ਸੋਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨਾਰੀ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਪਸੀਨਾ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਨਾਰੀ ਲਗਾਤਾਰ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਥੱਕ ਗਏ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਣ੍ਡੂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਪਿਆ, “ਚਲੀ ਜਾ, ਚਲੀ ਜਾ!” ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਇਹ ਡਾਂਟ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨਾਰੀ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਈ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਸੀਨੇ ਨੂੰ ਪੋਂਛਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਅੰਗ ਪੋਂਛ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੇੜੇ ਹੀ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਨਰਮ ਲਾਲ ਪੱਤੀਆਂ ਵਰਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜੋ ਭ੍ਰੂਣ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਪਸੀਨੇ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਉਹ ਭ੍ਰੂਣ ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਹਵਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰੂਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ, ਸੋਮਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਜਦ ਉਹ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਦਾ ਨਾਮ ਮਾਰੀਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਰੁੱਖ ਉਸਨੂੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਣਗੇ—ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਰੋਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕਣ੍ਡੂ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ ਦੀ ਵੀ ਧੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਵੀ ਧੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਕਣ੍ਡੂ, ਜਦ ਉਸਦੇ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਫਲ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਮੈਤਰੇਯ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਉੱਚੇ ਹੱਥ ਕਰਕੇ, ਉੱਚਤਮ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਣ੍ਡੂ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।” ਸੋਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਵਿਸ਼ਣੂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਰਮ, ਅਸੀਮ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦਾ ਲਕੜ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਰਮ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਕਾਰਣਾਂ ਦਾ ਵੀ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ, ਕਰਤਾਵਾਂ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਬ੍ਰਹਮਨ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਅਜਨਮਾ, ਅਪਰਿਵਰਤਨਸ਼ੀਲ, ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਅਜਨਮਾ, ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਵਿਕਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ।” ਸੋਮਾ ਨੇ ਅਗਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ: “ਇਹ ਉੱਚਤਮ ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਪਦਿਆਂ, ਕਣ੍ਡੂ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਪਰਮ সিদ্ধੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਇਹ ਮਾਰੀਸ਼ਾ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ, ਉਹੀ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ੰਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਉੱਚਕੁਲ ਵਾਲਿਆਂ, ਭੀਪਾ ਦੀ ਸੁਪਤਨੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਵਰ ਮੰਗ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ।” ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਨ ਦੀ ਇਛਾ ਦਰਸਾਈ: “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਲਦੀ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ, ਅਭਾਗਾ, ਨਿਸ਼ਫਲ ਤੇ ਨਿਰੁਦੇਸ਼ੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਯੋਗ੍ਯ ਪਤੀ ਮਿਲਣ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਉੱਚਕੁਲ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਣ, ਉਮਰ, ਸੱਚਾਈ, ਦਾਨ, ਚੁਸਤਤਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਧਰਮ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਤਘਨਤਾ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਸੋਹਣੀ, ਧਨਵਾਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਾ ਜਨਮ ਲਵਾਂ।” ਸੋਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਤੇ, ਪਰਮ ਵਰਦਾਤਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: ਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਇੱਕ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਤੈਨੂੰ ਦਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪਤੀ ਮਿਲਣਗੇ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਣਗੇ। ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇਗਾ, ਹੇ ਸੁੰਦਰੇ। ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਜਨਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇਵੇਗੀ। ਤੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਧਰਮਵਤੀ, ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਜਨਮੇਗੀ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵ ਅਚਾਨਕ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰੀਸ਼ਾ ਜਨਮੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੋ। ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੇ ਮਾਰੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਰੋਸ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਰੀਸ਼ਾ ਅਤੇ ਦਸ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਕ੍ਸ਼ਾ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਉਹ ਦਕ੍ਸ਼ਾ, ਬਹੁਤ ਧੰਨ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉੱਚ ਤੇ ਨੀਵਾਂ, ਦੋ ਪੈਰੀਆਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰੀਆਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਰਚੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਧੇ। ਦਕ੍ਸ਼ਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨੋਂ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਨਾਰੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ; ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦਸ ਧਰਮ ਨੂੰ, ਤੇਰਾਂ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ, ਤੇ ਸਤਾਈ (27) ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਸੱਪ, ਗਾਂ, ਪੰਛੀ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਦਾਨਵ ਆਦਿਕ ਹੋਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਮੈਤਰੇਯ, ਸੰਤਾਨ ਸੰਯੋਗ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ; ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ ਮਨ, ਨਜ਼ਰ ਜਾਂ ਛੂਹ ਨਾਲ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਮੈਤਰੇਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਦਕ੍ਸ਼ਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਜੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ; ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ? ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੈ: ਦਕ੍ਸ਼ਾ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਮੁੜ ਪਿਉ-ਸਹੁਰਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ? ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਰਚਨਾ ਤੇ ਲਯਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਨਾ ਤਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾ ਹੋਰ ਦੇਵਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਭੁੱਲਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਉੱਚਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਇਹ ਦਕ੍ਸ਼ਾ ਆਦਿਕ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਤੇ ਮੁੜ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।