ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਜ ਵਿਚ ਯਥਾਯੋਗ ਰੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੁਆਰਾ ਹਰੀ, ਜੋ ਕਿ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋਈ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਤਦ ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਨਚਾਹੀ ਵਸਤੂਆਂ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਇਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜਾ ਵੈਣ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਹਰੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਮੰਨਦੇ ਹੋ?" ਵੈਣ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਨਾਰਦਨ, ਸ਼ੰਭੂ, ਇੰਦ੍ਰ, ਵਾਯੂ, ਯਮ, ਰਵੀ, ਅੱਗ, ਵਰੁਣ, ਧਾਤਾ, ਪੁਸ਼ਾ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣੋ: ਕੋਈ ਦਾਨ, ਕੋਈ ਯਜ, ਕੋਈ ਹੋਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਮੰਨੋ। ਜਿਵੇਂ ਇਸਤਰੀ ਲਈ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨੋ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਸਾਧੂ-ਮੁਨੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਣ ਦਿਓ। ਇਹ ਯਜਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ।" ਪਰ ਵੈਣ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਤੇ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਤਦ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰੋ!" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦੀਵੀ ਅਤੇ ਆਦਿ-ਯਜਨ-ਸਰੂਪ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਮੰਤਰ-ਸ਼ੁੱਧ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਨਾਲ ਵੈਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਧੂੜ ਉੱਡਦੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਦੇ ਅਣਹੋਣ ਤੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਚੋਰੀਆਂ ਵਧ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਹਰ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਦੀ ਵਸਤੂ ਲੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਚੋਰਾਂ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਧ ਗਈ ਸੀ, ਧੂੜ ਦਾ ਇਕ ਵੱਡਾ ਗੁਬਾਰ ਖੜਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਵੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਲੋੜ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੈਣ ਦੀ ਜੰਘ ਨੂੰ ਮਥਿਆ। ਉਸ ਮਥਣ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਸੁੱਟੇ ਸਿੱਲ ਵਰਗਾ, ਗੰਜਾ ਤੇ ਨਿੱਕਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਥੇ ਬੈਠ ਜਾ।" ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸਾਦਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਨਿਸਾਦ ਜਾਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਜੋ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਹੈ। ਇੰਝ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਅੰਗ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨਿਸਾਦਾ ਵੈਣ ਦੇ ਦੁਸ਼ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਣੇ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੱਜੀ ਹਥੇਲੀ ਨੂੰ ਮਥਿਆ। ਇਸ ਮਥਣ ਤੋਂ ਪ੍ਰਿਥੁ ਨਿਕਲੇ, ਜੋ ਵੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੀਬਰ ਤੇ ਅਗਨੀ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਸਨ। ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਦਿ-ਧਨੁਢ ਅਜਾਗਵ, ਦੇਵਤਾ-ਦਿੱਤੇ ਤੀਰ ਅਤੇ ਕਵਚ ਵੀ ਉਤਰੇ। ਪ੍ਰਿਥੁ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਵੈਣ ਨੂੰ ਵੀ ਪੁਣ ਨਾਂਵਕ ਨਰਕ ਤੋਂ ਉੱਧਾਰ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਦਰਿਆ ਆਪਣੇ ਨਗੀਆਂ ਤੇ ਜਲ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਿਥੁ ਦੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਲਈ ਆਏ। ਪਿਤਾਮਹਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ, ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ਜ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲ-ਅਚਲ ਜੀਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਵੈਣਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਿਥੁ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਚਕ੍ਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਪ੍ਰਿਥੁ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਇਹ ਚਕ੍ਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਿਰਫ ਸਮਰਾਟਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਵੀ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਿਥੁ ਵੈਣਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਅਤਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਬਣਾਏ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਨਰਾਸ਼ ਹੋਏ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ 'ਰਾਜਾ' ਨਾਂ ਮਿਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਕੋਲ ਗਏ, ਪਾਣੀ ਥੰਮ ਗਿਆ, ਪਹਾੜ ਰਸਤਾ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟੀ। ਧਰਤੀ ਬਿਨਾ ਹਲ ਚਲਾਏ ਅੰਨ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਗਾਂਵਾਂ ਮਨਚਾਹੀ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਮਧੂ ਮਿਲਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜ-ਯਜਨ ਵਿਚ, ਪ੍ਰਿਥੁ ਦੇ ਜਨਮ ਦੇ ਦਿਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੂਤ ਜਨਮੇ। ਉਹੋ ਹੀ ਸਮੇਂ, ਇਕ ਵਿਦਵਾਨ ਮਗਧ ਵੀ ਜਨਮਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਇਹ ਵੈਣਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਿਥੁ ਮਹਾਨ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰੋ।" ਪਰ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਨਵੇਂ ਰਾਜੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਫਿਰ ਸਾਡੀ ਸਿਫਤ ਕਿਸ ਗੁਣ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ?" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਮਹਾਨ ਚਕਰਵਰਤੀ ਰਾਜੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿਚ ਐਸੇ ਕੰਮ ਕਰਨਗੇ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪ੍ਰਿਥੁ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਹੋਈ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜਿਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਣਵਾਨ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੈ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ, "ਜੋ ਕੁਝ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਸਿਫਤ ਵਿਚ ਕਹਿਣਗੇ, ਉਹ ਗੁਣ ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਲਿਆਂਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੇ ਉਹ ਕੋਈ ਐਸਾ ਗੁਣ ਵੀ ਦੱਸਣ, ਜੋ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਣ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਿਥੁ ਵੈਣਪੁੱਤਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ।