਮਹਾਨਤਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨ ਮਾਰ ਸਕੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਕੌਣ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉੱਤਸੁਕ, ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਉਸ 'ਤੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਵੇਖਣਾ ਅਤਿ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ-ਭਗਤ ਸੀ ਅਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ—ਇਸ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ। ਇਸੇ ਗੁਣ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਵੀ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਤਾਂ ਪੰਛੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡੋ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਸਭ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ; ਮੈਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕਾਰਜ ਪੂਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣੋ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸਦਾ ਵਰਤਾਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚਾ ਸੀ। ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਪ ਹੀ ਸੂਰਜ ਬਣ ਗਿਆ; ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਖੁਦ ਹੀ ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਧਨ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਯਮ, ਮੌਤ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ; ਉਹ ਅਸੁਰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਯਜਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਭਾਗਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗਾ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵ-ਸਰਵਰਾਜ ਦਾ ਹੰਕਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗਾ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਸੱਪ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਮਦ ਪਾਨ ਦਾ ਆਦੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਕੁਝ ਗਾਉਂਦੇ, ਹੋਰ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਪੁਕਾਰਾਂ ਕਰਦੇ; ਸਿੱਧ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ। ਉੱਥੇ, ਜਦੋਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਅਸੁਰ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਮਦ ਪਾਨ ਕਰਦਾ। ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ।