ତତଃ ସର୍ଵାସୁ ମାଯାସୁ ଵିଲୀନାସୁ ପୁନଃ ସୁରାଃ । ସଂକ୍ଷୋଭଂ ପରମଂ ଜଗ୍ମୁସ୍ତତ୍ପରାଭଵଶଙ୍କିତାଃ ॥ ୧,୧୨.
ତାପରେ ସମସ୍ତ ମାୟା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ପରେ, ଦେବତାମାନେ ପୁଣି ଭୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଶାନ୍ତ ହେଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ପରାଜୟ ଭୟ କରୁଥିଲେ ।
ତେ ସମେତ୍ଯ ଜଗଦ୍ଯୋନିମନାଦିନିଧନଂ ହରିମ୍ । ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଯାତାସ୍ତପସା ତସ୍ଯ ତାପିତାଃ ॥ ୧,୧୨.
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ଶେଷ ନଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ହରିଙ୍କ ନିକଟକୁ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ଅତି କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ ଗଲେ ।
ଦେଵା ଊଚୁଃ ଦେଵଦେଵ ଜଗନ୍ନାଥ ପରେଶ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ । ଧ୍ରୁଵସ୍ଯ ତପସା ତପ୍ତାସ୍ତ୍ଵାଂ ଵଯଂ ଶରଣଂ ଗତାଃ ॥ ୧,୧୨.
ଦେବତାମାନେ କହିଲେ— ହେ ଦେବଦେବ, ଜଗନ୍ନାଥ, ପରେଶ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ଧ୍ରୁବଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ଆମେ ଅତି ଦୁଃଖିତ, ତେଣୁ ଆମେ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛୁ ।
ଦିନେ ଦିନେ କଲାଲେଶୈଃ ଶଶାଙ୍କ ପୂର୍ଯତେ ଯଥା । ତଥାଯଂ ତପସା ଦେଵ ପ୍ରଯାତ୍ଯୃଦ୍ଧିମହର୍ନିଂଶମ୍ ॥ ୧,୧୨.
ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମା ଦିନକୁ ଦିନ ଅଂଶ ଅଂଶରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ସେପରି ଏହି ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସେ ଦିନ ରାତି ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି, ହେ ଦେବ ।
ଔତାନପାଦିତପସା ଵଯମିତ୍ଥଂ ଜନାର୍ଦନ । ଭୀତାସ୍ତ୍ଵାଂ ଶରଣଂ ଯାତାସ୍ତପସସ୍ତଂ ନିଵର୍ତଯ ॥ ୧,୧୨.
ଉତ୍ତାନପାଦଙ୍କ ପୁଅର ତପସ୍ୟାରେ ଆମେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛୁ । ଦୟାକରି ତାଙ୍କୁ ତପସ୍ୟାରୁ ଫେରାଇଦିଅ ।
ନଵିଦ୍ମଃ କିଂ ସ ଶକ୍ରତ୍ଵଂ ସୂର୍ଯତ୍ଵଂ କିମଭୀପ୍ସତି । ଵିତ୍ତପାମ୍ବୁପସୋମାନାଂ ସାଭିଲାଷଃ ପଦେଷୁ କିମ୍ ॥ ୧,୧୨.
ଆମେ ଜାଣିପାରୁନାହିଁ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ପଦବୀ ଚାହୁଁଛି କି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପଦବୀ ଚାହୁଁଛି କି, କିମ୍ବା ଧନ, ଜଳ, ଚନ୍ଦ୍ର ଦେବତାଙ୍କ ଲୋକ ଆଶା କରୁଛି କି ନାହିଁ ।
ତଦସ୍ମାକଂ ପ୍ରସୀଦେଶ ହୃଦଯାଚ୍ଛଲ୍ଯମୁଦ୍ଧର । ଉତ୍ତାନପାଦତନଯଂ ତପସଃ ସନ୍ନିଵର୍ତଯ ॥ ୧,୧୨.
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ; ଆମ ହୃଦୟରୁ ଦୁଃଖର କାଁଟିକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ, ଉତ୍ତାନପାଦଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ତାଙ୍କର କଠିନ ତପସ୍ୟାରୁ ଫେରାଇଦିଅନ୍ତୁ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ନେନ୍ଦ୍ରତ୍ଵଂ ନ ଚ ସୂର୍ଯତ୍ଵଂ ନୈଵାମ୍ବୁପଧନେଶତାମ୍ । ପ୍ରାର୍ଥଯତ୍ଯେଷ ଯଂ କାମଂ ତଂ କରୋମ୍ଯଖିଲଂ ସୁରା ॥ ୧,୧୨.
ଭଗବାନ କହିଲେ: ସେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଜଳର ଅଧିପତି ହେବାକୁ ଚାହୁଁନାହାନ୍ତି; ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ସେଠିବା, ହେ ଦେବମାନେ, ସେଇ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାକୁ ମୁଁ ପୂରଣ କରିବି।
ଯାତ ଦେଵା ଯଥାକାମ ସ୍ଵସ୍ଥାନଂ ଵିଗତଜ୍ଵରାଃ । ନିଵର୍ତଯାମ୍ଯହଂ ବାଲଂ ତପସ୍ଯାସକ୍ତମାନସମ୍ ॥ ୧,୧୨.
ହେ ଦେବମାନେ, ତମେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଯାଅ, ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼; ମୁଁ ନିଜେ ଏହି ଶିଶୁଙ୍କୁ, ଯାହାଙ୍କ ମନ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗିଛି, ସେଠାରୁ ଫେରାଇଦେବି।
ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ଦେଵଦେଵେନ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତ୍ରିଦଶାସ୍ତତଃ । ପ୍ରଯଯୁଃ ସ୍ଵାନି ଧିଷ୍ଣ୍ଯାନି ଶତକ୍ରତୁପୁରୋଗମାଃ ॥ ୧,୧୨.
ପରାଶର କହିଲେ: ଏପରି ଭାବେ ଦେବଦେବଙ୍କ ଉପଦେଶ ପାଇ, ଶତକ୍ରତୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବମାନେ ଶିର ନମାଇ ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଭଗଵାନପି ସର୍ଵାତ୍ମା ତନ୍ମଯତ୍ଵେନ ତୋଷିତଃ । ଗତ୍ଵା ଧ୍ରୁଵମୁଵାଚେଦଂ ଚତୁର୍ଭୁଜଵପୁର୍ହରିଃ ॥ ୧,୧୨.
ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା ଭଗବାନ ଧ୍ରୁବଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ, ଚାରିବାହୁ ରୂପେ ଧ୍ରୁବଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ଔତ୍ତାନପାଦେ ଭଦ୍ରଂ ତେ ତପସା ପରିତୋଷିତଃ । ଵରଦୋହମନୁପ୍ରାପ୍ତୋ ଵରଂ ଵରଯ ସୁଵ୍ରତ ॥ ୧,୧୨.
ଭଗବାନ କହିଲେ: ହେ ଉତ୍ତାନପାଦଙ୍କ ପୁଅ, ତୁମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ; ତୁମ ତପସ୍ୟାରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି। ମୁଁ ଦାତା ହୋଇ ଆସିଛି, ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛ, ମୋତେ କୁହ।
ବ୍ରାହ୍ଯାର୍ଥନିରପେକ୍ଷଂ ତେ ମଯି ଚିତ୍ତଂ ଯଦା ହିତମ୍ । ତୁଷ୍ଟୋହଂ ଭଵତସ୍ତେନ ତଦ୍ଵୃଣୀଷ୍ଵ ଵରଂ ପରମ୍ ॥ ୧,୧୨.
ତୁମ ମନ ମୋ ପ୍ରତି ଅଟୁଟ ଓ ଲୋକିକ ଆଶା ଛାଡ଼ିଛି, ଏହିଥିରେ ମୁଁ ଖୁସି ହୋଇଛି; ତେଣୁ, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଁ।
ପରାଶର ଉଵାଚ ଶ୍ରୁତ୍ଵେତ୍ଥଂ ଗଦିତଂ ତସ୍ଯ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ବାଲକଃ । ଉନ୍ମୀଲିତାକ୍ଷୋ ଦଦୃଶେ ଧ୍ଯାନଦୃଷ୍ଟଂ ହରିଂ ପୁରଃ ॥ ୧,୧୨.
ପରାଶର କହିଲେ: ଦେବଦେବଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶିଶୁ ଆଖି ଖୋଲିଲେ ଏବଂ ଧ୍ୟାନରେ ଦେଖିଥିବା ହରିଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ।
ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଶାର୍ଙ୍ଗଵରାସିଧରମଚ୍ଯୁତମ୍ । କିରୀଟିନଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ଜଗାମ ଶିରସା ମହୀମ୍ ॥ ୧,୧୨.
ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ଧନୁଷ ଓ ଖଡ଼ଗ ଧାରଣ କରିଥିବା, ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଦେଖି, ଧ୍ରୁବ ଶିର ନମାଇ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁଲେ।
ରୋମାଞ୍ଚିତାଙ୍ଗଃ ସହସା ସାଧ୍ଵସଂ ପରମଂ ଗତଃ । ସ୍ତଵାଯ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ସ ଚକ୍ରେ ମାନସଂ ଧ୍ରୁଵଃ ॥ ୧,୧୨.
ତାଙ୍କ ଶରୀର କମ୍ପିତ ହେଲା, ହଠାତ୍ ଭୟ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ; ଧ୍ରୁବ ମନରେ ଦେବଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
କିଂ ଵଦାମି ସ୍ତୁତାଵସ୍ଯ କେନୋକ୍ତେନାସ୍ଯ ସଂସ୍ତୁତିଃ । ଇତ୍ଯାକୁଲ ମତିର୍ଦେଵଂ ତମେଵ ଶରଣଂ ଯଯୌ ॥ ୧,୧୨.
ମୁଁ କଣ କହି ସ୍ତୁତି କରିବି? କେଉଁ ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିବି? ଏପରି ଭାବେ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ଧ୍ରୁଵ ଉଵାଚ ଭଗଵନ୍ଯଦି ମେ ତୋଷଂ ତପସା ପରମଂ ଗତଃ । ସ୍ତୋତୁଂ ତଦହମିଚ୍ଛାମି ଵରମେନଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛ ମେ ॥ ୧,୧୨.
ଧ୍ରୁବ କହିଲେ: ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଆପଣ ମୋ ତପସ୍ୟାରେ ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ—ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବି।
(ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯୌର୍ଯସ୍ଯ ଵେଦଜ୍ଞୈର୍ଜ୍ଞାଯତେ ଯସ୍ଯ ନୋ ଗତିଃ । ତଂ ତ୍ଵାଂ କଥମହଂ ଦେଵ ସ୍ତୋତୁଂ ଶକ୍ରୋମି ବାଲକଃ । ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତିପ୍ରଵଣଂ ହ୍ଯେତତ୍ପରମେଶ୍ଵର ମେ ମନଃ । ସ୍ତୋତୁଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତଂ ତ୍ଵତ୍ପାଦୌ ତତ୍ର ପ୍ରଜ୍ଞାଂ ପ୍ରଯଚ୍ଚ ମେ) ଶ୍ରୀପରାଶର ଉଵାଚ ଶଙ୍ଖପ୍ରାନ୍ତେନ ଗୋଵିନ୍ଦସ୍ତଂ ପସ୍ପର୍ଶ କୃତାଞ୍ଜଲିମ୍ । ଉତ୍ତାନପାଦତନଯଂ ଦ୍ଵିଜଵର୍ଯ ଜଗତ୍ପତିଃ ॥ ୧,୧୨.
ଅଥ ପ୍ରସନ୍ନଵଦନଃ ସ କ୍ଷଣାନ୍ନୃପନନ୍ଦନଃ । ତୁଷ୍ଟାଵ ପ୍ରଣତୋ ଭୂତ୍ଵା ଭୂତଧାତାରମଚ୍ଯୁତମ୍ ॥ ୧,୧୨.
ତାପରେ, ଆନନ୍ଦିତ ମୁହଁରେ, ରାଜପୁତ୍ର ଶିର ନମାଇ ଭୂତମାନଙ୍କ ଧାରକ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଧ୍ରୁଵ ଉଵାଚ ଭୂମିରାପୋନଲୋ ଵାଯୁଃ ଖଂ ମନୋ ବୁଦ୍ଧିରେଵ ଚ । ଭୂତାଦିରାଦି ପ୍ରକୃତିର୍ଯସ୍ଯ ରୂପଂ ନତୋସ୍ମି ତମ୍ ॥ ୧,୧୨.
ଧ୍ରୁବ କହିଲେ: ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ଯାହାଙ୍କ ରୂପ ହେଉଛି ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାକୃତିକ ତତ୍ତ୍ୱ।
ଶୁଦ୍ଧଃ ସୂକ୍ଷ୍ମୋଖିଲଵ୍ଯାପୀ ପ୍ରଧାନାତ୍ପରତଃ ପୁମାନ୍ । ଯସ୍ଯ ରୂପଂ ନମସ୍ତସ୍ମୈ ପୁରୁଷାଯ ଗୁଣାତ୍ମନେ ॥ ୧,୧୨.
ଯିଏ ଶୁଦ୍ଧ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପି, ପ୍ରଧାନ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ସେଇ ପରମପୁରୁଷଙ୍କୁ, ଗୁଣମୟ ଆତ୍ମାକୁ, ମୁଁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।
ଭୂତାଦୀନାଂ ସମସ୍ତାନାଂ ଗନ୍ଧାଦୀନାଂ ଚ ଶାଶ୍ଵତଃ । ବୁଧ୍ଯାଦୀନାଂ ପ୍ରଧାନସ୍ଯ ପୁରୁଷସ୍ଯ ଚ ଯଃ ପରଃ ॥ ୧,୧୨.
ସମସ୍ତ ଭୂତ ଓ ତାଙ୍କର ଗୁଣ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ପ୍ରଧାନ ତତ୍ତ୍ୱ, ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ଚିରନ୍ତନ ଓ ସମସ୍ତ ଠାରୁ ଉଚ୍ଚ, ସେଇ ପ୍ରଭୁ।
ତଂ ବ୍ରହ୍ମଭୂତମାତ୍ମାନମଶେଷଜଗତଃ ପତିମ୍ । ପ୍ରପଦ୍ଯେ ଶରଣଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ତ୍ଵଦ୍ରୂପଂ ପରମେଶ୍ଵର ॥ ୧,୧୨.
ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ଶରଣ ନେଉଛି, ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ଯାହାଙ୍କ ରୂପ ଶୁଦ୍ଧ, ବ୍ରହ୍ମର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ।
ବୃହତ୍ତ୍ଵାଦ୍ବୃଂହଣତ୍ଵାଚ୍ଚ ଯଦ୍ରୂପଂ ବ୍ରହ୍ମସଂଜ୍ଞିତମ୍ । ତସ୍ମୈ ନମସ୍ତେ ସର୍ଵାତ୍ମନ୍ଯୋଗିଚିନ୍ତ୍ଯାଵିକାରିଣେ ॥ ୧,୧୨.
ଯେଉଁ ରୂପକୁ ବ୍ରହ୍ମ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ବିଶାଳ ଓ ସବୁକୁ ବିସ୍ତାର କରିଥାଏ, ସେଇ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ଯୋଗୀମାନେ ଯାହାକୁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ଯାହା କେବେ ବଦଳାଏ ନାହିଁ—ସେଇ ଅବିକାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ସହସ୍ରଶୀର୍ଷା ପୁରୁଷଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସହସ୍ରପାତ୍ । ସର୍ଵଵ୍ଯାପୀ ଭୁଵଃ ସ୍ପର୍ଶାଦତ୍ଯତିଷ୍ଠଦ୍ଦଶାଙ୍ଗୁଲମ୍ ॥ ୧,୧୨.
ପୁରୁଷଙ୍କର ହଜାର ମୁଣ୍ଡ, ହଜାର ଚକୁ, ହଜାର ପାଦ ଅଛି; ସେ ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପି ରହିଛନ୍ତି, ଭୂମିକୁ ଦଶ ଆଙ୍ଗୁଳ ଅଧିକ ଅଟେଇ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି।
ଯଦ୍ଭୂତଂ ଯଚ୍ଚ ଵୈ ଭଵ୍ଯଂ ପୁରୂଷୋତ୍ତମ ତଦ୍ଭଵାନ୍ । ତ୍ଵତ୍ତୌ ଵିରାଟ୍ସ୍ଵରାଟ୍ସମ୍ରାଟ୍ତ୍ଵତ୍ତଶ୍ଚପ୍ଯଧିପୂରୁଷଃ ॥ ୧,୧୨.
ହେ ପରମ ପୁରୁଷ, ଯାହା ହୋଇଛି ଓ ଯାହା ହେବ, ସେ ସବୁ ଆପଣେ; ଆପଣଙ୍କୁ ଠାରୁ ବିରାଟ୍, ସ୍ୱରାଟ୍, ସମ୍ରାଟ୍ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାସକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଅତ୍ଯରିଚ୍ଯତ ସୋଧଶ୍ଚ ତିର୍ଯଗୂର୍ଧ୍ଵଂ ଚ ଵୈ ଭୁଵଃ । ତ୍ଵତ୍ତୋ ଵିଶ୍ଵମିଦଂ ଜାତଂ ତ୍ଵତ୍ତୌ ଭୂତଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ॥ ୧,୧୨.
ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ଉପରେ ଓ ତଳେ ଭୂମିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି; ଏହି ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ଆପଣଙ୍କୁ ଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଏବଂ ଆଗକୁ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଠାରୁ ହେବ।
ତ୍ଵଦ୍ରୂପଧାରିଣଶ୍ଚାନ୍ତଃ ସର୍ଵଭୂତମିଦଂ ଜଗତ୍ । ତ୍ଵତ୍ତୋ ଯଜ୍ଞଃ ସର୍ଵହୁତଃ ପୃଷଦାଜ୍ଯଂ ପଶୁର୍ଦ୍ଵିଧା ॥ ୧,୧୨.
ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଆପଣଙ୍କ ଭିତରେ ବସିଛନ୍ତି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ଆପଣଙ୍କୁ ଠାରୁ ଯଜ୍ଞ, ହୋମ, ଘୃତ ଓ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଯଜ୍ଞ ପଶୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ତ୍ଵତ୍ତୋ ଋଚୋଥ ସାମାନି ତ୍ଵତ୍ତଶ୍ଛନ୍ଦାଂସି ଜଜ୍ଞିରେ । ତ୍ଵତ୍ତୋ ଯଜୂଂଷ୍ଯଜାଯନ୍ତ ତ୍ଵତ୍ତୋଶ୍ଵାଶ୍ଚୈକତୋ ଦତଃ ॥ ୧,୧୨.
ଆପଣଙ୍କୁ ଠାରୁ ଋକ୍ ଓ ସାମ ମନ୍ତ୍ର, ଛନ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି; ଆପଣଙ୍କୁ ଠାରୁ ଯଜୁର୍ ମନ୍ତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଏବଂ ଏକଥରେ ଆପଣ ଘୋଡ଼ା ଦାନ କରିଛନ୍ତି।
ହେ ପ୍ରଭୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଉଁଠିକି ବେଦ ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କ ପଥ ଅଜଣା; ଏମିତି ମୁଁ ଏକ ଶିଶୁ କିପରି ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବି? ମୋର ମନ ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ ଲଗିଛି, ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି; ଏହି ପାଇଁ ମୋତେ ବୁଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ। ପରାଶର କହିଲେ: ଗୋବିନ୍ଦ ଶଂଖର ଟିପରେ ଉତ୍ତାନପାଦଙ୍କ ପୁଅ, ଯିଏ ହାତ ଜୋଡିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।