ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਸਤਸੰਗ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਵੈਨ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਵਿਰੁੱਧ ਨਿੰਦਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਰਿਸ਼ੀਓ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਧੂੜ ਉੱਡਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ। ਲੋਕ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਵਿਚ ਚੋਰੀਆਂ ਵਧ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਲ ਲਲਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਲੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ ਹਨ। ਉਹ ਚੋਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਰਾਜ ਵਿਚ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟਦੇ ਹੋਏ ਵੱਡੀ ਧੂੜ ਉੱਡਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਹੀਨ ਰਾਜਾ ਵੈਨ ਦੀ ਜੰਘ ਨੂੰ ਮਲ ਕੇ ਉੱਤੋਂ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਮਲਣ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਜੰਘ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲਿਆ—ਉਹ ਜਿਉਂਦਾ ਜਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸਥੰਭ ਵਰਗਾ, ਗੰਜਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਥੇ ਬੈਠ ਜਾ।" ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਨਿਸ਼ਾਦ ਪਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਨਿਸ਼ਾਦ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਵੈਨ ਦਾ ਪਾਪ ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਦ ਉਸ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਦੇ ਨਾਸਕ ਬਣੇ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਮਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਵੈਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਿਥੂ, ਜੋ ਬੜੀ ਜੋਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਧਨੁਸ਼ ਆਜਾਗਵ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਤੀਰ ਤੇ ਕਵਚ ਵੀ ਆ ਗਿਰੇ। ਪ੍ਰਿਥੂ ਦੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ, ਵੈਨ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੀ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸਤਕਰਮੀਤਾ ਕਰਕੇ ਪੁੰ ਨਾਂਵ ਦੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਦਰਿਆ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਮਣਕੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਿਥੂ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਆਏ। ਪਿਤਾਮਹਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ, ਅੰਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲ-ਅਚਲ ਜੀਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੈਨਯ ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕ੍ਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਪ੍ਰਿਥੂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਹਨ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਆਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਕ੍ਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਰਾਟਾਂ ਦੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਵੈਨ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਿਥੂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਊਰਜਾ ਅਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਾਜ ਨਾਲ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਰਜਾ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਵਸ਼ੀਕਰ ਲਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਉਸਦਾ ਨਾਮ 'ਰਾਜਾ' ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜਲ ਉਸ ਲਈ ਥੰਮ ਗਿਆ; ਪਹਾੜ ਰਸਤਾ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਧਰਤੀ ਬਿਨਾ ਜੋਤਿਆਂ ਹੀ ਫਸਲ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਗਊਆਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਮਧੂ ਮਿਲਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਪਿਤਰ ਯਾਗ 'ਚ ਸੁਤਾ ਨਾਮਕ ਗਿਆਨੀ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਮਹਾਨ ਯਾਗ ਵਿੱਚ ਮਗਧਾ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੀਤਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਵੈਨ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਿਥੂ, ਜੋ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਹੈ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ; ਤੁਸੀਂ ਯੋਗ ਹੋ, ਅਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਕਰਤੱਬ ਹੈ।" ਸੁਤਾ ਅਤੇ ਮਗਧਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਨਵੇਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਤਾਂ ਅਜੇ ਜਾਣੇ ਨਹੀਂ; ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਗੁਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ?" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਮਹਾਨ ਸਮਰਾਟ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਕਰਤੱਬ ਕਰੇਗਾ; ਉਸਦੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਸੰਤੋਖ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜਿਸ ਗੁਣ ਦੀ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨਗੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਗੁਣ ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਲਿਆਂਦਾ ਰਹਾਂਗਾ। ਜੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਗੁਣ ਦੱਸਣ ਜੋ ਤਿਆਗਣ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਤਿਆਗ ਦਿਆਂਗਾ।" ਫਿਰ ਸੁਤਾ ਅਤੇ ਮਗਧਾ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਕਲਾ ਭਰੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਿਥੂ ਦੀ ਭਵਿੱਖੀ ਵਡਿਆਈ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਰਾਜਾ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਨੀ, ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਲਜਜਾਵਾਨ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਧੀਰਜਵਾਨ, ਨਿਰਭੀਕ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਦੰਡ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਆਭਾਰੀ, ਦਇਆਲੁ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਤਕਾਰੀ, ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ।" ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਨਿਰਪੱਖ ਸੀ, ਚਰੀਓਟੀਆ ਅਤੇ ਮਗਧਾ ਵਲੋਂ ਉਚਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਭਾਰਪੂਰ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਇਕ ਸਮਾਂ ਆਇਆ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੌਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਦੱਸਿਆ, "ਰਾਜਾ ਜੀ, ਰਾਜ ਵਿੱਛੋਂ ਪੌਦੇ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਲੋਕ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਮਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਰਚਨਹਾਰ ਵਲੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਜੀਵਨਦਾਇਕ ਪੌਦੇ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੋ।" ਤਦ ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦਿਵ੍ਯ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰੋਸ਼ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਧਰਤੀ, ਡਰ ਕੇ, ਗਊ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਸਮੇਤ, ਭੱਜ ਪਈ।