ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਧ ਸਕੇ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਪਾਇ ਸਮਝਾਓ।" ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਪੁੱਤਰੋ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰਸਤੇ ਇਹ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਵੰਸ਼ ਵਾਧੇ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹਰੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੋ। ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਓਹੀ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਪਰਮ ਪਾਵਨ, ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਭਜਨਯੋਗ ਹੈ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜਿਸ ਅਟਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਜਗਤ ਰਚਣ ਲਈ ਪੂਜਿਆ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਵੰਸ਼ ਵਧੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਦਸੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ ਤੇ ਉਥੇ ਇਕਾਗਰ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਸਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ। ਉਥੇ, ਉਹ ਇਕ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਸਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਮਹਾਤਮਾ ਮੈਤਰੇਯ ਨੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, "ਮੁਝੇ ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣਾਓ, ਜੋ ਪ੍ਰਚੇਤਸਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਕੀਤੀ ਸੀ।" ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਤਰੇਯ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਹੈ। ਜੋ ਆਦਿ, ਅਤੁੱਲ, ਅਨੰਤ ਤੇ ਅਪਾਰ ਜੋਤਿ ਹੈ, ਜੋ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਸਭ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਦਿਨ ਨਿਰਾਕਾਰ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸਦੀ ਰਾਤ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਸਮਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਸੋਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੋਜ਼ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਨੰਦਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਉਸ ਸੋਮ-ਸਾਰ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਤਪਸ਼, ਠੰਡਕ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਉਸ ਸੂਰਜ-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਠੋਸਤਾ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਵਾਜ਼ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਧਰਤੀ-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਸਦੇ ਜਲ-ਸਰੂਪ ਤੋਂ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਉਸ ਹਰੀ ਨੂੰ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਦਿ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਜੋ ਅੱਗ-ਸਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਹੋਮ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਦਾ ਕਰਿਆਸ਼ੀਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਉਸ ਹਵਾ-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਹਨ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਆਕਾਸ਼-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਸਦਾ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਧੁਨੀ ਆਦਿਕ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਅਨਾਸਵੰਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਉਸ ਹਰੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਦਿ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਉੱਤੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਤਹਕਰਣ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿ-ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ ਗੁਣਵਾਨ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਸਲ ਵਿੱਚ ਨਿਰਗੁਣ ਹੈ, ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਆਤਮਾ-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਅਟਲ, ਅਜਨਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਗੁਣ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਹਮ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪਰਮ ਆਸਰੇ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" "ਨਾ ਲੰਮਾ, ਨਾ ਨਿੱਕਾ, ਨਾ ਥੋਸ, ਨਾ ਸੁਕਸ਼ਮ, ਨਾ ਕਾਲਾ, ਨਾ ਲਾਲ, ਨਾ ਮੋਹ, ਨਾ ਛਾਂ, ਨਾ ਰੂਪ, ਨਾ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ। ਨਾ ਆਕਾਸ਼, ਨਾ ਸੰਪਰਕ, ਨਾ ਸੁਗੰਧ, ਨਾ ਸਵਾਦ, ਨਾ ਅੱਖਾਂ, ਨਾ ਕੰਨ, ਨਾ ਚਲਣ, ਨਾ ਬੋਲਣ, ਨਾ ਹੱਥ, ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ। ਨਾ ਨਾਮ, ਨਾ ਮਾਪ, ਨਾ ਸੁਖ, ਨਾ ਤੇਜ, ਨਾ ਕਾਰਣ, ਨਾ ਡਰ, ਨਾ ਮੋਹ, ਨਾ ਨੀਂਦ, ਨਾ ਨਾਸ, ਨਾ ਮੌਤ।" "ਨਾ ਰਾਗ, ਨਾ ਧੁਨੀ, ਅਮਰ, ਅਡੋਲ, ਅਨਾਛਾਦਿਤ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਬਾਅਦ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਪਰਮ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਦੇ ਗੁਣ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਆਸਰੇ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਜੀਭ ਜਾਂ ਅੱਖ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਣਯੋਗ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਚੇਤਸਾਂ ਨੇ ਇਹ ਧਿਆਨਯੋਗ ਸਤੁਤੀਆਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਹਰੀ ਭਗਵਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਖਿੜੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਨਾਲ, ਜਲ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਭਗਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।" ਪ੍ਰਚੇਤਸਾਂ ਨੇ, ਵਰਦਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, "ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਉਹੀ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੋਵੇ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਰਤਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਅੰਤਧਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਜਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੁੱਖ ਬੇਰੋਕ-ਟੋਕ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਫੈਲ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜੀਵ ਜਾਤੀ ਘੱਟ ਗਈ। ਹਵਾ ਚੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ ਸੀ; ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਜੀਵ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਜਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਉਹ ਸਭ ਕ੍ਰੋਧਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗ ਪਈ।