ਪृथੁ, ਜੋ ਵੈਨਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ ਅਤੇ ਬੜੀ ਹੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਾਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜਨਮੇ ਪਹਿਲੇ ਰਾਜਾ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਵੈਨਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਪૃਥੁ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕਿਸੇ ਮੰਦ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪૃਥੁ ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਇਹ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਵੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਦੀ ਲੰਬੀ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਹਰੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਰੂਪ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਆਦਿ-ਅਜਾਗਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਬਾਣ ਚੁੱਕਿਆ। ਪૃਥੁ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਹ ਰਾਜਾ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਜੇ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰਜਾ ਲਈ ਆਸਰਾ ਕੌਣ ਹੋਵੇਗਾ?" ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ, ਦਾਨਵ, ਰਾਖਸ਼, ਪਹਾੜ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ, ਯਕਸ਼, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਰੁੱਖ—all ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਪ੍ਰਥੁ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸੰਪੱਤੀ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ: ਸ਼ਿਖੰਡਿਨੀ ਅਤੇ ਹਵਿਰੱਧਾਨ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਅੰਤਰੱਧਾਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਹਵਿਰੱਧਾਨ ਤੋਂ, ਅਗਨਿ ਦੀ ਧੀ ਧਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਛੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿਸ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਗਯਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਵ੍ਰਜ ਅਤੇ ਅਜਿਨ। ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿਸ, ਜੋ ਬੜੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਵਿਰੱਧਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿਸ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ, ਜਿਸਦੇ ਸਿਰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਹਾਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ, ਗਿਆਨੀ ਸਵਰਣਾ ਨੂੰ ਵਿਆਹਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਪਾਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤਾ। ਸਵਰਣਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿਸ ਨੂੰ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਭ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਕਹਾਏ ਅਤੇ ਤੀਰ-ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਇਹ ਦਸੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਧਾਰਮਿਕ ਆਚਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਮਹਾਤਮਾ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਹੋ।" ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਪ੍ਰਚੇਤਸਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਨੇ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਧੋਤਰੀ ਲਈ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਸੰਤਾਨ ਵਧਾਉਣ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਏ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੋ; ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੋ।" ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੰਤਾਨ ਵਧਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਉਪਾਅ ਦੱਸੋ।" ਪਿਤਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਨਾਲ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਸੰਤਾਨ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ। ਜਿਹੜੇ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਉਸ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਜਿਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਤਾਨ ਵਧਾ ਲਵੋਗੇ।" ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਸੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਇੱਕਾਗਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਾਰਾਇਣ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਇੱਕਾਗਰ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ; ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੁਤੀ ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਾਓ।" ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਪੂਰਨ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਪਏ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਕਿਵੇਂ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਸਨ।" ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਹੈ। ਉਸ ਮੂਲ, ਅਤੁੱਲ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਅਪਾਰ ਜੋਤਿ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਅਤੇ ਅਚਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਦਿਨ ਅਰੂਪ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਰੂਪ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸਦੀ ਰਾਤ ਵੀ, ਉਸ ਸਮਰੂਪ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਸੋਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਉਸ ਸੋਮ-ਸਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਤੇਜਸਵੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਰਮੀ, ਠੰਡ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਉਸ ਸੂਰਜ-ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਠੋਸਤਾ ਰੱਖ ਕੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧੁਨੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਧਰਤੀ-ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਸਦਾ ਜਲ-ਰੂਪ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਉਸ ਹਰੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਰੰਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਅੱਗ-ਤੱਤ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਜੋ ਹਵਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਸਵੀਕਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਾਂਗ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਦਾ ਕਿਰਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਉਸ ਵਾਯੁ-ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਆਕਾਸ਼-ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਚੇਤਸਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।