ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿਸ਼, ਜੋ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਵਿਰਧਾਨ ਦੇ ਸੁਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ। ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿਸ਼ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਵਰਣਾ ਨਾਲ ਵਿਅਾਹ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਪਾਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਸਵਰਣਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਭ ਪ੍ਰਚੇਤਸੇ ਕਹਾਏ, ਅਤੇ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਇਹ ਦਸੇ ਪੁੱਤਰ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਧਾਰਮਿਕ ਮਰਯਾਦਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਪ੍ਰਚੇਤਸੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦੱਸੋ।" ਤਦ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਪ੍ਰਚੇਤਸਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ, ਨੇ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।" ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਵਣ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਸੁਣਾਇਆ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਪ੍ਰਜਾ ਵਧਾਉਣ ਵਿੱਚ ਜੁਟ ਜਾਓ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਪਾਲਣਾ ਕਰੋ।" ਪਿਤਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਕਿਹੜਾ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਵੰਸ਼ ਵਧਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਉਪਾਅ ਸਮਝਾਓ।" ਪਿਤਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਵਰਦਾਤਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਛਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਹੋਰ ਮੈਂ ਕੀ ਦੱਸਾਂ? ਇਸ ਲਈ, ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਹਰੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ। ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਉਹ ਆਦਿ, ਪਵਿੱਤਰ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਯੋਗ ਹੈ। ਜਿਸ ਅਵਿਨਾਸੀ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਵੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਵੰਸ਼ ਵਧਾ ਲਵੋਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਸੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਏਕਾਗਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਉੱਤੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਸਮਾਧਿ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ। ਉਥੇ, ਏਕਾਗਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਮਨੋਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪ੍ਰਚੇਤਸੇ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਸਤੁਤੀ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਾਓ।" ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਸੁਣੋ, ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸੇ, ਪੂਰਨ ਸਮਾਧਿ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਪ੍ਰਚੇਤਸਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਰਮਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਆਦਿ ਤੇ ਅੰਤ ਹੈ। ਉਸ ਆਦਿ, ਅਤੁਲ, ਅਨੰਤ ਤੇ ਅਪਾਰ ਜੋਤਿ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਚਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਦਿਨ ਰੂਪਾ, ਨਿਰਾਕਾਰਤਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਰਾਤ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਸਮਰੂਪੀ ਪਰਮਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਸੋਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਉਸ ਸੋਮ-ਤੱਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਸਵਭਾਵਤਾ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਤਾਪ, ਠੰਡ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਉਸ ਸੂਰਜ-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਸ ਦੀ ਥੋਸਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਧੁਨੀ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਧਰਤੀ-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਸਦੀ ਜਲ-ਸਰੂਪਤਾ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਹਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਦਿ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਅੱਗ-ਤੱਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਮਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਸਵੀਕਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਿਚ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵਿਅਪਕ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਰਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਉਸ ਵਾਯੁ-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਨੇਕ ਰੂਪਤਾ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਆਕਾਸ਼-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਸਦਾ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਧੁਨੀ ਆਦਿ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਕਰਸ਼ਣ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਅਵਿਨਾਸੀ ਅਤੇ ਨਾਸਵੰਤ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ, ਸਦਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਹਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਦਿ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਵਿਸ਼ਿਆਂ 'ਤੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਤਰਕਰਨ ਰੂਪ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਿਰਗੁਣ ਹੈ, ਉਸ ਦਿਵ੍ਯ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਆਤਮਾ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਅਵਿਕਾਰੀ, ਅਜਨਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਗੁਣ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਹਮ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਪਰਮ ਆਧਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਹ ਨਾ ਲੰਮਾ ਹੈ, ਨਾ ਛੋਟਾ, ਨਾ ਸਥੂਲ, ਨਾ ਸੁਕਸ਼ਮ, ਨਾ ਕਾਲਾ, ਨਾ ਲਾਲ, ਨਾ ਮਮਤਾ, ਨਾ ਛਾਂ, ਨਾ ਆਕਾਰ, ਨਾ ਲਗਾਵ, ਨਾ ਦੇਹੀ। ਨਾ ਆਕਾਸ਼, ਨਾ ਸੰਪਰਕ, ਨਾ ਸੁਗੰਧ, ਨਾ ਸਵਾਦ, ਨਾ ਅੱਖਾਂ, ਨਾ ਕੰਨ, ਨਾ ਚਲਣ, ਨਾ ਬੋਲਣ, ਨਾ ਹੱਥ, ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ। ਨਾ ਨਾਮ, ਨਾ ਮਾਪ, ਨਾ ਆਨੰਦ, ਨਾ ਤੇਜ, ਨਾ ਕਾਰਣ, ਨਾ ਡਰ, ਨਾ ਮੋਹ, ਨਾ ਨੀਂਦ, ਨਾ ਜਰਾ, ਨਾ ਮੌਤ। ਨਾ ਰਾਗ, ਨਾ ਧੁਨੀ, ਅਮਰ, ਅਚਲ, ਅਢੱਕਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਪਰਮ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸਿਆਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਪਰਮਪੁਰਖ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਉਚਿਤ ਸਤੁਤੀ ਕਰੀ।