ਸ੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ بیان ਕੀਤੀ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਭ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਧੁਨੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸ ਸਰਜਨਹਾਰ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹਰੀ, ਜੋ ਨਾਸਵੰਤ ਅਤੇ ਨਾਸਵੰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਸਥਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਤਰਕਰਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਜਗਤ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਜਗਤ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੋਹ ਰਾਹੀਂ ਗੁਣਵਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸੁਰਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਅਟੱਲ, ਅਜਨਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਆਸਰਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਨਾ ਲੰਬਾ ਹੈ ਨਾ ਛੋਟਾ, ਨਾ ਸਥੂਲ ਹੈ ਨਾ ਸੁਖਸ਼ਮ, ਨਾ ਕਾਲਾ ਹੈ ਨਾ ਲਾਲ, ਮੋਹ ਰਹਿਤ, ਛਾਂ ਰਹਿਤ, ਆਕਾਰ ਰਹਿਤ, ਅਸੰਗ, ਅਤੇ ਦੇਹ ਰਹਿਤ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਰਹਿਤ, ਸੰਪਰਕ ਰਹਿਤ, ਗੰਧ ਅਤੇ ਰਸ ਰਹਿਤ, ਅੱਖਾਂ, ਕੰਨ, ਚਲਣ, ਬੋਲ, ਹੱਥ, ਅਭਿਮਾਨ ਰਹਿਤ। ਉਹ ਨਾਮ ਅਤੇ ਮਾਪ ਰਹਿਤ, ਸੁਖ, ਤੇਜ, ਕਾਰਣ ਰਹਿਤ, ਨਿਰਭੈ, ਮੋਹ ਰਹਿਤ, ਨੀਂਦ, ਜਰ, ਮਰਨ ਰਹਿਤ। ਰਾਗ ਅਤੇ ਧੁਨੀ ਰਹਿਤ, ਅਮਰ, ਅਟੱਲ, ਅਢੱਕਾ—ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਜੀਭ ਜਾਂ ਅੱਖ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ—ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਰੂਪ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰੀ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੁੜੀ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਪਸਥਿਤ ਹੋਏ। ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਰਾਜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਸਿਰਾਂ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਤਦ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਵਾਦ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਮੰਗੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹਾਂ।" ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੇ, ਵਰ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਰਜ਼ ਕੀਤਾ, "ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣੇ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੁੱਖ ਬਿਨਾ ਰੱਖਵਾਲੀ ਦੇ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਗਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਘਟਨਾ ਹੋ ਗਈ। ਹਵਾ ਚੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀ, ਅਸਮਾਨ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ; ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਜੀਵ ਚੱਲ-ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਹਵਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਿਕਾਲੀ। ਫਿਰ ਹਵਾ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੁਝ ਡਾਢੀਆਂ ਹੀ ਬਚੀਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੋਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਕਹਿ ਉਠੇ: "ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕੋ, ਰਾਜਾਵੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸਾਂਤੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਜੋ ਕੁੰਵਰੀ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ। ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਾਰਿਸ਼ਾ ਹੈ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਾਰੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਬਣੇ, ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਏਗੀ। ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਅੱਧੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਇਕ ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ, ਦੱਖ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਤੋਂ ਜਨਮੇਗਾ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇਗਾ। ਇਕ ਸਮੇਂ, ਕਣਡੂ ਨਾਮਕ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਗੋਮਤੀ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉੱਚੀ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਘਨ ਪਾਉਣ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਅਪਸਰਾ ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਚਿੰਤਿਤ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਉਤਪਾਤ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮੰਦਰਾ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨਾਲ ਸੇਕੜੇ ਸਾਲ ਵਿਅਤੀਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਮਨ ਵਿਸ਼ਯ ਭੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਭਾਗਯਵਤੀ, ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ; ਹੇ ਦਯਾਲੁ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।" ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉਸ 'ਤੇ ਲੱਗ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੁਝ ਹੋਰ ਦਿਨ ਰਹੋ, ਹੇ ਸੁਭਾਵਤੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਭੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੀ। ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਪੂਜਨਯ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।" ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜ਼ੀ," ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕਿਹਾ, "ਕੁਝ ਹੋਰ ਰਹੋ।" ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਸੌ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੁਸਕਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।" ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਪਟੀ, ਕਿਹਾ, "ਇਕ ਪਲ ਹੋਰ ਰਹੋ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ; ਤੁਸੀਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਜਾਵੋਗੀ।" ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦਿਆਂ, ਕਮਰ ਪਤਲੀ ਨਾਰੀ ਨੇ ਲਗਭਗ ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਅਤੀਤ ਕਰ ਲਏ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵ ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਸਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਉਸ ਪਤਲੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਕੁਝ ਹੋਰ ਰਹੋ।" ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਅਤੇ ਦਯਾ ਕਰਕੇ, ਨਾਰੀ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਭੋਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ, ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨਵੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ।