ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਬੜੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਦਿ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਉਹ ਅਦੁਤੀ, ਅਨੰਤ, ਅਤੇ ਅਪਾਰ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਅਚਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤ, ਰੂਪ-ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਰੂਪ ਹਨ; ਉਹ ਸਮੇਂ ਦਾ ਪਰਮ ਸਵਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਨੰਦਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ; ਉਸ ਸੋਮਾ-ਸਾਰ ਨੂੰ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੇਜਸਵੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਰਮੀ, ਠੰਢ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਉਸ ਸੂਰਜ-ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧੁਨੀ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਉਸ ਧਰਤੀ-ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ-ਰੂਪ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਹਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਦਿ ਨੂੰ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੁ, ਅੱਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਅੱਗ-ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ, ਸਦਾ ਕਿਰਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਉਸ ਵਾਯੂ-ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਉਸ ਆਕਾਸ਼-ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਸਦਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਪਰਮ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਧੁਨੀ ਆਦਿ ਰੂਪ ਹੈ, ਕਰਿਸ਼ਨ, ਰਚਤਾ ਨੂੰ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਨਾਸਵੰਤ ਅਤੇ ਅਨਾਸਵੰਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਦਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਆਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਹਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਦਿ ਨੂੰ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੰਤਰਕਰਨ ਰੂਪ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ-ਸਵਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਗੁਣਵੰਤ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਪਰ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ-ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਅਡੋਲ, ਅਜਨਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਪਰਮ ਆਧਾਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਾ ਲੰਮਾ ਨਾ ਛੋਟਾ, ਨਾ ਸਥੂਲ ਨਾ ਸੁਖਮ, ਨਾ ਕਾਲਾ ਨਾ ਲਾਲ, ਨਾ ਪ੍ਰੇਮ, ਨਾ ਛਾਂ, ਨਾ ਰੂਪ, ਨਿਰਲਿਪਤ, ਨਿਰਦੇਹ ਹੈ। ਉਹ ਨਾ ਆਕਾਸ਼, ਨਾ ਸੰਪਰਕ, ਨਾ ਗੰਧ, ਨਾ ਰਸ, ਨਾ ਅੱਖ, ਨਾ ਕੰਨ, ਨਿਸ੍ਚਲ, ਨਾ ਬੋਲ, ਨਾ ਹੱਥ, ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈ। ਉਹ ਨਾ ਨਾਮ, ਨਾ ਮਾਪ, ਨਾ ਸੁਖ, ਨਾ ਤੇਜ, ਨਾ ਕਾਰਣ, ਨਿਰਭੈ, ਮੋਹ ਰਹਿਤ, ਨਾ ਨੀਂਦ, ਨਾ ਨਾਸ, ਨਾ ਮੌਤ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਗ, ਧੁਨੀ ਰਹਿਤ, ਅਮਰ, ਅਡੋਲ, ਅਵਰਣ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਪਰਮ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਵਿਆਪਕ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਆਧਾਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੀਭ ਜਾਂ ਅੱਖ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰੀ। ਤਦ, ਹਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਰਾਜ ਤੇ ਬੈਠੇ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਤਦ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਮੰਗੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ।" ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੇ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਰੁੱਖ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਗਏ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਘੱਟੀ ਹੋ ਗਈ। ਹਵਾ ਚੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀ, ਆਕਾਸ਼ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ; ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਜੀਵ ਚਲ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਿਕਾਲੀ। ਵਾਯੂ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਹੋਈ। ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੁਝ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹੀ ਬਚੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੋਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕੋ, ਰਾਜਾ ਹੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕੁੜੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ, ਭਵਿੱਖ ਜਾਣ ਕੇ। ਉਹ ਮਾਰਿਸ਼ਾ ਹੈ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੁੜੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਬਣੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਧੇਗਾ। ਤੁਹਾਡੇ ਬਲ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਡਕਸ਼, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਉਰਜਾ ਤੋਂ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇਗਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕਣਡੂ ਨਾਮਕ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਗੋਮਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਤਟ ਤੇ ਉੱਤਮ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪਾਉਣ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਤਪਾਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਉਤਪਾਤ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮੰਦਰਾ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੋ ਦੇ ਵੱਧ ਸਾਲ, ਇੰਦ੍ਰਿਅ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਬਿਤਾਏ।