ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਥੁ ਮਹਾਰਾਜ ਦਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਹੋਇਆ, ਉਦੋਂ ਸੁਤ ਅਤੇ ਮਗਧਾ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਗਾਇਨ ਅਤੇ ਵੰਦਨਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਥੁ, ਵੇਣਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੀ ਭਵਿੱਖ ਵਿਚ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਹਾਨ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸੋਹਣੀ ਸਤੁਤੀ ਰਚੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਮਹਾਰਾਜ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਦਾਨੀ, ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਲਜਵਾਨ, ਮੀਠੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ, ਧੀਰਜਵਾਨ, ਬਹਾਦੁਰ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਦੰਡ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਪਕਾਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੱਜਣਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਕਾਜ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪਰਤੀ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਥੁ ਨੇ, ਰਥੀ ਅਤੇ ਮਗਧਾ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁਣ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਲਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਥੁ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਕਰਵਾਏ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਲੋਕ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੌਦੇ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਲੋਕ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੱਸਿਆ, "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਨ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੌਦੇ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵਲੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਦੇਣ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਏ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪੌਦੇ ਦਿਓ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਥੁ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦਿਵ੍ਯ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪਏ। ਧਰਤੀ, ਡਰ ਕੇ, ਗਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਵਿੱਚੋਂ ਭੱਜੀ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ ਧਰਤੀ ਗਈ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਥੁ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਧਰਤੀ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਉਸਦੇ ਤੀਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਪ੍ਰਥੁ ਮਹਾਰਾਜ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ, "ਇੱਕ ਔਰਤ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰਨਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਰਾਜਨ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਐਨਾ ਉੱਦਮ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?" ਪ੍ਰਥੁ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਈਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਪੂਣ ਹੈ।" ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਕੌਣ ਹੋਵੇਗਾ?" ਪ੍ਰਥੁ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਫੇਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, "ਹਰ ਕੰਮ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨ 'ਤੇ ਹੀ ਸਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਢੰਗ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ, ਜੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਕਰ ਲਵੋ। ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਪੌਦੇ ਪਚਾ ਲਏ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵਜੋਂ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹਾਂ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਕੋਈ ਬਛੜਾ ਬਣਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਕਾਂ। ਦੁੱਧ ਹਰ ਥਾਂ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਪੌਦਿਆਂ ਦਾ ਬੀਜ ਹਰ ਥਾਂ ਉਪਜ ਸਕੇ।" ਫਿਰ ਪ੍ਰਥੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਅਤੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਪਹਾੜ ਹਟਾ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਵੰਡ ਸੀ, ਨਾ ਪਿੰਡ ਸਨ, ਨਾ ਖੇਤੀ, ਨਾ ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ, ਨਾ ਵਪਾਰ ਦੇ ਰਸਤੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਥੁ ਵੇਣਿਆ ਤੋਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਸਮਤਲ ਹੋਈ, ਉਥੇ ਲੋਕ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਫਲ ਤੇ ਮੂਲ ਸੀ, ਪਰ ਜਦ ਪੌਦੇ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ। ਪ੍ਰਥੁ ਨੇ ਸ੍ਵਾਯੰਭੂ ਮਨੁ ਨੂੰ ਬਛੜਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦੁਹਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ ਤੇ ਪੌਦੇ ਨਿਕਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ। ਅੱਜ ਤੱਕ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਥੁ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਬਣ ਗਏ, ਇਸ ਲਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ 'ਪ੍ਰਥਵੀ' ਨਾਮ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਦੈਤ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਪਹਾੜ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ, ਯਕਸ਼, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਰੁੱਖ—ਹਰੇਕ ਨੇ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਪাত্র ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਬਛੜੇ ਅਤੇ ਦੁਹਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਕਿਸਮ ਦਾ ਦੁੱਧ ਦੁਹਿਆ। ਧਰਤੀ ਸਭ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਸਹਾਰਣਹਾਰ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਕ ਹੈ; ਉਹ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਚਰਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਥੁ ਵੇਣਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਪਹਿਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਪ੍ਰਥੁ ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕੋਈ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਫਲ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਇਹ ਉੱਤਮ ਪ੍ਰਥੁ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਵੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਥੁ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਸ਼ਿਖੰਡਿਨੀ ਅਤੇ ਹਵਿਰਧਾਨ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ। ਹਵਿਰਧਾਨ ਤੋਂ, ਅੱਗ ਦੇ ਕੁਲ ਦੀ ਧੀ ਧਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਛੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿਸ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਗਯਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਵ੍ਰਜ ਅਤੇ ਅਜਿਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਥੁ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਲਣਹਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ।